Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ και τα παραμύθια για μεγάλα παιδιά

H εκλογή-ανατροπή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας ήρθε περίπου ως βότσαλο στη λίμνη του πολιτικού συστήματος. Ξαφνικά άλλαξαν όλα. Η πολιτική ηγεμονία του πρωθυπουργού που του χάρισε τρείς άνετες νίκες μέσα σε λιγότερο από δώδεκα μήνες άρχισε να αμφισβητείται. Πλέον υπάρχει νέος αντίπαλος στην αξιωματική αντιπολίτευση. Και αυτό είναι ένα στοιχείο που αναγκάζει όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς να βελτιωθούν. Όσοι υπουργοί του Αλέξη Τσίπρα κόμπαζαν για εύκολο και άνετο διεμβολισμό των όμορων κομμάτων, -όταν και αν εμφανιζόταν τα δύσκολα στη βουλή-, τώρα ρίχνουν τους τόνους και προβλέπουν νέες πολιτικές ισορροπίες. Το τέλμα που δημιουργεί η ουτοπία της μονιμότητας στην πολιτική απλά έσπασε καθώς η κοινωνία έστειλε με εμφατικό τρόπο το μήνυμα της ανανέωσης.

Ένα μήνυμα που στερεί σε μεγάλο βαθμό από το ΣΥΡΙΖΑ το πλεονέκτημα της κριτικής και των επικοινωνιακών επιχειρημάτων περί νέου και παλιού που θυμίζουν πολύ έντονα στη λογική τους την ρήση του Μένιου Κουτσόγιωργα «Δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε».

Μετά την αλλαγή σελίδας αντίθετα από ότι συνέβαινε έως σήμερα η κυβέρνηση από εδώ και στο εξής θα κρίνεται από την κοινωνία σε μεγαλύτερο βαθμό για τα πεπραγμένα της και λιγότερο για την επικοινωνιακή της δεινότητα.

Την ίδια ώρα στο στρατόπεδο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης κάποιοι δείχνουν να ανησυχούν έντονα για τις αναταράξεις που μπορεί να επιφέρει η επιλογή ενός αρχηγού με μεταρρυθμιστικό προφίλ στο συντηρητικό στρατόπεδο.

Ανησυχίες μάλλον αβάσιμες τουλάχιστον σε πρώτη φάση εκτός αν υποκρύπτουν άλλες φιλοδοξίες. Οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές με τη συντηρητική παράταξη υπάρχουν πάντα και είναι διακριτές. Άλλωστε οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι για να λέγονται αλλά για να πραγματοποιούνται. Και ο Αλέξης Τσίπρας με ριζοσπαστικό μεταρρυθμιστικό μανδύα ξεκίνησε την έφοδο προς την εξουσία και βλέπουμε τα αποτελέσματα.

Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η ουσιαστική ευκαιρία για την Δημοκρατική Συμπαράταξη να προχωρήσει άμεσα με ένα μεγάλο άλμα στην μετατροπή της σε μια μεγάλη πολιτική πλατφόρμα συνασπισμού κομμάτων που θα καλύψει το χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας, του Μεταρρυθμιστικού Κέντρου και της Ανανεωτικής Αριστεράς. Η δυναμική που αναπτύσσει ο αρχηγός της συντηρητικής παράταξης μπορεί να λειτουργήσει υποβοηθητικά για να σπάσουν χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις κομματικές γραφειοκρατίες ,ιδεολογικές εμμονές και παραλυτικές ισορροπίες ετών που οδήγησαν την δημοκρατική παράταξη στην πολυδιάσπαση και τελικά στην απώλεια της πολιτικής ηγεμονίας.

Η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς και η συνεννόηση των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ, των κινήσεων πολιτών, του ΚΙΔΗΣΟ, του Ποταμιού αλλά και των προσωπικοτήτων που κατά καιρούς έχουν αποστασιοποιηθεί αποτελεί το κρίσιμο μέγεθος για την μεταβολή της Δημοκρατικής Συμπαράταξης από ένα μικρομεσαίο κόμμα σε ένα ισχυρό πολιτικό πόλο. Ένα πολιτικό κέντρο το οποίο θα δώσει προτεραιότητα στην παρουσίαση προτάσεων που θα μπορούν να εφαρμοστούν και να βγάλουν την χώρα από την πολυδιάστατη κρίση, νέα πρόσωπα και πολιτικό προσωπικό με σχέδιο, όραμα και εμπειρία. Ένα κόμμα το οποίο θα διεκδικήσει με αξιώσεις να κινητοποιήσει μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που έχει μείνει πολιτικά άστεγο. Ένας πολιτικός φορέας που θα κληθεί να δώσει λύσεις.

Αντίπαλος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης είναι η αδράνεια όχι ο αρχηγός του συντηρητικού κόμματος. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια για μεγάλα παιδιά.