Η ελληνοαλβανικότητα ως ταυτότητα που ξεπερνά τα κατασκευασμένα και δυσκίνητα όρια στη συζήτηση περί έθνους. Τέσσερις δεκαετίες μετά την αλβανική μετανάστευση των 90s’, συζητάμε με τον καθηγητή Πολιτειολογίας στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου Δημήτρη Χριστόπουλο για τις αλβανοελληνικές σχέσεις, την άρνηση πολιτογράφησης ως κοντόφθαλμο, ρατσιστικό «όπλο αποκλεισμού» στα χέρια των συντηρητικών και την Αριστερά που… έμεινε πίσω από τις εξελίξεις.

Διαπιστώθηκε ότι παρακολουθούνταν πλήθος υπουργών, ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και άλλοι κρατικοί λειτουργοί -όχι όμως ο πρωθυπουργός και επικεφαλής της ΕΥΠ- οι οποίοι διαχειρίζονταν κρίσιμα κρατικά ζητήματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις κρούουν εκκωφαντικά οι κώδωνες του κινδύνου. Ποιοι είναι αυτοί που τους ενδιαφέρουν τα κρατικά μυστικά; Οχι βέβαια κάποιοι ιδιώτες που ούτε τα μέσα διαθέτουν ούτε και κάποιο ιδιαίτερο συμφέρον έχουν.  

Σε πιάνουν με τη γίδα στην πλάτη, το αδίκημα ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Τι κάνεις; Εξαρτάται από το ποιος είσαι, ποιο είναι το παρελθόν σου, τι επιδιώκεις. Είσαι πρωτάρης, μέχρι εκείνη τη μοιραία στιγμή πήγαινες με τον σταυρό στο χέρι, γλυκάθηκες όμως από το ρευστό που έβλεπες να κυκλοφορεί και διαπίστωνες ότι πολλοί γύρω σου λεηλατούσαν τη δημόσια περιουσία και έμεναν ατιμώρητοι, μπήκες λοιπόν στον πειρασμό να βουτήξεις το δαχτυλάκι σου στο βάζο με το μέλι. Δυστυχώς για σένα σε εντόπισαν. Δεν έχει νόημα να αρνηθείς την πράξη γιατί τα γεγονότα βοούν.

«Αυτός ο πόλεμος είναι παράνομος βάσει του διεθνούς δικαίου, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό, και η εξωτερική μας πολιτική δεν καθίσταται πειστικότερη με το να μη λέμε με το όνομά τους τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου» («Καθημερινή», 24.3.2026). Η διαπίστωση του Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ, ομοσπονδιακού προέδρου, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα ακριβώς γιατί προέρχεται από τη Γερμανία, χώρα εξόχως φιλική προς το Ισραήλ, καθώς και η ίδια φέρει, ως θύτης, το τραύμα του Ολοκαυτώματος. Η θέση του Γερμανού προέδρου δεν αποτελεί μόνον έμμεση κριτική προς τον Γερμανό καγκελάριο. Αδειάζει όλη την απόφαση της 1ης Μαρτίου της Ε.Ε., απόφαση που ελήφθη αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου.

Κράτησαν» τελικά οι τρεις μεγάλες γαλλικές πόλεις -το Παρίσι, η Λυών και η Μασσαλία- απέναντι στην επίθεση Δεξιάς και Ακροδεξιάς. Ο δεύτερος γύρος των Δημοτικών εκλογών της περασμένης Κυριακής χαρακτηρίστηκε από την επικράτηση προοδευτικών υποψηφίων σε πόλεις-κλειδιά, είτε χάρη σε συμμαχίες της Αριστεράς που ονομάστηκαν «τεχνικές συμφωνίες» γιατί δεν είχαν προγραμματικό χαρακτήρα, είτε με τη μέθοδο της απόσυρσης ενός υποψηφίου στον β’ γύρο.

Yποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, τα μεγάλα σκάνδαλα της Ν.Δ. Η κατάντια του δημόσιου βίου συμπαρασύρει και τους θεσμούς, με τη Δικαιοσύνη «να περνάει περίοδο μεγάλης απαξίας» τονίζει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ο βουλευτής Δράμας, τομεάρχης Εσωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Θεόφιλος Ξανθόπουλος για το πρόβλημα δημοκρατίας στη χώρα. Η απάντηση στην κρίση αυτή πρέπει να είναι θεσμική, επισημαίνει και προαναγγέλλει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θα αναλάβει συγκεκριμένη πρωτοβουλία στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση και θα καταθέσει προτάσεις ώστε «η επιλογή της ηγεσίας της να μην αποτελεί αποκλειστικό πεδίο της όποιας κυβέρνησης αλλά πεδίο ευρύτερων συναινέσεων». Ο Θ. Ξανθόπουλος υπογραμμίζει ότι «ο μόνος τρόπος να κερδίσουμε τη Ν.Δ.» είναι να υπάρξει ένα κοινό πρόγραμμα με το οποίο θα «διεκδικήσουμε την προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας».

Τι αποφεύγει να κάνει η κυβέρνηση; Με πρόσχημα ότι τα μέτρα πρέπει να είναι στοχευμένα, η κυβέρνηση αποφεύγει να στοχεύσει την καρδιά του προβλήματος: τον πληθωρισμό.

Σε αυτόν είμαστε πρωταθλητές. Τον Φεβρουάριο ήταν 3,1% έναντι 1,9% στην Ευρωζώνη, 63% υψηλότερος. Και η αφαίμαξη που γίνεται στο λαϊκό εισόδημα είναι πολύ μεγαλύτερη από το ποσοστό του, γιατί η ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης είναι υψηλότερη από τον μέσο όρο: 8,2% στα ενοίκια, 12,3% στα ρούχα, 5,3% στα τρόφιμα κ.ο.κ. Η κυβέρνηση αντί να τον συγκρατήσει με μείωση της υπέρογκης έμμεσης φορολογίας και μέριμνα να περιοριστεί η ισχύς των καρτέλ, τον αφήνει να κάνει τη μεγάλη αναδιανομή από την εργασία προς τα κέρδη και τα ταμεία του κράτους. Το πρόβλημα με τα μέτρα δεν είναι ότι λαμβάνονται με καθυστέρηση (όταν το μέλλον είναι άδηλο, δεν δρας εμπροσθοβαρώς…), ούτε ότι είναι λιγότερα από όσα θα έπρεπε. Είναι ο χαρακτήρας και η κατεύθυνσή τους. Και τα «κόλπα» τους.

Τα αεροπλάνα θα πρέπει να είναι πάντα φορείς ειρήνης, ποτέ πολέμου. Μετά τις τραγικές εμπειρίες του 20ού αιώνα, οι εναέριοι βομβαρδισμοί θα έπρεπε να είχαν απαγορευτεί για πάντα! Αντ’ αυτού, εξακολουθούν να υπάρχουν». Τα λόγια του Πάπα στο προσωπικό της αεροπορικής εταιρείας που χρησιμοποιεί για τις διεθνείς μετακινήσεις του ακούγονται εξωπραγματικά. Δυστυχώς.

Δυστυχώς, βιώνουμε έναν πόλεμο θρησκευτικά φορτισμένο -απέναντι στους πυραύλους των μουλάδων σηκώνονται τα αεροπλάνα των, κατά Χέγκσεθ, σταυροφόρων-, με μερικές... εσάνς υπερσύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας - στα οπλικά συστήματα, αλλά και στις αγορές, αυτές που αποδείχθηκε πως κινούν τα πάντα. Δυστυχώς.

Η τιμή της βενζίνης έχει μετατραπεί στο πιο σκληρό καθημερινό τεστ αντοχής για τα ελληνικά νοικοκυριά. Κάθε επίσκεψη στο πρατήριο είναι μια υπενθύμιση ότι η ακρίβεια δεν είναι μόνο «διεθνής συγκυρία», όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί. Είναι μια πολιτική επιλογή. Και όσο κι αν προσπαθούν να την κρύψουν πίσω από τεχνικούς όρους και επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις, η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά ανάμεσα στις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης στα καύσιμα, με το 60% της τελικής τιμής να αποτελείται από φόρους.

Τελικά κάθε εμβριθής γεωπολιτική ανάλυση περί τα παγκόσμια θα πρέπει να ξεκινά από το γεγονός ότι η εξουσία του ισχυρότερου κράτους του κόσμου έχει καταληφθεί από ένα πρόσωπο, ψυχολογικά προβληματικό και πολιτικά ασυνάρτητο. Το πώς έφτασε η Αμερική και το ρεπουμπλικανικό κόμμα να εκλέξουν τέτοιο πρόεδρο χρειάζεται ίσως μια σύνθετη ανάλυση. Το «δια ταύτα» όμως δεν αλλάζει. Ματαιοπονούν όσοι ψάχνουν «πίσω από τις κουρτίνες» ένα ορθολογικότερο κέντρο αποφάσεων ή ένα «βαθύ κράτος» που έχει επεξεργαστεί συνεκτικές στρατηγικές, που ξέρει και βλέπει μακριά πράγματα τα οποία εμείς οι κοινοί θνητοί αδυνατούμε να κατανοήσουμε. Οι αποδείξεις για το αντίθετο είναι πιά πολλές. Δεν χρειάζεται να εθελοτυφλούμε αλλά να υπολογίσουμε τις επιπτώσεις της αλλοπρόσαλλης ηγεσίας Τραμπ σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα.

Η σύγκρουση στις ΗΠΑ ανάμεσα στο Πεντάγωνο και την Anthropic δεν είναι μια ακόμη διαμάχη για μια κρατική σύμβαση υψηλής τεχνολογίας. Είναι μια υπόθεση με σαφές πολιτικό και δημοκρατικό βάρος.

Θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα για τις σύγχρονες δημοκρατίες: όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη μπαίνει στον πυρήνα της εθνικής ασφάλειας, ποιος αποφασίζει πώς θα χρησιμοποιηθεί και με ποια όρια;

Η Anthropic δεν αρνήθηκε να συνεργαστεί με το αμερικανικό κράτος. Αντιθέτως, είχε ήδη ενταχθεί στο αμυντικό οικοσύστημα των ΗΠΑ.

Εκεί όπου ξέσπασε η σύγκρουση ήταν στις δύο κόκκινες γραμμές που επέμεινε να διατηρήσει: να μη χρησιμοποιηθεί το μοντέλο της για πλήρως αυτόνομα φονικά όπλα και να μη μετατραπεί σε εργαλείο μαζικής εγχώριας παρακολούθησης.

Τις πρώτες μέρες του πολέμου στο Ιράν η διεθνής συζήτηση περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από ένα ζήτημα, το πετρέλαιο. Οι αγορές ενέργειας, ο αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ, η άνοδος των τιμών της βενζίνης και οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία έχουν μετατραπεί στο βασικό πρίσμα μέσα από το οποίο αναλύεται η σύγκρουση.

Η δημόσια συζήτηση επαναλαμβάνει σχεδόν με μηχανικό τρόπο τα ίδια και τα ίδια ερωτήματα. Σε ποια ύψη θα φτάσει η τιμή του πετρελαίου, ποιες θα είναι οι γενικότερες επιπτώσεις για το κόστος ζωής και τι σημαίνουν όλα αυτά για τη διεθνή οικονομία.