Υπάρχουν θέματα που δεν συζητιούνται ποτέ ήρεμα στην Ελλάδα. Το πρώτο εξάμηνο του 2015 είναι ένα από αυτά. Κάθε φορά που η πολιτική συγκυρία το απαιτεί, το αφήγημα εκείνης της περιόδου ανασύρεται από τα συρτάρια με χειρουργική ακρίβεια. Δεν πρόκειται για ιστορική μνήμη· πρόκειται για πολιτικό εργαλείο.

Η χρήση του 2015 ως ρητορικού όπλου έχει αποκτήσει συγκεκριμένη δομή. Σε κάθε ευκαιρία – προεκλογική περίοδος, δημοσκοπική πτώση της κυβέρνησης, άνοδος της Αριστεράς – επιστρατεύεται το ίδιο αφήγημα: το δραματικό εξάμηνο που φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού, τα 100-200-300 δισ. που στοίχισε στην ελληνική οικονομία και, φυσικά, το «αχρείαστο» μνημόνιο που ακολούθησε. Η λογική είναι απλή: αν μπορέσεις να φορτώσεις έναν πολιτικό σχηματισμό με το ηθικό βάρος όλων αυτών των δεινών, δεν χρειάζεσαι επιχειρήματα για το παρόν.

Η Μεγάλη Βρετανία έχει αλλάξει έξι πρωθυπουργούς τα τελευταία δέκα χρόνια. Είναι ένας ρυθμός αλλαγών που δεν έχει προηγούμενο σε όλη τη μακρά κοινοβουλευτική ιστορία αυτής της χώρας.

Ο Κάμερον παραιτήθηκε το 2016, επειδή έχασε το δημοψήφισμα για το Brexit, που ο ίδιος είχε αυτοκτονικά προκηρύξει. Η διάδοχός του, η κομψή Τερέζα Μέι, παραιτήθηκε μέσα σε τρία χρόνια, όταν αποδείχθηκε αδύναμη να πετύχει το ακατόρθωτο: να φέρει μια συμφωνία εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που να είναι πιστή στην ετυμηγορία του δημοψηφίσματος χωρίς να είναι εντελώς ανεφάρμοστη ή απολύτως καταστροφική για τη χώρα. Την διαδέχθηκε η επιτομή του κυνισμού, ο Μπόρις Τζόνσον. Παραιτήθηκε ντροπιασμένος σε δυόμισι χρόνια. Η επόμενη, η Λιζ Τρας, έμεινε μόνον 49 μέρες. Και ο μεθεπόμενος, ο Ρίσι Σούνακ, άντεξε 20 μήνες.