Πολύ ζηλεύω τους Αυστραλούς!

Μάθατε τι συνέβη στην Αυστραλία; Την Παρασκευή ανιχνεύθηκαν 28 κρούσματα COVID-19 στην παραλιακή περιοχή του Σίδνεϊ. Ακαριαία επιβλήθηκαν σε όλη τη χώρα περιορισμοί στις μετακινήσεις, τα σχέδια χιλιάδων οικογενειών που είχαν προγραμματίσει χριστουγεννιάτικα ταξίδια ανατράπηκαν, οι 250.000 Αυστραλοί που κατοικούν στις παραλίες του Σίδνεϊ υποχρεώθηκαν να παραμείνουν οίκαδε, πισίνες, άλλοι αθλητικοί χώροι και όλες οι οργανωμένες παραλίες σε μήκος 29 χιλιομέτρων έκλεισαν, εστίαση-τουρισμός αντί για πελάτες δέχονται εκατοντάδες ακυρώσεις, τέλος, μια μεγάλη επιχείρηση ανίχνευσης κρουσμάτων τέθηκε σε κίνηση. Ετσι αντέδρασαν οι Αρχές της Αυστραλίας για είκοσι οκτώ (28) κρούσματα. Σήμαναν γενικό συναγερμό, χωρίς να υπολογίζουν οποιοδήποτε κόστος.

Ανάλογη ήταν η αντίδρασή τους στα μέσα Νοεμβρίου, όταν εντοπίστηκαν 23 κρούσματα στην περιοχή της Αδελαΐδας. Επέβαλαν αυστηρό lockdown σε ολόκληρη την πολιτεία της Ν. Αυστραλίας, οι πολίτες παρέμειναν στα σπίτια, επιτρεπόταν να βγαίνει ένας και μόνο για σημαντικό λόγο, απαγορεύτηκαν οι βόλτες με κατοικίδια και η σωματική άσκηση σε εξωτερικό χώρο, έκλεισαν σχολεία, εστίαση, γάμοι και κηδείες αναβλήθηκαν. Είχε προηγηθεί ανάλογη πολιτική για τον μηδενισμό (μάλιστα, μηδενισμό!) των κρουσμάτων στη Μελβούρνη και όλη την πολιτεία της Βικτώριας – γενικό lockdown επί 5 μήνες, από τα μέσα Ιουνίου έως αρχές Νοεμβρίου. Γιατί; Πρώτον, γιατί τιμούν την ανθρώπινη ζωή. Δεύτερον, γιατί τα σκληρά μέτρα οδηγούν στην ταχεία έξοδο από το lockdown και την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Εμείς έχουμε εκθετική αύξηση των θανάτων το τελευταίο δίμηνο. Καθημερινά χάνουν τη ζωή τους 80 συμπολίτες μας περίπου. Στις υπό πίεση ΜΕΘ είναι διασωληνωμένοι 550 περίπου ασθενείς, από τους οποίους οι στατιστικές προοιωνίζονται ότι μόνο οι μισοί θα επανέλθουν. Καθημερινά καταγράφονται (αν είναι ακριβή τα στοιχεία του ΕΟΔΥ…) 1.100 νέα κρούσματα, ενώ ήδη πέρασε και η 6η εβδομάδα της (light) καραντίνας. Διάχυτη είναι η ανησυχία για τα επερχόμενα το 2021 αν συνεχιστεί η χαλάρωση.

Κι όμως: Στη δημόσια σκηνή κυριαρχεί μια παράδοξη κουβέντα, πως, πόσο, για πόσο, με πόσους θα επιτραπεί η διασκέδαση τις παραμονές και ανήμερα τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Οι σκληρές ιεραρχίες της Εκκλησίας, πάλι, πασχίζουν κατά προτεραιότητα για περισσότερους επισκέπτες ναών σε περισσότερες λειτουργίες. Και διάφοροι ξύπνιοι «μικρομεσαίοι», της γνωστής ραχοκοκαλιάς, βγάζουν εργάτριες/εργάτες σε αναστολή αλλά τις/τους υποχρεώνουν να δουλεύουν επί ποινή απόλυσης.

Και η κυβέρνηση ταλαντεύεται, με αποτέλεσμα να στέλνει λάθος μηνύματα (και μάλιστα σε πολλά ώτα ευήκοα στις προτροπές της αμεριμνησίας) και να περιορίζεται σε ημίμετρα, που οδηγούν σε εκρήξεις, για να αρθούν μετά την πυροδότηση των εκρήξεων, εκ των υστέρων, αφότου γίνει το κακό – φαύλος κύκλος. Οπως συνέβη προηγουμένως στη Θεσσαλονίκη. Οπως συμβαίνει τώρα στις φτωχογειτονιές της δυτικής Αττικής, και στην Κοζάνη. Διστακτικοί, δίβουλοι, επιμηθείς. Θα είχαμε γλιτώσει ζωές αν είχε επιβληθεί σκληρό lockdown –διάβασα ότι είπε ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου προχθές. Λοιπόν, αλήθεια, πολύ ζηλεύω τους Αυστραλούς!