Όλα μέσα τώρα που γυρίζει.

Ο πρόσφατος νόμος του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για τη διαχείριση των απορριμμάτων που ψηφίστηκε μόνο από γαλάζιους βουλευτές, συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά της νεοδεξιάς διακυβέρνησης. Την παραπλάνηση των πολιτών, προβάλλοντας έναν κίβδηλο ευρωπαϊκό χαρακτήρα μέσα από την ενσωμάτωση Ευρωπαϊκών Οδηγιών για τη διαχείριση των αποβλήτων (ίδια πατέντα και στον πρόσφατο αντεργατικό νόμο).

Και παράλληλα την ταξική μεροληψία μέσα από το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και εξυπηρέτησης συμφερόντων ημετέρων. Ό,τι κάνει δηλαδή η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδώ και δύο χρόνια : μιλά ακαταπαύστως περί επιτελικότητας του κράτους και πράττει άνευ φόβου αλλά με πολύ πάθος στην κατεύθυνση της ενίσχυσης των ολίγων και ισχυρών υποστηρικτών της, από κολλεγιάρχες ως κλινικάρχες.

Στην περίπτωση του νόμου του ΥΠΕΝ επιστρατεύονται λέξεις – προπετάσματα καπνού για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα: “επείγουσες διατάξεις για προστασία του φυσικού περιβάλλοντος χωροταξικές πολεοδομικές και ενεργειακές ρυθμίσεις”. Θα μπορούσαν να το είχαν ονομάσει “όλα μέσα τώρα που γυρίζει”, αλλά οι επαΐοντες της ταξικής διακυβέρνησης προτίμησαν τις επιστημοφανείς προσθήκες σε νομοσχέδιο με κυρίως αντικείμενο τη διαχείριση των αποβλήτων. Τι κι αν, στην πραγματικότητα επί της ουσίας, με πρόσχημα την... ανακύκλωση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει το έργο που ξεκίνησε πέρσυ με τον αντιπεριβαλλοντικό νόμο;

Τι κι αν ανοίγει και άλλες κερκόπορτες για εκμετάλλευση δασικών περιοχών; Τι κι αν συνεχίζει το δικό της έργο κατάργησης των διοικήσεων όλων των φορέων προστατευόμενων περιοχών προς όφελος του αθηναϊκού συγκεντρωτικού κράτους; Στην πρόσφατη περιοδεία μου στις Σέρρες, μιλήσαμε με τους ανθρώπους του Φορέα Διαχείρισης Λίμνης Κερκίνης ακριβώς για τα προβλήματα που δημιουργούν αυτού του είδους οι καταστροφικές πολιτικές της κυβέρνησης, που ωφελούν μόνο τα γκόλντεν μπόις που με αδιαφάνεια και αναξιοκρατία στελεχώνουν τους νέους θεσμούς διαχείρισης.

Διαχείρισης που δεν αφορά το περιβάλλον αλλά μια ρουσφετολογική άσκηση της εξουσίας. Ακριβώς ό,τι κάνει το τελευταίο ψηφισθέντα γαλάζιο νομοθέτημα του ΥΠΕΝ που μέσα από έναν κυκεώνα αποσπασματικών ρυθμίσεων πολεοδομικού και χωροταξικού περιεχομένου, καταργεί σχεδιασμούς, δικλείδες ασφαλείας, προωθεί “ρυθμίσεις” επί ρυθμίσεων, σχετικά με όρους δόμησης, χρήσεις γης που προσαρμόζονται στα... συμφέροντα μέσω... μίας “ειδικής μελέτης”, κοκ.

Και, μέσα σε αυτόν τον καταιγισμό των ρυθμίσεων σε έναν νόμο – πολυεργαλείο, η, και αυτοαποκαλούμενη “πράσινη κυβέρνηση” καταφέρνει και ένα σημαντικό πλήγμα στην πράσινη μετάβαση, προωθώντας την πώληση του Διαχειριστή του Ελληνικού Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας – άλλο ένα λιθαράκι στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υποδομών ενέργειας. Χωρίς αυτό να αποτελεί υποχρέωση της χώρας από τους θεσμούς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποψιλώνει το Δημόσιο από τη δυνατότητά του να ασκήσει πραγματικά τη δημόσια πολιτική (στην οποία, ειρήσθω, έχουν επιστέψει οι ευρωπαϊκές χώρες) και την οποία επιβάλλει η υπόθεση της πράσινης μετάβασης. Μια κρίσιμη υπόθεση για το μέλλον του τόπου, που λόγω της φύσης και του χαρακτήρα της, δεν μπορεί να αφεθεί ούτε στα χέρια της αγοράς ούτε σε εκείνα μερικών μεγάλων επιχειρήσεων...

Ωστόσο αυτό ακριβώς κάνει συστηματικά η νεοδεξιά εξουσία: προετοιμάζει το έδαφος, ανοίγει τους δρόμους, αίρει τα θεσμικά αναχώματα, ισοπεδώνει την προστασία του περιβάλλοντος, του δημόσιου συμφέροντος, της ασφάλειας δικαίου. Όλα για τους λίγους. Με σύστημα και... επιτελικότητα.

ΥΓ: Η εμμονή της κυβέρνησης να χρησιμοποιεί Ευρωπαϊκές Οδηγίες ως προκάλυμμα για να περάσει ό,τι πιο αντικοινωνικό, αντεργατικό, αντιπεριβαλλοντικό, παραπέμπει σε μια επικοινωνιακή τακτική τύπου “εκσυγχρονίζουμε τη χώρα”. Αντί βέβαια για “ξεζουμίζουμε τη χώρα”...