Τίνος παιδιά είναι η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ;
Νίκος Μπίστης, www.thecaller.gr, Δημοσιευμένο: 2020-07-13
Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του στα ΝΕΑ στις 5/7/2020 με τίτλο «Τίνος παιδί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ» ο Γιάννης Βούλγαρης αποπειράται να αποκωδικοποιήσει το DNA του ΣΥΡΙΖΑ.
Αναδεικνύει πλευρές της πολιτικής του εσφαλμένες, κάποιες πρωτεύουσες- δικαιοσύνη , θεσμοί, αντισυστημικότητα – άλλες δευτερεύουσες που δύσκολα κάποιος θα τις αμφισβητούσε. Όμως εκεί που αποτυγχάνει επαναλαμβάνοντας μια παρωχημένη προσέγγιση είναι στον πυρήνα του άρθρου. Κατά τον αρθρογράφο ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει σχέση ούτε με την παραδοσιακή Αριστερά ούτε με την υπό διαμόρφωση σύγχρονη αλλά ‘’ανήκει στον ιστορικό κύκλο της ανόδου των λαϊκισμών στις δυτικές κοινωνίες, φαινόμενο παράλληλο με τον ακροδεξιό λαϊκισμό, τον Τράμπ, το Brexit, αλλά και τον αριστερόστροφο λαϊκισμό τύπου Podemos’’.
Πρόκειται για μισή εικόνα που αποκρύπτει πλευρές της εφαρμοσμένης πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως την εξέλιξη του, περιορίζοντας τα πάντα στο κεφάλαιο λαϊκισμός. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι θεωρητικοί της Αριστεράς αδυνατώντας να κατανοήσουν το σύνθετο φαινόμενο ΠΑΣΟΚ, αναδείκνυαν μόνο την αυριανική λαϊκίστικη πλευρά του, αγνοούσαν τον πλούτο και την δυναμική του με κατάληξη το μεγαλοπρεπές αδιέξοδο του 89.
Το κείμενο του Βούλγαρη θα μπορούσε με περισσότερες αξιώσεις να γραφτεί τον Ιανουάριο του 2015, όμως βρισκόμαστε στο 2020 και πολλά έχουν μεσολαβήσει που ο αρθρογράφος αγνοεί γιατί ακυρώνουν το αφήγημα του. Ενδεικτικά σε όλο το κείμενο του απουσιάζει η λέξη Πρέσπες. Προφανώς αδυνατεί να εξηγήσει πως ένα κόμμα που κατά τον αρθρογράφο «εξέφρασε το εθνικολαικιστικό – συντηρητικό ρεύμα της μεταπολίτευσης» επέλυσε με πολιτικό κόστος ένα χρονίζον θέμα, όταν ΝΔ και ΚΙΝΑΛ μαζί με την ακροδεξιά έτρεφαν τον εθνικισμό, έσπερναν μακεδονομάχους και τώρα θερίζουν τουρκοφάγους. Το κατόρθωσε δε εφαρμόζοντας εν προκειμένω την πολιτική της ανανεωτικής Αριστεράς.
Εύγλωττη, λοιπόν, η σιωπή. Στο προσφυγικό – μεταναστευτικό μετά τα αρχικά λάθη εφάρμοσε μια πολιτική σε συνεννόηση με την ΕΕ και διαχειρίστηκε το ζήτημα με ρεαλισμό και κυρίως με ανθρωπισμό. Μια πολιτική στον αντίποδα αυτής του Τραμπ. Στον τομέα των δικαιωμάτων παρά την τροχοπέδη του Καμένου έγιναν σημαντικά βήματα στον δρόμο που χάραξε η ανανεωτική αριστερά (πχ σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια).Και παρά την αρχικές εμμονές του , απαλλάχθηκε σταδιακά από τις αυταπάτες του, υπολόγισε τους συσχετισμούς, έκανε τους αναγκαίους συμβιβασμούς και τελικά έβγαλε την χώρα από τα μνημόνια και άφησε στην ΝΔ ένα πολλαπλά χρήσιμο μαξιλάρι με 37 δις. Για όλα αυτά ο Τσίπρας από αποσυνάγωγος έγινε έγκυρος συνομιλητής σε χώρους πολύ πέραν της Αριστεράς. Με τον ίδιο τρόπο που οι Podemos διέψευσαν τον αρθρογράφο και συγκυβερνούν με τους Σοσιαλιστές που συμφώνησαν σε κυβερνητικό πρόγραμμα με τους « αριστερόστροφους λαϊκιστές».
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΊΑ είναι όπως γράφει ο Βούλγαρης γέννημα μιας νέας ιστορικής εποχής. Όχι όμως αυτής που μονοσήμαντα περιγράφει ως εποχή του λαϊκισμού. Ή μιας εποχής χωρίς Αριστερά, όπου νεοφιλελεύθεροι και πειθήνιοι κεντροαριστεροί θα μοιράζονται την εξουσία με αποτέλεσμα η αντίδραση των πολιτών να φέρει σε θέσεις ευθύνης και άλλους Λεπέν, Κουρτς, Όρμπαν και Σαλβίνι. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ είναι ένα κόμμα εν κινήσει. De facto μετασχηματίζεται με τρόπο μη ευθύγραμμο και συχνά αντιφατικό Αναζητά μια νέα ταυτότητα. Θα την βρει μέσα και από το Συνέδριο του; Το παλεύει. Ο Βούλγαρης το αποκλείει. Αλλά επειδή αντιλαμβάνεται ότι μια κοινωνία χωρίς Αριστερά θα είναι δυστοπική κλείνει το άρθρο του με μια πρόταση που ξάφνιασε πολλούς.
«Αν η ΝΔ κυβερνήσει με επάρκεια και αν το ΚΙΝΑΛ ανακάμψει ώστε να παραμείνει διεκδικητής του κεντροαριστερού χώρου, τότε θα δημιουργηθεί μια νέα ατμόσφαιρα ..που θα υποχρεώσει και τον ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει μια νέα θετικότερη φυσιογνωμία». Φοβάμαι ότι είναι αυτό που μαθαίναμε στο σχολείο ως υποθετικό λόγο του μη πραγματικού. Απραγματοποίητα αν. Προτείνω κάτι πιο ρεαλιστικό. Να ψάξει τίνος παιδιά είναι η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ. Ίσως τότε να τρομάξει περισσότερο από όσο τον τρομάζει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Αναδεικνύει πλευρές της πολιτικής του εσφαλμένες, κάποιες πρωτεύουσες- δικαιοσύνη , θεσμοί, αντισυστημικότητα – άλλες δευτερεύουσες που δύσκολα κάποιος θα τις αμφισβητούσε. Όμως εκεί που αποτυγχάνει επαναλαμβάνοντας μια παρωχημένη προσέγγιση είναι στον πυρήνα του άρθρου. Κατά τον αρθρογράφο ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει σχέση ούτε με την παραδοσιακή Αριστερά ούτε με την υπό διαμόρφωση σύγχρονη αλλά ‘’ανήκει στον ιστορικό κύκλο της ανόδου των λαϊκισμών στις δυτικές κοινωνίες, φαινόμενο παράλληλο με τον ακροδεξιό λαϊκισμό, τον Τράμπ, το Brexit, αλλά και τον αριστερόστροφο λαϊκισμό τύπου Podemos’’.
Πρόκειται για μισή εικόνα που αποκρύπτει πλευρές της εφαρμοσμένης πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως την εξέλιξη του, περιορίζοντας τα πάντα στο κεφάλαιο λαϊκισμός. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι θεωρητικοί της Αριστεράς αδυνατώντας να κατανοήσουν το σύνθετο φαινόμενο ΠΑΣΟΚ, αναδείκνυαν μόνο την αυριανική λαϊκίστικη πλευρά του, αγνοούσαν τον πλούτο και την δυναμική του με κατάληξη το μεγαλοπρεπές αδιέξοδο του 89.
Το κείμενο του Βούλγαρη θα μπορούσε με περισσότερες αξιώσεις να γραφτεί τον Ιανουάριο του 2015, όμως βρισκόμαστε στο 2020 και πολλά έχουν μεσολαβήσει που ο αρθρογράφος αγνοεί γιατί ακυρώνουν το αφήγημα του. Ενδεικτικά σε όλο το κείμενο του απουσιάζει η λέξη Πρέσπες. Προφανώς αδυνατεί να εξηγήσει πως ένα κόμμα που κατά τον αρθρογράφο «εξέφρασε το εθνικολαικιστικό – συντηρητικό ρεύμα της μεταπολίτευσης» επέλυσε με πολιτικό κόστος ένα χρονίζον θέμα, όταν ΝΔ και ΚΙΝΑΛ μαζί με την ακροδεξιά έτρεφαν τον εθνικισμό, έσπερναν μακεδονομάχους και τώρα θερίζουν τουρκοφάγους. Το κατόρθωσε δε εφαρμόζοντας εν προκειμένω την πολιτική της ανανεωτικής Αριστεράς.
Εύγλωττη, λοιπόν, η σιωπή. Στο προσφυγικό – μεταναστευτικό μετά τα αρχικά λάθη εφάρμοσε μια πολιτική σε συνεννόηση με την ΕΕ και διαχειρίστηκε το ζήτημα με ρεαλισμό και κυρίως με ανθρωπισμό. Μια πολιτική στον αντίποδα αυτής του Τραμπ. Στον τομέα των δικαιωμάτων παρά την τροχοπέδη του Καμένου έγιναν σημαντικά βήματα στον δρόμο που χάραξε η ανανεωτική αριστερά (πχ σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια).Και παρά την αρχικές εμμονές του , απαλλάχθηκε σταδιακά από τις αυταπάτες του, υπολόγισε τους συσχετισμούς, έκανε τους αναγκαίους συμβιβασμούς και τελικά έβγαλε την χώρα από τα μνημόνια και άφησε στην ΝΔ ένα πολλαπλά χρήσιμο μαξιλάρι με 37 δις. Για όλα αυτά ο Τσίπρας από αποσυνάγωγος έγινε έγκυρος συνομιλητής σε χώρους πολύ πέραν της Αριστεράς. Με τον ίδιο τρόπο που οι Podemos διέψευσαν τον αρθρογράφο και συγκυβερνούν με τους Σοσιαλιστές που συμφώνησαν σε κυβερνητικό πρόγραμμα με τους « αριστερόστροφους λαϊκιστές».
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΊΑ είναι όπως γράφει ο Βούλγαρης γέννημα μιας νέας ιστορικής εποχής. Όχι όμως αυτής που μονοσήμαντα περιγράφει ως εποχή του λαϊκισμού. Ή μιας εποχής χωρίς Αριστερά, όπου νεοφιλελεύθεροι και πειθήνιοι κεντροαριστεροί θα μοιράζονται την εξουσία με αποτέλεσμα η αντίδραση των πολιτών να φέρει σε θέσεις ευθύνης και άλλους Λεπέν, Κουρτς, Όρμπαν και Σαλβίνι. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ είναι ένα κόμμα εν κινήσει. De facto μετασχηματίζεται με τρόπο μη ευθύγραμμο και συχνά αντιφατικό Αναζητά μια νέα ταυτότητα. Θα την βρει μέσα και από το Συνέδριο του; Το παλεύει. Ο Βούλγαρης το αποκλείει. Αλλά επειδή αντιλαμβάνεται ότι μια κοινωνία χωρίς Αριστερά θα είναι δυστοπική κλείνει το άρθρο του με μια πρόταση που ξάφνιασε πολλούς.
«Αν η ΝΔ κυβερνήσει με επάρκεια και αν το ΚΙΝΑΛ ανακάμψει ώστε να παραμείνει διεκδικητής του κεντροαριστερού χώρου, τότε θα δημιουργηθεί μια νέα ατμόσφαιρα ..που θα υποχρεώσει και τον ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει μια νέα θετικότερη φυσιογνωμία». Φοβάμαι ότι είναι αυτό που μαθαίναμε στο σχολείο ως υποθετικό λόγο του μη πραγματικού. Απραγματοποίητα αν. Προτείνω κάτι πιο ρεαλιστικό. Να ψάξει τίνος παιδιά είναι η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ. Ίσως τότε να τρομάξει περισσότερο από όσο τον τρομάζει ο ΣΥΡΙΖΑ.
