Μια μέρα, όπως η σημερινή…

Σε μια ιδανική κοινωνία, μια θεματική ημέρα, όπως η σημερινή, δε θα είχε καμία αξία. Όμως, επειδή πόρρω απέχουμε από μια ιδανική κοινωνία, τέτοιες θεματικές ημέρες και επέτειοι είναι πάντα εδώ, για να μας θυμίζουν όσα έχουν κατακτηθεί, αλλά κυρίως, όσα μένουν ακόμη να κατακτηθούν.

Ζητήματα ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι θέματα ποιότητας Δημοκρατίας και, είναι προφανές, ότι η γυναίκα δεν έχει ακόμη αποκαταστήσει τη σχέση της με τη Δημοκρατία.

Σήμερα καλό είναι να επικεντρωθούμε σε ορισμένες κατηγορίες γυναικών, οι οποίες αγνοούν τη μέρα που η Δύση τούς έχει αφιερώσει.

Είναι αυτές οι γυναίκες, που αποκλεισμένες και περιθωριοποιημένες σε χωράφια, εργοστάσια και δρόμους, δεν έχουν κανένα δικαίωμα, αυτές που κυνηγημένες από απολυταρχικά, ανελεύθερα καθεστώτα, από την πείνα, από τους πολέμους, αναζητούν γι’ αυτές και για τα παιδιά τους το δικαίωμα στην επιβίωση και το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή, αυτές που ακόμη και μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο, κάποιοι, ελαφρά τη καρδία, ονομάζουν λαθροϋποκείμενα του δικαίου και εισβολείς στη χώρα μας, αυτές που είναι θύματα της εμπορίας ανθρώπων, αυτής της σύγχρονης μορφής δουλεμπορίου, και τις οποίες είδαμε να διαπομπεύονται από επίσημα χείλη, για μια χούφτα ψήφους.

Τα ευρήματα της έρευνας του Fundamental Rights Agency, που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά και στις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι σοκαριστικά. Ερωτήθηκαν σαράντα πέντε χιλιάδες γυναίκες, περίπου χίλιες πεντακόσιες από κάθε χώρα-μέλος:Μία στις τρεις γυναίκες άνω των δεκαπέντε ετών έχει υπάρξει θύμα βίας, ακριβώς επειδή είναι γυναίκα. Η βία κατά των γυναικών αναδείχθηκε στην Ευρώπη του 2014 ως το κεντρικό θέμα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σε πολύ μεγάλη απόσταση από τη δεύτερη αιτία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ξεκινήσει μία καμπάνια ενάντια στην ενδοοικογενειακή βία και κατά της βίας στις γυναίκες, με κεντρικό σύνθημα «Η ζωή έχει ξεκινήσει με μια κραυγή και δεν μπορεί να σταματήσει μέσα στη σιωπή».

Ακόμη η Ελλάδα δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης κατά της βίας των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας – μια σύμβαση την οποία η Ελλάδα υπέγραψε το Μάιο του 2011. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για τη νέα κυβέρνηση, η οποία δεν έκρινε καμία γυναίκα άξια για υπουργό στα ένδεκα υπουργεία, ούτε για διοικήτρια στις επτά Υγειονομικές Περιφέρειες.

Τέλος, όμως, θα πρέπει να αναρωτηθούμε το εξής: το νομοθετικό πλαίσιο αρκεί, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τέτοια φαινόμενα βίας ενδοοικογενειακής και κυρίως βίας κατά των γυναικών;

Πρέπει, λοιπόν, να αλλάξουμε νοοτροπίες. Είναι θέμα αλλαγής κουλτούρας. Και δύο πυλώνες είναι αυτοί οι οποίοι αποδεικνύονται πάρα πολύ σημαντικοί σε αυτή τη μάχη. Η εκπαίδευση και η οικογένεια.