Η ώρα της αλήθειας για τον Ερντογάν

Ο Ερντογάν που ελίσσεται κυνικά και χωρίς αναστολές πολιτικής ορθότητας στις διμερείς του σχέσεις, από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ μέχρι τα Εμιράτα και την Αίγυπτο, είναι με δική του υπαιτιότητα δίχως υπερβολή στην γωνία σε ότι αφορά την κατρακύλα των διεθνών ισοτιμιών του εθνικού νομίσματος και την εκτός ελέγχου ανοδική πορεία του πληθωρισμού.

Με την επίκληση του Ισλάμ που απαξιώνει και απαγορεύει την άντληση κέρδους από τον δανεισμό για να υπερασπισθεί την πολιτική των χαμηλών επιτοκίων, έκαψε κάθε γέφυρα που θα μπορούσε με την επίκληση της πανδημίας και της εκτόξευσης του κόστους της ενέργειας να του επιτρέψει να αναδιπλωθεί σε μια, εκ των πραγμάτων πλέον, σκληρή πολιτική σταθεροποίησης της Οικονομίας.

Από τους οργισμένους πολίτες που περιμένουν ώρες ατελείωτες για μια φρατζόλα ψωμί στα κοινωνικά αρτοποιεία του Δήμου της Κωνσταντινούπολης μέχρι την Ένωση Βιομηχάνων και τον Σύνδεσμο Νέων Επιχειρηματιών το μήνυμα προς τον Ερντογάν είναι ότι η όποια υπομονή εξαντλήθηκε.

Η ατμόσφαιρα κάθε μέρα που περνά θυμίζει ολοένα και περισσότερο τους τελευταίους μήνες του Μεντερές στην εξουσία στις αρχές του 1960 μετά από μια 10ετία διακυβέρνησης.

Στην Τουρκία η πολιτική αβεβαιότητα τροφοδοτεί την αποσταθεροποίηση της οικονομίας , η οποία με την σειρά της εκτοξεύει την κοινωνική δυσαρέσκεια και οργή στην πραγματική κοινωνία. Σήμερα δεν πρόκειται για τους ευαισθητοποιημένους πολιτικούς ακτιβιστές του Πάρκου Γιεζί , για μια γενναία και μαχητική ελίτ ευαισθητοποιημένων πολιτών αλλά για το ανώνυμο πλήθος συνήθως συντηρητικό και περιχαρακωμένο απέναντι στις πολιτικές διαμαρτυρίες.

Από την αντιπολίτευση στην Τουρκία, που έχει πλέον ως κοινό στόχο την επιστροφή στο προ του 2018 κοινοβουλευτικό καθεστώς, μέχρι τους ολοένα και λιγότερους φίλους και ολοένα και περισσότερο αντιπάλους του Ερντογάν στην διεθνή σκηνή, είναι φανερό ότι έχουν υιοθετήσει την τακτική του ώριμου φρούτου και μεταθέτουν την διμερή τους ατζέντα για την επόμενη μέρα.

Ο Μεντερές είχε αγνοήσει τις διαμαρτυρίες και, όπως είναι γνωστό, ανετράπη τον Μάιο του 1960 για να καταλήξει στην αγχόνη τον Σεπτέμβριο του 1961 μαζί με τους πρώην υπουργούς Εξωτερικών και Οικονομικών Ζορλού και Πολατκάν.

Σήμερα όπως φάνηκε από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016 που οδήγησε στην συγκρότηση ένοπλων παρακρατικών πολιτοφυλακών από τον μηχανισμό του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ, κάθε εξωθεσμική απόπειρα ανατροπής του Ερντογάν θα πυροδοτήσει εμφύλια σύγκρουση.

Οι κεμαλικοί στην Τουρκία όταν θέλουν να μιλήσουν για εθνική ταπείνωση συνήθιζαν να λένε «είδα τους Στόλους των Δυνάμεων στο Βόσπορο» που κατέπλευσαν στην Κωνσταντινούπολη μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 1918. Ο Ερντογάν που φιλοδόξησε να ξεπεράσει τον Κεμάλ που όταν είδε τους Στόλους είπε «όπως ήλθαν έτσι θα φύγουν», τους καλεί να έλθουν όχι ως θωρηκτά και καταδρομικά αλλά ως ένα οδυνηρό πρόγραμμα του ΔΝΤ…