Τώρα είναι η ευκαιρία για την Κεντροαριστερά

Βλέποντας την κοινωνική γεωγραφία, όπως αυτή σχηματοποιείται από την κρίση, θεωρώ ότι ΤΩΡΑ είναι η μεγάλη ευκαιρία για την Κεντροαριστερά.

Θα μπορούσα να πω ή τώρα ή ποτέ, αλλά δεν θέλω να χάνω την αισιοδοξία μου ούτε να βλέπω αδιέξοδα.

Η οικονομική κρίση παίρνει τη μορφή της πανδημίας. Εξαπλώνεται με γρήγορο και βίαιο τρόπο στα καπιταλιστικά κέντρα. Η πανεργατική απεργία στο Βέλγιο, οι συγκρούσεις στην Αγγλία και στη Γαλλία συνηγορούν σε αυτό. Ο υπαρκτός καπιταλισμός, αυτός που πολύ εύστοχα ο καθηγητής Βαρουφάκης ονομάζει «Μινώταυρο», διέρχεται πολύπλευρη κρίση. Η κρίση προέρχεται από την άνοδο της Ανατολής που μειώνει τη μεταφορά πλεονάσματος στη Δύση.

Το «NewDeal» του Ρούσβελτ μετά από επικράτηση σαράντα περίπου ετών, στα οποία είχαμε τη συγκρότηση του Κράτους-Πρόνοιας, τη θεσμοθέτηση των δημοσίων επενδύσεων και γενικά του άλλου ρόλου του Κράτους, υπέστη τη μεγάλη ήττα του τη δεκαετία του ‘70. Μεσουράνησε ο νεοφιλελευθερισμός και η σχολή του Σικάγο, το κοινωνικό Κράτος να υποστέλλει τη σημαία του και ο Φουκογιάμα να θεωρεί τον καπιταλισμό το τελειότερο σύστημα και φυσικά το τέλος της ιστορίας.

Ο άπληστος καπιταλισμός χρησιμοποίησε ως όχημα την παγκοσμιοποίηση και απογειώθηκε. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα αντικατέστησε τις αγορές και την κοινωνία. Ο Ρουμπινί έγραφε για μια παρατεταμένη φούσκα που θα σπάσει αλλά και πολλοί οικονομολόγοι υποστήριζαν ότι αυτού του είδους ο καπιταλισμός δεν έχει καμία σχέση με τον καπιταλισμό του Σμιθ και πολύ περισσότερο με το σύστημα που πρότεινε ο Κέυνς.

Πολλοί λένε ότι αν το κέντρο του καπιταλισμού δεν αλλάξει τακτική, συνειδητοποιώντας τις τεράστιες αλλαγές στην περιφέρεια, οι συνέπειες για το σύστημα θα είναι ολέθριες. Και φαίνεται ότι η Μέρκελ δεν καταλαβαίνει.

Σήμερα όσο ποτέ, χρειάζεται ένα «NewDeal». Δεν υπάρχει Ρούσβελτ, αλλά υπάρχουν δυνατές πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη που μπορούν να το καταφέρουν. Το περίεργο προς το παρόν είναι ότι οι φωνές για την αλλαγή της πολιτικής δεν ακούγονται από τον Νότο που πλήττεται ιδιαίτερα, αλλά κυρίως από τον Βορρά. Ναι, αυτοί που αντιδρούν στο να μας κάνει η Μέρκελ περιφέρειά της είναι Γερμανοί και Άγγλοι βουλευτές.

Απλώς έχουν καταλάβει ότι αν γονατίσει η Ελλάδα, η κρίση θα βρει ανοχύρωτο το Βερολίνο.

Γιατί όμως επιμένω στην Κεντροαριστερά στην Ελλάδα;

Πρώτον γιατί πιστεύω στον ρόλο του Κράτους με τη νεοκεϋνσιανή λογική του. Πιστεύω σε όρους και κανόνες που πρέπει να μπουν στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πιστεύω σε ένα Κράτος που θα μπορεί να παρεμβαίνει στις αγορές και να κάνει τις απαραίτητες διορθώσεις. Πιστεύω σε μια ενιαία Ευρωζώνη με κοινή πολιτική και όχι σε μια Ευρωζώνη δανειστών και δανειζομένων. Και πιστεύω σε ένα Κράτος-Πρόνοιας που θα δημιουργεί δίχτυ προστασίας στα στρώματα που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.

Η Κεντροαριστερά, όπως εκφράζεται σήμερα από τη ΔΗΜ.ΑΡ. και τον Φώτη Κουβέλη, έχει συγκεκριμένες προτάσεις. Σε αυτή την Κεντροαριστερά έχουν θέση οι σοσιαλιστές, οι σοσιαλδημοκράτες, οι ριζοσπάστες δημοκράτες αλλά και οι δημοκράτες φιλελεύθεροι. Η συμμετοχή όλων αυτών είναι βασική και αναγκαία προϋπόθεση για τη δημιουργία της κυβερνώσας Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που δεν θα κρύβεται ούτε πίσω από το «αντί» ούτε πίσω από το «όχι» και θα αυτοκαταναλώνεται στην επαναστατική γυμναστική. Οι καιροί απαιτούν ένα ΝΑΙ. Απαιτούν ένα «έτσι θα κυβερνήσουμε». Και χρειάζονται όλοι γιατί διαφορετικά το καράβι θα μπατάρει σε μία από τις δύο πλευρές. Και τότε το ναυάγιο θα είναι σίγουρο. Και η ανέλκυση μπορεί να κρατήσει χρόνια.