Σκηνές από το κοινωνικό κραχ

ΧΘΕΣ το απόγευμα στη Σκουφά ήταν καμιά τριανταριά κουκουλοφόροι. Τους είδα να περνούν πίσω από τη βιτρίνα πριν χαθούν στον πυκνό καπνό από το αυτοκίνητο που ήδη καιγόταν. Έδειχναν άνθρωποι που έκαναν τη δουλειά τους με σοβαρότητα και ψυχραιμία. Κάτι σαν επαγγελματίες της βίας που έχουν εκπαιδευθεί για χρόνια και γνωρίζουν τους κινδύνους του επιτηδεύματός τους. Λίγο πιο κάτω, γωνία Τσακάλωφ και Δημοκρίτου, το κτίριο της Διπλωματικής Ακαδημίας είχε ήδη πάρει φωτιά και μια γυναίκα ζητούσε βοήθεια, εγκλωβισμένη στον πρώτο όροφο. Την έσωσε η πυροσβεστική ύστερα από λίγο.

Τους κουκουλοφόρους τους έχουμε μάθει χρόνια τώρα. Τους οργανώσαμε, τους εκπαιδεύσαμε, τους δώσαμε χρόνο στην τηλεόραση και την καθημερινή μας ζωή. Φτιάξαμε και ειδικά σώματα της αστυνομίας για να στέκονται απέναντί τους στον ρόλο των αντιπάλων σε λευκή απεργία διαρκείας. Δεν θα μάθουμε ποτέ ποιοι εισπράττουν τα πνευματικά δικαιώματα του κακοπαιγμένου σίριαλ.

Μόνο που τώρα τη χώρα τη διοικεί μια κυβέρνηση με ειδικές ανάγκες, ένα δυσάρεστο συνονθύλευμα καιροσκοπισμού, ανικανότητας και θράσους. Μόνο που τώρα μαζί με τους κουκουλοφόρους στους δρόμους έχουν βγει δεκαεξάχρονα παιδιά. Και κανείς δεν θέλει τα σημερινά δεκαεξάχρονα παιδιά να γίνουν οι αυριανοί επαγγελματίες της βίας.

Δεν έχουμε πια την πολυτέλεια της βλακώδους υποκρισίας μας.

Το πολιτικό κραχ το ζούμε εδώ και κάτι μήνες. Το κοινωνικό κραχ όμως ετοιμάζεται εδώ και χρόνια. Αν υπάρξει ένα ακόμη θύμα αύριο, θα ξημερώσουμε ως ρακοσυλλέκτες της κοινής μας ζωής.