Του Λυντς ο νόμος

Ο νόμος του Λυντς ουδέν καλό προοιωνίζεται. Το ζήτημα δεν είναι απλά η καταδίκη φαινομένων λυντσαρίσματος σαν αυτό με θύμα τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κωστή Χατζηδάκη στην Αθήνα, το οποίο κυκλοφορούσε από προχθές στο facebook επειδή -αν είναι δυνατόν- οι δημοσιογραφικές ενώσεις έχουν καταλήξει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι οι γενικές απεργίες πρέπει να θάβονται επικοινωνιακά για λόγους ταξικούς . Ούτε ο αυτονόητος εντοπισμός των ενόχων. Το θέμα είναι ότι η πολιτική έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο απαξίωσης, που ο δρόμος είναι ορθάνοιχτος για τη δράση ακραίων στοιχείων. Οι εύκολες προσεγγίσεις περί το δίκαιο της οργής των πολλών εναντίον όσων ευθύνονται για τη χρεωκοπία της χώρας αποδίδουν μέρος μόνο της αλήθειας. Πρέπει άπαντες να αντιληφθούν ότι ζούμε σε συνθήκες που ευνοούν τέτοια φαινόμενα. Το λυντσάρισμα του Χατζηδάκη στην Αθήνα και οι επιθέσεις ακροδεξιών εναντίον αναρχοαυτόνομων πριν από μέρες στην Καβάλα έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Το μίσος. Την τυφλή οργή. Το ίδιο κλίμα, που ευνοεί τη δράση των τραμπούκων ανεξαρτήτως ενδύματος και συνθηματολογίας.

Το κυρίαρχο εν προκειμένω δεν είναι αν οι επιτιθέμενοι στον Χατζηδάκη προχθές, σε έναν άλλο πολιτικό αύριο καταγγέλλουν το πολιτικό σύστημα για το χάλι του τόπου ή εάν χρυσαυγίτες επιχειρούν να σπάσουν το κεφάλι αναρχοαυτόνομων για λόγους εθνικούς. Το κοινό στοιχείο και στη μια και στην άλλη περίπτωση είναι η αυτοδικία. Το λυντσάρισμα.

Η ευθύνη που βαραίνει πλέον κάθε πολίτη και πολύ περισσότερο αυτούς που επηρεάζουν κατά κύριο λόγο αντιδράσεις και συμπεριφορές, δηλαδή δημοσιογράφους και πολιτικούς, είναι να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Σε τούτες τις δύσκολες ώρες, που ο κίνδυνος της χρεωκοπίας είναι πιθανότατος, που ισοπεδώνονται εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, που ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί επικίνδυνα, δεν πρέπει να κυριαρχήσουν οι ακραίες φωνές. Περισσότερο από ποτέ επιβάλλεται να επικρατήσουν τα επιχειρήματα αντί των συνθημάτων. Οι θέσεις αντί της ισοπεδωτικής κριτικής. Η διαχείριση της κρίσης από προσωπικότητες και πολιτικές δυνάμεις που να είναι σε θέση να το πράξουν.

Δίχως ίχνος κινδυνολογίας, αυτή η κυβέρνηση δεν το μπορεί.

Νίκος Σπιτσέρης

ΥΓ: Οι δημοσιογράφοι είναι σκληρά εργαζόμενοι που βεβαίως και οφείλουν να δίνουν το παρών στους αγώνες. Αλλά λόγω ιδιομορφίας του επαγγέλματος η συμμετοχή τους σε γενικές απεργίες δεν είναι δυνατόν να γίνεται την ίδια μέρα. Τουναντίον, οφείλουν να συμμετέχουν καλύπτοντας και αναδεικνύοντας τον αγώνα των υπολοίπων εργαζομένων και αυτοί να απεργούν την παραμονή ή μια δυο-τρεις μέρες αργότερα. Όπως -διόλου

τυχαίο- συμβαίνει σε κάθε εργατική Πρωτομαγιά.