Μια συζήτηση: Αγαθούληδες ή πονηρούληδες;

Η προγραμματισμένη συζήτηση της Έφης Αχτσιόγλου, του Διονύση Τεμπονέρα και του Μανώλη Χριστοδουλάκη περισσότερο απ’ όλους, ακόμη και από τον στενό κομματικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ανησύχησε τους «μη δεξιούς» υποστηρικτές του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αν και έγραψαν πως τους ανησυχεί τ’ ότι αυτή η συζήτηση οδηγεί στο να μην υπάρχει αντίπαλος στον κ. Μητσοτάκη, στην ουσία ανησύχησαν μήπως τέτοιες συναντήσεις οδηγήσουν στη δημιουργία τέτοιου αντιπάλου. Τελικά θέλουν να μην ανοίξει ένας διάλογος, για τον μετασχηματισμό των τριών χώρων από τους οποίους προέρχονται οι τρεις ομιλητές. Θέλουν να μη ξεκινήσει η συζήτηση για το πολυπόθητο big bang στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και της Αριστεράς. Γιατί; Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως μόνο μια τέτοια συζήτηση μπορεί να απειλήσει ένα πολιτικό σύστημα με κυρίαρχο κόμμα και μερικούς δορυφόρους από τα κεντροαριστερά-αριστερά του και από τα ακροδεξιά του. Θέλουν το σύστημα του «πλουραλιστικού μονοκομματισμού» που έχουμε, να διατηρηθεί ως έχει.

Όλοι αυτοί, πέραν από τη διαιώνιση της κυριαρχίας του κόμματος που κατ’ αυτούς εκπροσωπεί την κανονικότητα, επιθυμούν να μην υπάρξει κεντροαριστερή και αριστερή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Υποκρίνονται πως ανησυχούν για τη δυναμική του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, την οποία υποτίθεται ανακόπτουν εκδηλώσεις σαν αυτή των τριών συνομιλητών. Άλλο όμως τους φοβίζει. Φοβούνται το αντίθετο. Μη τυχόν υπάρξει μια σοσιαλδημοκρατική πρόταση διακυβέρνησης, η οποία θα αποκτήσει ευρύτερη συναίνεση. Φοβούνται αυτό που με τον Μανώλη Χριστοδουλάκη γράφαμε σε κοινό μας άρθρο στο «Το Βήμα» (12-06-2022) με τίτλο «Αριστερό κόμμα με σοσιαλδημοκρατικές αρχές». Φοβούνται δηλαδή μια σοσιαλδημοκρατική αριστερή εναλλακτική στην «κανονικότητα» του κ. Μητσοτάκη. Αθεράπευτοι υποστηρικτές του λαϊβνίτειου «καλύτερου δυνατού κόσμου», φοβούνται μη τυχόν βρεθεί κανένας αριστερός Βολταίρος και γράψει τον σημερινό Καντίτ ή Αγαθούλη. Ο Αγαθούλης του Βολταίρου σατίριζε την αρχή του φιλόσοφου Πανγκλός (Λάιμπνιτς), πως ο κόσμος της εποχής τους ήταν ο καλύτερος δυνατός. Ο Βολτέρος δεν αμφισβητούσε την πεποίθηση πως μπορεί να υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος, αλλά την πεποίθηση πως αυτός ο κόσμος ήταν αυτός της Βεστφαλίας, των κοινωνικών ανισοτήτων, του καθεστώτος της κληρονομικής ανωτερότητας βασιλιάδων και ευγενών. Ο Βολτέρος σήμερα δεν θα αμφισβητούσε πως μπορεί να υπάρχει καλύτερος κόσμος, αλλά πως ο καλύτερος αυτός κόσμος θα ήταν αυτός της «κανονικότητας» των παρακολουθήσεων, της ακρίβειας, της υπονόμευσης των Ανεξάρτητων Αρχών, της ακύρωσης θεσμών του Κράτους Δικαίου και της στήριξης της οικονομικής ολιγαρχίας. Οι δικοί μας «αγαθούληδες» θεωρούν πως ο «καλύτερος δυνατός κόσμος», δεν είναι άλλος απ’ αυτόν της κανονικότητας της ΝΔ. Όμως δεν είναι αγαθούληδες. Καθόλου. Πιο πολύ πονηρούληδες μπορεί να χαρακτηριστούν, παρά αγαθούληδες. Δεν είναι τυχαίο που αυτοί οι πονηρούληδες «ευρωπαϊστές» καταδικάζουν το ψήφισμα της Ολομέλειας της Ευρωβουλής, όπου σ’ αυτό εκφράζονται σοβαρές ανησυχίες για πολύ σοβαρές απειλές κατά της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου, ως αποτέλεσμα της επιρροής των «αριστερών ιστοσελίδων» και όχι ως απόφαση της πλειοψηφίας του σώματος που εκπροσωπεί έστω και με ελλείψεις την αντιπροσωπευτική φιλελεύθερη δημοκρατία στην ΕΕ. Θα καταλάβαινα, αν διαφωνούσαν, να κατέθεταν τα στοιχεία που καταρρίπτουν τα επιχειρήματα του Ευρωκοινοβουλίου και όχι ν’ αναζητούν εχθρούς της χώρας σ’ αυτό. Έτσι ενώ αυτοί περισσότερο απ’ όλους κατηγορούν τους αντιπάλους τους ως υποστηρικτές της α λα καρτ δημοκρατίας, είναι οι ίδιοι που πιστεύουν σ’ αυτήν. Μπροστά στον στόχο που είναι η διατήρηση των κεκτημένων, όπως αυτά εκφράζονται από το σύνθημα της «κανονικότητας», δεν ορρωδούν ούτε προ της απαξίωσης του θεσμού του Ευρωκοινοβουλίου. Κατά τ’ άλλα εξακολουθούν να «Μένουν Ευρώπη». Θυμίζουν τους σταλινικούς της Δύσης που στις πληροφορίες του δημοσιογράφου Γκάρεθ Τζόουνς πως στην Ουκρανία οι άνθρωποι πέθαιναν κατά εκατομμύρια από λιμό, αυτοί απαντούσαν πως όλα αυτά ήταν ψέματα και οι όποιες δυσκολίες οφείλονταν στ’ ότι εκεί ο σοσιαλισμός χτιζόταν βήμα – βήμα. Υπερασπιστές της «κανονικότητας».

Οι σφοδρές επιθέσεις κατά της συζήτησης των τριών δεν μπορούν ν’ αποκρύψουν το υποκριτικό ενδιαφέρον για την Κεντροαριστερά ή το ΠΑΣΟΚ -ΚΙΝΑΛ που δήθεν κινδυνεύουν «να αφομοιωθούν» από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ (αν είναι δυνατόν!). Πίσω από αυτό το «ενδιαφέρον» παραμονεύει ο φόβος μήπως και ξεκινήσουν οι διαδικασίες διαμόρφωσης μιας εναλλακτικής πρότασης στο καθεστώς τού «δεν υπάρχει εναλλακτική» στη νεοδημοκρατική «κανονικότητα» του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη. Μια κατάσταση κυριαρχίας που κάνει κακό και σ’ αυτόν, αφού τα φαινόμενα που καταδίκασε το Ευρωκοινοβούλιο, συμβαίνουν μόνο σε χώρες στις οποίες η κυβέρνηση απειλείται μόνο από τον εαυτό της (Όρμπαν).