Η κυβέρνηση μετακυλίει το «κόστος» της καραντίνας στις «πλάτες» των εργαζομένων

Σήμερα κατατίθεται, κατά πάσα πιθανότητα, στη Βουλή νομοσχέδιο που θα προβλέπει δέσμη μέτρων προστασίας των εργαζομένων και των ανέργων, από τις συνεχιζόμενες επιπτώσεις της πανδημίας στην αγορά εργασίας.

Το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων επιχειρεί, με τις νέες ρυθμίσεις, να περιορίσει την εργοδοτική αυθαιρεσία εις βάρος των εργαζομένων, καθότι οι καταγγελίες για αναγκαστικές άδειες άνευ αποδοχών, για παράνομες υπερωρίες και για εκβιασμούς εις βάρος των εργαζομένων έχουν χτυπήσει κόκκινο.

Μεταξύ των διατάξεων, ξεχωρίζει η ρύθμιση που προβλέπει ότι «ο εργαζόμενος που μπαίνει σε προληπτική καραντίνα για 7 ή 14 ημέρες, όπως απαιτεί ο ΕΟΔΥ, προκειμένου να προστατευτούν ο ίδιος και οι συνάδελφοί του, από πιθανή έκθεση σε κίνδυνο λόγω του κορονοϊού, θα λαμβάνει κανονικά τον μισθό του και θα καλύπτονται οι εισφορές του από τον εργοδότη. Με τη λήξη όμως της αναγκαστικής απουσίας από την εργασία, ο εργαζόμενος θα πρέπει να αναπληρώνει τις εργάσιμες ημέρες και ώρες της καραντίνας, εφόσον δεν είναι εφικτή η λύση της τηλεργασίας».

Η αναπλήρωση θα πρέπει να γίνει εντός 4 μηνών και έως τα τέλη του 2020, με επιπλέον απασχόληση έως και 3 ώρες ημερησίως, πέραν του ημερήσιου ωραρίου του μισθωτού. Η επιπλέον αυτή εργασία όμως δεν θα αμείβεται ως υπερεργασία ή υπερωρία.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι ο εργαζόμενος δεν θα δικαιούται κατά τον χρόνο αναπλήρωσης της απουσίας του από την εργασία καμία προσαύξηση ή αμοιβή για πρόσθετη εργασία.

Η συγκεκριμένη ρύθμιση δεν είναι καθόλου «αθώα»:

1) Ηδη από τον Δεκέμβριο του 2010, ο ΣΕΒ είχε θέσει στην τότε κυβέρνηση το ζήτημα του «εξορθολογισμού» των υπερωριών. Βασικό αίτημα του συνδέσμου, όλη τη μνημονιακή περίοδο, ήταν η δυνατότητα συμψηφισμού της υπερωριακής απασχόλησης με την εργασία επόμενων ημερών.

2)Η κυβέρνηση κατά την περίοδο της πανδημίας προκάλεσε «κόλαση αυθαιρεσίας» στην αγορά εργασίας, αναστέλλοντας την υποχρέωση του εργοδότη να δηλώνει προκαταβολικά τις υπερωρίες των εργαζομένων στο πληροφοριακό σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ».

3)Στην «έκθεση Πισσαρίδη» αναφέρεται ότι «απαιτείται εξορθολογισμός της χρήσης και του κόστους των υπερωριών. Η ευελιξία στη χρήση υπερωριών είναι σημαντική για την οικονομική δραστηριότητα. Το κόστος των υπερωριών πρέπει να ευθυγραμμιστεί με εκείνο σε άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε. Τέτοιες υποχρεώσεις πρέπει να απλοποιηθούν και να εξορθολογιστούν».

4)Σήμερα, ο νόμος προβλέπει σε περιπτώσεις καραντίνας ότι, αν ένας εργαζόμενος τεθεί προληπτικά σε καραντίνα από κάποιο δημόσιο φορέα, δικαιούται αποδοχές ασθενείας για τις οποίες ένα μέρος θα επιδοτηθεί από τον ΕΦΚΑ και οι υπόλοιπες από τον εργοδότη. Οι ημέρες επιδότησης από τον εργοδότη σχετίζονται με τα χρόνια απασχόλησης του εργαζομένου. Αν ένας εργαζόμενος απασχολείται για διάστημα < 1 έτους τότε δικαιούται επιδότηση για 13 ημέρες ασθενείας. Αν ένας εργαζόμενος απασχολείται για > 1 έτος τότε δικαιούται αποδοχές ασθενείας 1 μήνα.

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η κυβέρνηση, μετακυλίει το «κόστος» της καραντίνας, στην οποία τίθενται οι εργαζόμενοι με απόφαση δημόσιας αρχής (ΕΟΔΥ), στις «πλάτες» των εργαζομένων.

Πολύ περισσότερο όμως, φαίνεται ότι η ρύθμιση θα αποτελέσει μόνο την απαρχή για την ικανοποίηση των πάγιων αιτημάτων του ΣΕΒ, που συνδέονται συνολικά με τη μείωση του κόστους των υπερωριών.