Η αλεπού στο παζάρι
Ηλίας Κανέλλης, Τα Νέα, Δημοσιευμένο: 2016-08-26
Τι ζητά ο Αλέξης Τσίπρας στη συνάντηση των Σοσιαλιστών αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων στο Παρίσι; Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;
Ολα είχαν αρχίσει ανάποδα. Για τον σημερινό Πρωθυπουργό και τη ριζοσπαστική μπρουταλιτέ που περιέφερε για χρόνια ως ιδεολογία, η Ευρώπη που τον ενδιέφερε ήταν «των λαών» - η άλλη, η υπαρκτή, ήταν κακή, νεοφιλελεύθερη, παραδομένη στις ηδονές των αγορών και η ελευθερία την οποία επικαλούνταν ήταν πάντα ένα πρόσχημα για να πίνουν οι καπιταλιστές το αίμα του λαού με το μπουρί της σόμπας. Ο πολιτικός που μιμούνταν ακόμα και τη φωνή και τις χειρονομίες του Ανδρέα Παπανδρέου αποκαλούσε τον Ολάντ «Ολαντρέου», θεωρούσε λαϊκό ηγέτη τον Τσάβες, συναντιόταν με τα περιτρίμματα του κομμουνιστογενούς περιθωρίου της Γαλλίας (Μελανσόν), με τους αμφιλεγόμενους οπαδούς του Χόνεκερ στη Γερμανία, στηριζόταν στους (χρηματοδοτηθέντες από τον Μαδούρο) Podemos της Ισπανίας (και τους στήριζε) και παρίστανε ότι φοβάται πως η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία «θα μετατραπεί σε μικρή, συμπληρωματική δύναμη της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς» (16/11/2014).
Αλλά τότε, αφού δεν άλλαξε η σοσιαλδημοκρατία, γιατί προσεκλήθη στο πάρτι; Ο πρώην Ολαντρέου πιθανόν ευελπιστεί σε λίγη δανεική λάμψη από τον μετα-Παπανδρέου. Οι άλλοι; Είναι κυνικοί ή, απλώς, έχουν κακή πληροφόρηση;
Ο Αλέξης Τσίπρας όχι απλώς δεν πολιτεύθηκε με βάση τα σοσιαλδημοκρατικά προτάγματα αλλά, αντίθετα, τα ποδοπάτησε. Η εξουσία γι’ αυτόν ήταν αυτοσκοπός, την κέρδισε με συνειδητά ψέματα. Ρισκάρισε τη χρεοκοπία της χώρας. Επαιξε τυχοδιωκτικά με ένα αμφισβητούμενο δημοψήφισμα. Ισοπεδώνει τη μεσαία τάξη. Ελέγχεται για χειραγώγηση των ΜΜΕ, παίζει με το κύρος των θεσμών, αδιαφορεί για τη διάκριση των εξουσιών. Ελίσσεται - αλλά η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι γι’ αυτόν παρά ένα σκαλοπάτι για την ενίσχυση της δύναμής του στην εξουσία, τίποτα παραπάνω. Ηταν και παραμένει ένας λαϊκιστής δημαγωγός που επιβιώνει από προσωρινές κάθε τύπου συμμαχίες.
Και ελπίζει οι ευρωπαίοι Σοσιαλδημοκράτες να του δώσουν μια καινούργια ταυτότητα, για να μπορέσει να σταθεί στην Ελλάδα μέσω της Ευρώπης.
Ολα είχαν αρχίσει ανάποδα. Για τον σημερινό Πρωθυπουργό και τη ριζοσπαστική μπρουταλιτέ που περιέφερε για χρόνια ως ιδεολογία, η Ευρώπη που τον ενδιέφερε ήταν «των λαών» - η άλλη, η υπαρκτή, ήταν κακή, νεοφιλελεύθερη, παραδομένη στις ηδονές των αγορών και η ελευθερία την οποία επικαλούνταν ήταν πάντα ένα πρόσχημα για να πίνουν οι καπιταλιστές το αίμα του λαού με το μπουρί της σόμπας. Ο πολιτικός που μιμούνταν ακόμα και τη φωνή και τις χειρονομίες του Ανδρέα Παπανδρέου αποκαλούσε τον Ολάντ «Ολαντρέου», θεωρούσε λαϊκό ηγέτη τον Τσάβες, συναντιόταν με τα περιτρίμματα του κομμουνιστογενούς περιθωρίου της Γαλλίας (Μελανσόν), με τους αμφιλεγόμενους οπαδούς του Χόνεκερ στη Γερμανία, στηριζόταν στους (χρηματοδοτηθέντες από τον Μαδούρο) Podemos της Ισπανίας (και τους στήριζε) και παρίστανε ότι φοβάται πως η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία «θα μετατραπεί σε μικρή, συμπληρωματική δύναμη της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς» (16/11/2014).
Αλλά τότε, αφού δεν άλλαξε η σοσιαλδημοκρατία, γιατί προσεκλήθη στο πάρτι; Ο πρώην Ολαντρέου πιθανόν ευελπιστεί σε λίγη δανεική λάμψη από τον μετα-Παπανδρέου. Οι άλλοι; Είναι κυνικοί ή, απλώς, έχουν κακή πληροφόρηση;
Ο Αλέξης Τσίπρας όχι απλώς δεν πολιτεύθηκε με βάση τα σοσιαλδημοκρατικά προτάγματα αλλά, αντίθετα, τα ποδοπάτησε. Η εξουσία γι’ αυτόν ήταν αυτοσκοπός, την κέρδισε με συνειδητά ψέματα. Ρισκάρισε τη χρεοκοπία της χώρας. Επαιξε τυχοδιωκτικά με ένα αμφισβητούμενο δημοψήφισμα. Ισοπεδώνει τη μεσαία τάξη. Ελέγχεται για χειραγώγηση των ΜΜΕ, παίζει με το κύρος των θεσμών, αδιαφορεί για τη διάκριση των εξουσιών. Ελίσσεται - αλλά η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι γι’ αυτόν παρά ένα σκαλοπάτι για την ενίσχυση της δύναμής του στην εξουσία, τίποτα παραπάνω. Ηταν και παραμένει ένας λαϊκιστής δημαγωγός που επιβιώνει από προσωρινές κάθε τύπου συμμαχίες.
Και ελπίζει οι ευρωπαίοι Σοσιαλδημοκράτες να του δώσουν μια καινούργια ταυτότητα, για να μπορέσει να σταθεί στην Ελλάδα μέσω της Ευρώπης.
