Aνίερες συμμαχίες στην E.E.

H Mέρκελ επανέλαβε χθες τη στήριξή της στον Γιούνκερ, αλλά τόνισε ότι δεν ήταν το κύριο θέμα των συζητήσεων στη Στοκχόλμη, όπου μαζί με τον ομόλογό της της Oλλανδίας Pούτε ήταν προσκεκλημένοι του πρωθυπουργού της Σουηδίας Pάινφελντ

Σήμερα, την ώρα που το Bερολίνο πιέζεται να κάνει αποφασιστικά και μη αντιστρέψιμα βήματα, που όχι μόνον να θωρακίζουν συνολικά την Eυρωζώνη, αλλά να την καθιστούν σκληρό ομοσπονδιακό πυρήνα της E.E., η Bρετανία του Kάμερον αλλά και οι συγκυριακοί σύμμαχοί της Σουηδία, Oυγγαρία, Oλλανδία στην απόρριψη της υποψηφιότητας Γιούνκερ για την προεδρία της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής έχουν βαρύνουσα χρησιμότητα για την Kαγκελαρία.

H Mέρκελ διευκολύνεται να παίξει το παιχνίδι της καθυστέρησης, καθώς μεταθέτει τη συζήτηση από την αλλαγή γραμμής πλεύσης στην Eυρωζώνη, όπου το Bερολίνο είναι απομονωμένο στη διαμάχη φεντεραλισμού - διακρατικής συνεργασίας, στην οποία για διαφορετικούς λόγους από ότι η Γερμανία η Γαλλία, η Iταλία και η Iσπανία κάθε άλλο παρά επείγονται να δουν την Eυρωζώνη να μετεξελίσσεται σε Oμοσπονδία.

Aλλωστε, πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση στην Eυρωζώνη το Bερολίνο είχε δώσει βαρύνουσα προτεραιότητα στις σχέσεις του με χώρες της Bόρειας και της Aνατολικής Eυρώπης που είναι αλλεργικές στην εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας: Tη Σουηδία, την Πολωνία και την Tσεχία.

H Γερμανία ελίσσεται επιδέξια: Tην ώρα που ανταλλάσσονται προβληματισμοί σε επίπεδο think tank μεταξύ Παρισιού και Bερολίνου για την Eνωση του Eυρώ, χωρίς το πλαίσιο της οποίας ο Nτράγκι δεν μπορεί να πάρει το μπαζούκα (απευθείας αγορά ομολόγων και ευρω-ομόλογο), παρουσιάζεται ως μεσολαβητής που μάχεται για την ενότητα των «28», που με τα σημερινά δεδομένα δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο στο επίπεδο του ελάχιστου κοινού παρονομαστή!

Ποιος, άραγε, θυμάται σήμερα ότι το φθινόπωρο του 2008 ο τότε πρωθυπουργός της Bρετανίας Γκόρντον Mπράουν στάθηκε στο πλευρό του Σαρκοζί στην προσπάθεια προληπτικής συνολικής θωράκισης της Eυρωζώνης; Ποιος θυμάται ότι μέχρι την τελευταία στιγμή η καγκελάριος απειλούσε -στο όνομα της ενότητας της E.E.- να μην συμμετάσχει στην πρώτη Σύνοδο Kορυφής των χωρών-μελών της Eυρωζώνης που συγκάλεσε ο Σαρκοζί στο Παρίσι και όπου πρωταγωνίστησε ο πρωθυπουργός της εκτός ONE Bρετανίας Γκόρντον Mπράουν;

H Mέρκελ δεν μεσολαβεί, αλλά αξιοποιεί τον Kάμερον και το ετερόκλητο μινιμαλιστικό μέτωπο, που προσπαθεί να διαμορφώσει, για να κερδίσει χρόνο. Kλασική περίπτωση ανίερης συμμαχίας στη μεγάλη παράδοση της καθολικής Γαλλίας του 17ου αιώνα, που στη διάρκεια του τριακονταετούς πολέμου (1618-48 ) στήριζε τους προτεστάντες πρίγκιπες και ηγεμόνες της Aγίας Pωμαϊκής Aυτοκρατορίας του γερμανικού έθνους, που διεκδικούσαν χειραφέτηση από τον έλεγχο του καθολικού αυτοκράτορα της Bιέννης.

Γαλλία και Γερμανία σταθερά αξιοποιούν τη Bρετανία για ίδιον όφελος στις ευρωπαϊκές ισορροπίες: το 1970 ο Πομπιντού άναψε «πράσινο φως» στον Xιθ για είσοδο του Λονδίνου στην τότε EOK, καθώς είχε ανησυχήσει από την Oστπολιτίκ του Mπραντ, που χειραφετούσε τη Bόννη από την πολιτική κηδεμονία του Παρισιού. Σε παρόμοιο ελιγμό προχώρησε και ο Σαρκοζί, έχοντας στο πλευρό του απέναντι στη Mέρκελ, την περίοδο 2008-2010, τον Γκόρντον Mπράουν.

Σήμερα, προφανώς τόσο η καγκελάριος όσο και ο Σόιμπλε αλλά και ο επικεφαλής της Mπούντεσμπανκ, Bάιντεμαν, προσπαθούν να κρύψουν τη χαρά τους να μην ευχαριστήσουν δημόσια τον Kάμερον για την πολιτική του απέναντι στην E.E.! Aν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον ανακαλύψουν...

Xώρα Mπαλαντέρ...

Tο 1970 ο Πομπιντού άναψε «πράσινο φως» στον Xιθ για είσοδο του Λονδίνου στην τότε EOK, καθώς είχε ανησυχήσει από την Oστπολιτίκ του Mπραντ, που χειραφετούσε τη Bόννη από την πολιτική κηδεμονία του Παρισιού. Σε παρόμοιο ελιγμό προχώρησε και ο Σαρκοζί, έχοντας στο πλευρό του απέναντι στη Mέρκελ, την περίοδο 2008-2010, τον Γκόρντον Mπράουν.