Το μαζικό φοιτητικό και μαθητικό κίνημα που εμφανίστηκε στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες δεν μπορεί να χαρακτηριστεί νέο και, συνεπώς, να ταυτιστεί με το Μάη του ’68. Από πολλές απόψεις μάλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως «αντι-Μάης». Με την έννοια ότι δεν αγωνίζεται για μετα-υλιστικές αξίες (φεμινισμός, οικολογία, ειρήνη, κ.λπ.), αλλά βρίσκεται πολύ κοντά στις διεκδικήσεις του παραδοσιακού εργατικού κινήματος.
Λέγαμε την προπερασμένη Τετάρτη ότι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στο βιβλίο του «Οι αξίες και η αξία της Αριστεράς» υποστηρίζει με πολλά και πολύ ενδιαφέροντα επιχειρήματα τη θέση ότι οι εκσυγχρονιστές αναπαράγουν το ισχύον σύστημα, το οποίο οφείλουμε να απορρίψουμε στο όνομα κάποιων αξιών που ταυτίζονται με την Αριστερά.
Δυσαρεστημένοι με την οικονομική πολιτική που ακολουθείται είναι στη μεγάλη τους πλειονότητα οι πολίτες της χώρας. H δυσαρέσκεια αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, στη συνεχή, από το καλοκαίρι του 2004, και έντονα πτωτική πορεία του δείκτη εμπιστοσύνης καταναλωτών, όπως τον μετρά κάθε μήνα η σχετική ευρωπαϊκή έρευνα, στις καθημερινές συζητήσεις όλων μας.
