Η κινούσα ιδέα του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΥΡΚΟΥ

«Φεύγω. Ζήσαμε - η γενιά μου - μια συναρπαστική περιπέτεια, γνώρισα από κοντά τη φτώχεια, τους κατατρεγμούς, τη φρίκη. Αλλά σε διαλείμματα και τη χαρά. Και έβαλα το λιθαράκι μου στον αγώνα για το φως, το δίκαιο και την ανθρωπιά. Ένιωσα συντετριμμένος όταν έσβησε το κόκκινο αστέρι στην κορυφή του Κρεμλίνου βουτηγμένο στη βία, στο ψέμα και στη ντροπή. Άλλα πίστεψαν οι άνθρωποι, άλλα λάλησαν οι προφήτες. Όπως άλλος ήταν ο σοσιαλισμός για τον οποίο αγωνιστήκαμε και γιʼ αυτόν τον σοσιαλισμό, με δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμό στον κάθε άνθρωπο να συνεχίσετε τον αγώνα, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος.

Φεύγω, σας χαιρετώ όλους, και εσάς που πορευτήκαμε μαζί και εσάς τους άλλους της κάθε φορά αντίπερα όχθης, και έχω μόνο ένα να σας πω: σύγκρουση ιδεών, όχι βία και μισαλλοδοξία, δεν οδηγούν πουθενά, γεια σας».

(ο προσωπικός επικήδειος που έγραψε ο Λεωνίδας Κύρκος το 2006 και εκφωνήθηκε από τον γιο του Μιλτιάδη)

Κλείνουν δέκα(10) χρόνια που μας αποχαιρέτησε ο σύντροφός μας Λεωνίδας Κύρκος!

Όταν μου ζητήθηκε από τον φίλο Βασίλη Σκουρή να γράψω τώρα κάτι για τον Λεωνίδα… ξαφνιάστηκα. Και αυτό γιατί ένιωθα πολύ μα πολύ πιο μικρό το χρόνο της απουσίας του!

Προφανώς αυτό ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΥΧΑΙΟ. Υπάρχει αυτή η αίσθηση όταν αναστοχάζεσαι ή αναμετριέσαι με την καθημερινή πολιτική παρέμβαση, σκέφτεσαι- θα έλεγα …σκεφτόμαστε γιατί θεωρώ πως είμαστε πολλοί/ές από εμάς-: πώς θα το αντιμετώπιζε αυτό ο Λεωνίδας;

Θεματοφύλακες της πνευματικής και πολιτικής κληρονομιάς, αυθεντικοί ερμηνευτές, του Λεωνίδα προφανώς και δεν υπάρχουν. Του οφείλουμε ο καθένας και η καθεμιά μας, που ο λόγος οι ιδέες και η δημόσια και ιδιωτική ζωή του μας ενέπνευσαν, μιλώντας γιαυτόν, να αποφεύγουμε, όσο μπορούμε, να βλέπουμε με τα ματογυάλια του σήμερα τα γεγονότα, τις πολιτικές πράξεις, την πάλη των ιδεών του χτές.

Και αυτό πολύ περισσότερο, όταν την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο έχουν επισυμβεί …τεκτονικές αλλαγές και ανατροπές!

Θεωρώ ότι στη μεταπολιτευτική πολιτική παρουσία του Λεωνίδα η κυρίαρχη- κινούσα ιδέα του ήταν: η Αριστερά να βγει από το περιθώριο και την αυτοπεριχαράκωσή της και να αναδειχθεί ως εθνική δύναμη, που θα συμβάλλει σε ένα βαθύ κοινωνικό μετασχηματισμό και στην αναγέννηση του τόπου. Γι΄αυτό, με βαθύτατη αίσθηση της διχοτομίας Αριστερά-Δεξιά αλλά και με την ταυτόχρονη, στη βάση της κοι­νής εμπει­ρίας της δι­κτα­το­ρί­ας, επιδίωξη της επα­να­το­πο­θέ­τη­σης και επα­να­δια­μόρ­φω­σης των σχέ­σε­ων με­τα­ξύ των δύο με­γά­λων ιστο­ρι­κών ρευ­μά­των, καθώς και έχοντας συναίσθηση των πολιτικών μεγεθών, όλες του τις κινήσεις τις διαπερνούσε μια κόκκινη κλωστή: η ευρύτερη δυνατή σύγκλιση όλων των προοδευτικών δυνάμεων, ώστε να πραγματοποιηθούν οι μεγάλες αλλαγές και οι τομές, που είχε ανάγκη η χώρα, μέσα σε μια αναδυόμενη ευρωπαϊκή κοινότητα.

«Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη να είναι αυτή που θα κυβερνήσει για χρόνια αυτό τον τόπο .Να κυβερνήσει με έμπνευση όχι έτσι… μπακάλικα» δήλωνε μέχρι τελευταίας στιγμής.

Υποστηρίζω ότι όλα αυτά τα 37 χρόνια, από τη μεταπολίτευση και τους «ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» το 1974, έως και το θάνατό του με τον προσωπικό του επικήδειο το 2011, όλες οι μεγάλες επιλογές του, όλες οι κινήσεις του, τακτικές και στρατηγικές, οι οργανωτικές πρωτοβουλίες του, οι σχεδιασμοί του για κομματικά σχήματα και συμμαχικές συγκλίσεις αυτό τον μεγάλο στόχο εξυπηρετούσαν.

Ο Λεωνίδας ήξερε πολύ καλά πως αποτελούσαν τεράστια εμπόδια στη στόχευσή του το ότι «αυτός ο λαός θέλει τις αδιαλλαξίες, θέλει τις κάθετες αντιπαραθέσεις, αυτή η «συγκρουσιακή κουλτούρα της χώρας μας, όπου ο συμβιβασμός, η διαπραγμάτευση, ο διάλογος αποτελούν στοιχεία αδυναμίας. Γνώριζε πολύ καλά ότι το μέγεθος των πολιτικών σχηματισμών έχει καθοριστικό ρόλο στην πολιτική διαπάλη. Αυτούς τους «αντιπάλους» είχε, πάνω απ΄όλα να αντιπαλέψει.

Η «Ενωμένη Αριστερά». Η «Συμμαχία». Η μάχη για την ένταξη στην ΕΟΚ. Η σημαία στο χέρι στον πανηγυρισμό στην Ομόνοια, στις 18/10/81 «γιατί έπεσε η Δεξιά». Η συγκρότηση της «Ελληνικής Αριστεράς», με τη δεύτερη, πολύ πιο μεγάλη και βαθιά, μετά την Β΄Πανελλαδική, αποχώρηση στελεχών του κόμματος υπό τον Γ. Μπανιά. Η ιστορική συνάντηση με το ΚΚΕ και η συγκρότηση του ενιαίου ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Η απομάκρυνση απ΄όλα τα αξιώματα υπέρ της ανάδειξης μιας νέας γενιάς στην ηγεσία. Η συμμετοχή στη συγκρότηση του Μετώπου Λογικής και Εθνικής Ευθύνης για μια υπεύθυνη στάση απέναντι στα της εξωτερικής Πολιτικής για το μα­κε­δο­νι­κό, το κυ­πρια­κό και τις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κέςσχέ­σεις, όπως και συμμετοχή στη συγκρότηση της Κίνησης των Πολιτών για μια Ανοικτή Κοινωνία .Η συγγραφή ενός «ποταμού» βιβλίων, αναμνήσεων, πολιτικού αναστοχασμού και πολιτικών προτάσεων. Η καθοριστική ηθική συμβολή του για τη συγκρότηση της ΔΗΜΑΡ.

Όλα τα παραπάνω, πολύ ελλειπτικά, συναποτελούν «στιγμές» αυτής της συνεχούς πάλης του Λεωνίδα.

Ο θυμόσοφος λόγος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που παρακολουθούσε από την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος, τη Δεξιά, τον αγώνα του: «Κύρκο είσαι σε λάθος τόπο, σε λάθος χρόνο και σε λάθος κόμμα» αντικατόπτριζε τις ανυπέρβλητες δυσκολίες, και τα όρια του. Υπόρρητα ο λόγος περιείχε και ένα σεβασμό απέναντι σε ένα ανιδιοτελή μαχητή σε ένα αγώνα για την έκβαση του οποίου και ο ίδιος ο Κ.Κ. «κρατούσε» μια κάποια επιφύλαξη. Σε… «λάθος χρόνο»!..