Αρθογράφος: Τάσος Γιαννίτσης - Σελίδα: 1

Nα εγκαταλείψουμε την αυταρέσκεια και την ψευδαίσθηση, ότι μια νέα σελίδα ξεκινάει από εμάς

Παρέμβαση στο ΣΥΝΕΔΡΙΟ της ΔΗΣΥ

Τάσος Γιαννίτσης, 01/07/2017

Όσα θα αναφέρω συνοψίζονται σε επτά σημεία-κλειδιά:


-Πειστικό ιδεολογικό στίγμα για τον 21ο αιώνα,
-σοβαρές αλλαγές στις πολιτικές και τον τρόπο άσκησης της πολιτικής
-αμφίπλευρη λύση για το χρέος,
-έμφαση των μεταρρυθμίσεων στην παραγωγική βάση και ένας νέος κύκλος ανάπτυξης,
-ανάληψη ευθυνών απέναντι στις νέες γενιές,
-εγκατάλειψη του τριγώνου ‘μισαλλοδοξία-διαφθορά-ανικανότητα’,
-στροφή προς την σύνθεση θέσεων, δυνάμεων και πολιτικών.

Η Ελλάδα και η Ευρώπη των ταχυτήτων

Τάσος Γιαννίτσης, Τα Νέα, 01/04/2017

Οσο η ΕΕ περιοριζόταν στην κοινή αγροτική πολιτική, στο εξωτερικό εμπόριο και στην ενοποίηση των αγορών, η συνύπαρξη χωρών με διαφορετικά επίπεδα και ικανότητες ανάπτυξης δεν αποτελούσε εμπόδιο. Οταν στην ΕΕ εισήχθη το ευρώ, μια πειθαρχία στην οικονομική πολιτική, η αναζήτηση Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και η Ευρώπη διευρύνθηκε σε 28, τα όρια ήταν εκεί. Οταν προέκυψε και η κρίση, τα όρια ξεπεράστηκαν.

Κρίση, συνταξιοδοτικό και η επόμενη μέρα

Τάσος Γιαννίτσης, Μεταρρύθμιση, 03/12/2016

...Σήμερα, η πολιτική διαχείριση του ασφαλιστικού έχει κάνει την συμπλήρωση του ασφαλιστικού μας συστήματος με εναλλακτικά σχήματα αναπότρεπτη. Το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης πλεονεκτεί του κεφαλαιοποιητικού, όσο το Δημόσιο σέβεται τους ασφαλισμένους και τους κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει

Ξέρουμε; Σκεφτόμαστε; Θέλουμε;

Τάσος Γιαννίτσης, 03/06/2016

«Το θέμα μου, στην ουσία, είναι ένα: Πού βρισκόμαστε σήμερα και κυρίως που πάμε αύριο.

· Πρέπει να σταματήσει επίσης το γαϊτανάκι του ‘εσύ, όχι εγώ’, ‘οι άλλοι, όχι εμείς’, ‘που κρύβει μια καθολική αποποίηση ευθυνών, και πρέπει να δούμε τι κάνουμε για να μην τελματωθούμε για άλλη μια δεκαετία.

Εξι χρόνια Μνημόνιο

Τάσος Γιαννίτσης, Το Βήμα της Κυριακής, 17/04/2016

Χρεοκοπίες ατέλειωτες: 1827, 1843, 1893, 1932, 2010. Το 1999 ήταν η χρονιά που εξοφλήσαμε την τελευταία δόση του χρέους μας μετά την εγκαθίδρυση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. Η χρονική διάρκεια μέχρι να δημιουργήσουμε επονείδιστα και επαχθή χρέη, που μας ξανάφεραν σε συνθήκες πτώχευσης, κράτησε μόλις 11 χρόνια. Γι’ αυτά τα 11 χρόνια θα μείνουμε σε διεθνή εποπτεία απροσδιόριστο διάστημα.

Ο εξευτελισμός ως επιλογή

Τάσος Γιαννίτσης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 06/12/2015

Ο​​ταν ο Adam Smith, ο πατέρας της οικονομικής επιστήμης, και άλλοι μεγάλοι διανοητές εκθείαζαν το σύστημα της αγοράς, δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν ότι πέρα από προϊόντα και υπηρεσίες θα εμφανίζονταν στην αγορά προς πώληση και δημοκρατικές αξίες, συνειδήσεις, η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης, γενικά κάθε ένα από τα μεγάλα ιδεώδη που γεμίζουν τα βιβλία των παιδιών μιας κοινωνίας στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσής τους ― μέχρι και αυτά να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει

Το μισό που δεν λέγεται

Τάσος Γιαννίτσης, Το Βήμα της Κυριακής, 09/11/2014

Η ανάπτυξη θα είναι ισχνή, το ισχνό αυτό δεν θα βελτιώσει καν τη θέση των πιο αδύναμων, το πρόσθετο κόστος που έχει η καθυστέρηση της ανάπτυξης οφείλεται καθαρά σε εθνικά πολιτικά αίτια και η Ευρώπη ας μη μιλήσει ξανά για «αστοχίες στις προβλέψεις» ή για «ελληνική δημιουργική λογιστική». Θα «εκτεθεί», σύμφωνα με τη γνωστή έκφραση.

Αριστερά και Οικολογία- Παρέμβαση στην εκδήλωση για το βιβλίο «Για μια Οικολογική και Δημοκρατική Αριστερά»

Τάσος Γιαννίτσης, 23/01/2013

Πέρα από τις πολύ αξιόλογες αναλύσεις που περιλαμβάνει, γύρω από ένα ευρύ φάσμα θεμάτων από πολύ γνωστούς και έγκυρους επιστήμονες και στοχαστές, το ειδικό ενδιαφέρον του τόμου είναι οτι βάζει το ερώτημα για τη διασύνδεση της Οικολογίας και της Αριστεράς. Θα πει κανείς ότι αυτό δεν είναι καμιά πρωτοτυπία. Θα απαντούσα, ότι αν έχουμε ένα ερώτημα, που έχει τεθεί πολλές φορές, αλλά ακόμα παραμένει ορθάνοιχτο από την πλευρά της απάντησης, τότε το ερώτημα μπορεί να μην είναι πρωτότυπο, αλλά ακριβώς γιατί απαντήσεις δεν έχουν δοθεί, το θέμα είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Η μίζα και το κράτος

Τάσος Γιαννίτσης, Τα Νέα, 11/06/2007

Η πρόθεση της κυβέρνησης να καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία τη διαφορά των τόκων που έχασαν, επειδή κάποιες «ανίκανες διοικήσεις» δεν είχαν καταλάβει το μέγεθος της εξαπάτησής τους από «άπληστους χρηματιστές», διαψεύδει έμπρακτα όσους αμφισβητούσαν τη συνέπεια των λόγων που εκφράστηκαν στον συμπαθητικό Μπαϊρακτάρη, κάποτε το 2004.

Πρόσφατα κείμενα

Ημερολόγιο κειμένων

Θέματα επικαιρότητας

Αρθρογράφοι