Απλά πράγματα...

Οπως γράφει ο Παυσανίας στην αφήγησή του για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας, όταν ένας αθλητής είχε χρησιμοποιήσει το «διεγερτικό χόρτο» (σ.σ. παραδοσιακή μέθοδος ντοπαρίσματος), τον καταδίκαζαν διά βίου σε γενική καταισχύνη, τον ίδιο και την πόλη του. Πριν μάλιστα οι αθλητές μπουν στο στάδιο της Ολυμπίας περνούσαν μπροστά από αγάλματα του Δία, τα οποία είχαν ανεγερθεί με τα πρόστιμα που είχαν επιβληθεί σε αθλητές παραβάτες των κανονισμών και στις μαρμάρινες βάσεις των οποίων ήταν γραμμένα τα ονόματα των ενόχων και ο λόγος του αμετάκλητου αποκλεισμού τους.

Είναι βέβαιο πως αν αυτό εφαρμοζόταν στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, κάθε τόπος όπου πραγματοποιούνται οι Αγώνες αυτοί θα έπρεπε να είναι γεμάτος από αγάλματα και στις βάσεις τους θα ήταν γραμμένα χιλιάδες ονόματα αθλητών. Δεν είναι υπερβολή αυτό. Το λέει η πραγματικότητα. Το λένε τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας εδώ και χρόνια. Το λέει η ίδια η λογική.

Ο κόσμος του αθλητικού ανταγωνισμού είναι απόλυτα συνδεδεμένος με το θέαμα και τα οικονομικά συμφέροντα. Το χρήμα αποτελεί τη σημαντικότερη κινητήρια δύναμη του αθλητισμού κυρίως μέσω των διαφημίσεων που προβάλλονται τηλεοπτικά. Και το θέαμα επιτάσσει να γίνονται αγώνες ανταγωνιστικοί ώστε να προσελκύσουν το θεατή-πελάτη. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει όταν στα στάδια επαναλαμβάνονται τα ίδια ρεκόρ. Πρέπει ν’ αυξηθούν αυτά, να κορυφωθούν για να μεγεθυνθεί και το ενδιαφέρον. Και όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, τα φάρμακα έρχονται να τον βοηθήσουν. Δεν πρωτοτυπούμε γράφοντάς τα. Απλώς τα υπενθυμίζουμε, όχι για να δώσουμε άφεση σε όποιον αθλητή πιάνεται ντοπαρισμένος, αλλά για να σημειώσουμε πως τα φαινόμενα ντοπαρίσματος είναι συνυφασμένα με τέτοιου είδους αγώνες.