Λύσεις προς τα Αριστερά
Θόδωρος Μαργαρίτης, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2009-09-21
Σε αυτές τις εκλογές κρίνεται η παρουσία της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς στο εθνικό Κοινοβούλιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα έκανε σοβαρά λάθη.
Εχασε ευκαιρίες την εποχή της δημοσκοπικής του ανόδου να θέσει όρους και προγραμματικές προϋποθέσεις για μια ριζική αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης πέρα από τη δικομματική εναλλαγή. Δεν είναι όμως αυτή η ώρα για μια ευρύτερη συζήτηση της προοπτικής της Ανανεωτικής Αριστεράς, των προβλημάτων και των δυσκολιών.
Αυτή την ώρα ξαναζούμε το γνωστό έργο της κυβερνητικής μεταβολής με «λευκές επιταγές» και χλιαρές ελπίδες.
Είναι προφανές ότι αυτό το πολιτικό στερεότυπο στη χώρα μας με τις δήθεν ισχυρές αυτοδύναμες κυβερνήσεις έχει χρεοκοπήσει. Η Ν.Δ. σε πέντε χρόνια διακυβέρνησης έχει οδηγήσει σε δύο πρόωρες εκλογικές αναμετρήσεις.
Ούτε το ΠΑΣΟΚ φαίνεται ικανό να αντιμετωπίσει τα δύσκολα προβλήματα. Η ρητορική του για ευρύτερες συναινέσεις και συνεργασίες -και μάλιστα προς τα αριστερά- ήταν περισσότερο μια επικοινωνιακή πολιτική χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις και πρωτοβουλίες. Η κυρίαρχη λογική ήταν και παραμένει η έμμονη στόχευση στην αυτοδυναμία.
Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Ή θα εφαρμοστούν πολιτικές με έντονο το «άρωμα» του φιλελευθερισμού και θα τις επιβεβαιώσουμε στα συντηρητικά στοιχεία της νέας διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ αλλά ακόμα και στις ισχυρές πιέσεις για συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ ή θα αναζητηθούν πολιτικές με έντονο το «άρωμα» της κοινωνικής οικονομίας που απαιτούν αριστερές λύσεις και συμμαχίες.
Το ΠΑΣΟΚ κινείται αντιφατικά. Τις τελευταίες ημέρες πιο «ρεαλιστικά», υποδηλώνοντας το δεξιόστροφο μέλλον. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο χρειάζεται η παρουσία της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Για να είναι δύναμη ελέγχου, δύναμη παρεμβάσεων αλλά και φορέας μιας εναλλακτικής προοπτικής ακόμα και για τα ζητήματα διακυβέρνησης.
Τα προβλήματα της χώρας είναι μεγάλα. Απαιτούν θέσεις ευθύνης και νέους προσανατολισμούς. Η Αριστερά είναι ένα όπλο.
Ας την «υποχρεώσουμε» να έχει ρόλο στις μετεκλογικές εξελίξεις με αυτόνομη φυσιογνωμία και ισχυρό κοινοβουλευτικό μέγεθος.
Εχασε ευκαιρίες την εποχή της δημοσκοπικής του ανόδου να θέσει όρους και προγραμματικές προϋποθέσεις για μια ριζική αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης πέρα από τη δικομματική εναλλαγή. Δεν είναι όμως αυτή η ώρα για μια ευρύτερη συζήτηση της προοπτικής της Ανανεωτικής Αριστεράς, των προβλημάτων και των δυσκολιών.
Αυτή την ώρα ξαναζούμε το γνωστό έργο της κυβερνητικής μεταβολής με «λευκές επιταγές» και χλιαρές ελπίδες.
Είναι προφανές ότι αυτό το πολιτικό στερεότυπο στη χώρα μας με τις δήθεν ισχυρές αυτοδύναμες κυβερνήσεις έχει χρεοκοπήσει. Η Ν.Δ. σε πέντε χρόνια διακυβέρνησης έχει οδηγήσει σε δύο πρόωρες εκλογικές αναμετρήσεις.
Ούτε το ΠΑΣΟΚ φαίνεται ικανό να αντιμετωπίσει τα δύσκολα προβλήματα. Η ρητορική του για ευρύτερες συναινέσεις και συνεργασίες -και μάλιστα προς τα αριστερά- ήταν περισσότερο μια επικοινωνιακή πολιτική χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις και πρωτοβουλίες. Η κυρίαρχη λογική ήταν και παραμένει η έμμονη στόχευση στην αυτοδυναμία.
Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Ή θα εφαρμοστούν πολιτικές με έντονο το «άρωμα» του φιλελευθερισμού και θα τις επιβεβαιώσουμε στα συντηρητικά στοιχεία της νέας διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ αλλά ακόμα και στις ισχυρές πιέσεις για συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ ή θα αναζητηθούν πολιτικές με έντονο το «άρωμα» της κοινωνικής οικονομίας που απαιτούν αριστερές λύσεις και συμμαχίες.
Το ΠΑΣΟΚ κινείται αντιφατικά. Τις τελευταίες ημέρες πιο «ρεαλιστικά», υποδηλώνοντας το δεξιόστροφο μέλλον. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο χρειάζεται η παρουσία της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Για να είναι δύναμη ελέγχου, δύναμη παρεμβάσεων αλλά και φορέας μιας εναλλακτικής προοπτικής ακόμα και για τα ζητήματα διακυβέρνησης.
Τα προβλήματα της χώρας είναι μεγάλα. Απαιτούν θέσεις ευθύνης και νέους προσανατολισμούς. Η Αριστερά είναι ένα όπλο.
Ας την «υποχρεώσουμε» να έχει ρόλο στις μετεκλογικές εξελίξεις με αυτόνομη φυσιογνωμία και ισχυρό κοινοβουλευτικό μέγεθος.
