Το πελατειακό κράτος «ψηφίζει» σκληρότερο μνημόνιο

Οχτώ μήνες μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου και 16 ημέρες μετά τις πρόσφατες εκλογές και το αγωνιώδες ερώτημα «πότε θα κυβερνηθεί επιτέλους η χώρα;» ακούγεται όλο και συχνότερα, ολοένα από περισσότερους στις ιδιωτικές και όχι μόνο συζητήσεις.

Ο φόβος ενός επερχόμενου Grexit που θα καταστεί τους επόμενους μήνες, φωλιάζει όλο και περισσότερο στις καρδιές όσων παρακολουθούν από κοντά τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις.

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας σπατάλησε επτά μήνες σε αναποτελεσματικές διαπραγματεύσεις προκειμένου να αποφασίσει αν και πως θα αντιμετωπίσει τις ανειλημμένες υποχρεώσεις της χώρας. Τελικά έφερε ένα τρίτο μνημόνιο εμπροσθοβαρές, με χιλιάδες υποχρεώσεις και επώδυνες περικοπές που θα ματώσουν την κοινωνία, αδυνατώντας όπως και οι προκάτοχοι του –παρά τα μεγάλα λόγια- να ελέγξει τη φοροδιαφυγή ή έστω τις δημόσιες δαπάνες.

Τώρα έχει να αντιμετωπίσει το φάντασμα της κυβερνησιμότητας, την διαχείριση δηλαδή της καθημερινότητας που πεισματικά αρνούνται οι υπουργοί του, λόγω ιδεοληψίας και άγνοιας της σκληρής πραγματικότητας. Χωρίς επεξεργασμένο πολιτικό σχέδιο, χωρίς όραμα για το μέλλον, βασίστηκε στον επικοινωνιακό του οίστρο και στην οργή μερίδας πολιτών κατά του πολιτικού συστήματος για να κερδίσει στην κάλπη.

Ακόμη και τώρα τρείς εβδομάδες μετά τις εκλογές, καμία υπουργική εξαγγελία εκτός του μνημονίου καμιά προσπάθεια ή πρόταση μεταρρύθμισης για να βρούμε το δικό μας δρόμο. Λες και το μνημόνιο να αποτελεί το κυβερνητικό πρόγραμμα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Αλλά γιατί να εκπλήσσεται κάποιος; Μετά από 6 χρόνια εφαρμογής των μνημονίων κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού πνίγεται πριν καν εισακουσθεί ανεξαρτήτως κυβέρνησης. Η συντεχνιακή λογική επικρατεί και αντί να χτυπηθούν φοροδιαφυγή και προνομίες δίνεται περαιτέρω έμφαση στα μέτρα υπερφορολόγησης. Το πελατειακό κράτος έχει βαθιές ρίζες που δύσκολα κόβονται και αντί μεταρρυθμίσεων ψηφίζει ευχαρίστως περισσότερο μνημόνιο για τους αδύναμους και την εξουθενωμένη μεσαία τάξη.

Οι πρώτες ημέρες της νέας κυβέρνησης δείχνουν ότι η πολιτική σταθερότητα γρήγορα θα δοκιμασθεί όπως φαίνεται και από τις σημειώσεις του Αλ. Φλαμπουράρη σχετικά με τις μελλοντικές συνεργασίες. Ας ελπίσουμε πως ο κυβερνητικός κλυδωνισμός δεν θα οδηγήσει και τη χώρα στην οριστική κατάρρευση