Οταν τελειώνει η πολιτική

Τον Δεκέμβριο του 2003, λίγο πριν παραδώσει το δαχτυλίδι του ΠΑΣΟΚ στον Γιώργο Παπανδρέου ενόψει εκλογών, μέχρι και ο Κώστας Σημίτης, αναζητώντας μια ένεση δημοτικότητας, επισκέφθηκε με τις κάμερες παρούσες τα υποκαταστήματα του ΙΚΑ Κεραμεικού και Καλλιθέας, απάντησε μάλιστα ο ίδιος στο τηλέφωνο εξυπηρέτησης πολιτών. Η τότε αντιπολίτευση τον κατηγόρησε για σόου και στημένα τηλεφωνήματα. Το ίδιο πάνω - κάτω διάστημα, ο πρώην πρωθυπουργός άρχισε να κόβει κορδέλες, να εγκαινιάζει έργα που ναι μεν είχαν δρομολογηθεί επί της πρωθυπουργίας του, αλλά δεν είχαν ολοκληρωθεί ακόμα - θυμάμαι προσωπικώς τα εγκαίνια του πεζόδρομου της Ερμού, από το Μοναστηράκι στο Γκάζι, ενώ ακόμα οι εργασίες ήταν στη μέση. Βαθύτατα πολιτικός ο Κώστας Σημίτης έπεσε και αυτός θύμα μιας πεποίθησης ότι όταν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως δεν έχεις ρεύμα, παίξε το παιχνίδι της επικοινωνίας. Γρήγορα κατάλαβε βεβαίως ότι επικοινωνία χωρίς πολιτική είναι δώρον άδωρον, κάτι που άργησε πολύ να το καταλάβει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Η άνοδος του Αλέξη Τσίπρα είχε πολλή επικοινωνία, αλλά δεν ήταν σε πολιτικό κενό. Η επινόηση του «μνημονιακού μπλοκ» και η προσπάθεια μονοπώλησης του «αντιμνημονίου» φούσκωσε τα πανιά του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που σήμερα, ενταγμένος και αυτός στο μνημονιακό μπλοκ, ξέρει ότι δεν έχει πολύ μέλλον ως δήθεν αντισυστημική ριζοσπαστική δύναμη, που θα βελτιώσει από πάνω και τις ζωές μας. Και τι του μένει;

Η επικοινωνία χωρίς πολιτική. Η επικοινωνία του καθησυχασμού και της δημιουργικότητας. Οι κορδέλες εγκαινίων - έστω κι αν το νοσοκομείο Σαντορίνης που εγκαινίασε κατάφερε έπειτα από βδομάδες να φιλοξενήσει μια γέννα (παίξτε νταούλια) και μια εγχείρηση αιμορροΐδων (παίξτε λύρες). Και η αναγγελία μιας συμβολικής Συνόδου των ηγετών του ευρωπαϊκού Νότου χωρίς αντικείμενο.

Κάτι τέτοιες εμπνεύσεις τις είχε και ο Γιώργος Παπανδρέου. Και τον είδα τις προάλλες χαρούμενο, να μαυρίζει στο Αιγαίο, απαλλαγμένος από το βάρος της βιοτής. Το αυτό και δι’ υμάς, κύριε Πρωθυπουργέ.