Η “έσχατη προδοσία” έλειπε από την χορηγία της αντιπολίτευσης προς τον Μητσοτάκη

Η ματωμένη υπόθεση των Τεμπών – έγκλημα και άγος μαζί – εκθέτει ανεπανόρθωτα πρωτίστως την σημερινή κυβέρνηση σε διαχειριστικό επίπεδο, τόσο για την κατάσταση των σιδηροδρόμων όσο και για την διαχείριση του οδυνηρού γεγονότος. Όμως δεν αφήνει στο απυρόβλητο παρελθούσες κυβερνήσεις.

Το αίτημα για δικαιοσύνη δεν αντανακλά μονάχα την αυτονόητη αξίωση των οικογενειών που θρηνούν τους ανθρώπους τους να τιμωρηθούν οι ένοχοι, αλλά συνιστά πάνδημη απαίτηση και κραυγή.

Ας αφήσουμε στην άκρη τις αντιφάσεις, τις δολιχοδρομίες και τους εν γένει χειρισμούς των κυβερνώντων, ειδικά από την πρώτη στιγμή του δυστυχήματος μέχρι την διαμόρφωση υπερασπιστικής γραμμής στον δρόμο για την δικαστική διερεύνηση και την απόδοση δικαιοσύνης.

Στην άκρη επίσης και οι αναπόφευκτες ενστάσεις και αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, επειδή – και από τις δύο πλευρές- έχουν τα πάντα ειπωθεί, σχολιαστεί και αναλυθεί. Η επαναληπτική υπόμνηση δεν είναι πάντοτε μήτηρ μαθήσεως, γιατί συχνά ενισχύει και «επιδοτεί» τη σύγχυση.

Ας έρθουμε στο κορυφαίο, το μείζον, το ιλιγγιώδες- την παραπομπή του πρωθυπουργού για «έσχατη προδοσία», όπως διατυπώνεται στην πρόταση της Μαρίας Καρυστιανού και υιοθετήθηκε από κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης.

Τι εισπράττει η κοινωνία όταν ακούει ότι εγκαλείται κάποιος για «εσχάτη προδοσία»; Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τον πρωθυπουργό της χώρας. Μοιραία οι συνειρμοί παραπέμπουν ιστορικά π.χ. στην καταδίκη των Έξι για την Μικρασιατική Καταστροφή, και για τους νεότερους, που απλώς «κάτι έχουν ακούσει», σε υπέρτατο έγκλημα εναντίον της χώρας από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της.

Στη λαϊκή συνείδηση, όπως διαμορφώνεται από την κοινή εμπειρία, «έσχατη προδοσία» είναι να εξυπηρετείς συνειδητά με διαφόρους τρόπους τους εχθρούς της χώρας. Και διαζευκτικώς, να υπονομεύεις με συγκεκριμένες επιλογές την υπονόμευση του δημοκρατικού καθεστώτος.

Σχετικά με το δεύτερο μέρος της διάζευξης: Τέτοιες επιλογές είναι λόγου χάριν η δυναστική παρέμβαση των εκάστοτε κυβερνώντων στην Δικαιοσύνη, με αποτέλεσμα καίριο πλήγμα στην συνταγματικώς κατοχυρωμένη διάκριση των εξουσιών.

Ειλικρινά τώρα: Υπήρξε κυβέρνηση που δεν έχει επιχειρήσει αυτού του είδους τις παρεμβάσεις; Η καταγραφική δέλτος καταγγελιών από την εκάστοτε αντιπολίτευση βρίθει παρομοίων κρουσμάτων.

Όμως διανοήθηκε ποτέ κανείς να ισχυριστεί ότι εξ αυτών επήλθε δραστική αλλοίωση του πολιτεύματος με άμεσο κίνδυνο όχι απλής νόθευσης αλλά καταλυτικής κακουργίας εναντίον του δημοκρατικού καθεστώτος, ώστε να παραπεμφθούν οι ένοχοι επί εσχάτη προδοσία;

Τη νομική υπόσταση της πρότασης Καρυστιανού, θα την κρίνουν αρμόδιοι ειδήμονες και θα αποφανθούν αν πρόκειται για απόρροια σεβασμού όσων διαλαμβάνονται στον Ποινικό Κώδικα ή για νομικές ακροβασίες οι οποίες συναντούν στο δέλτα του ποταμιαίου καταγγελτισμού την ευκολία του λαϊκισμού.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο νομικό σκεπτικό κομμάτων όπως το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά απουσιάζει έστω και ελάχιστος υπαινιγμός για έσχατη προδοσία. Και είναι απορίας άξιον πώς άριστοι θεράποντες της νομικής επιστήμης, όπως η κυρία Κωνσταντοπούλου, επικύρωσαν με την υπογραφή τους τέτοια βαρύτατη πτυχή εναντίον του πρωθυπουργού της χώρας.

…Τελικά, είναι πολύ τυχερός ο Μητσοτακης: Τα προβληματικά στοιχεία διαλυτικής φύσεως κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εν τινι μέτρω και στο ΠΑΣΟΚ(εδώ παρατηρείται μια υπόγεια-και ενίοτε εμφανής- ροή αμφισβητήσεων της ηγεσίας και διχαστικού κλίματος) καθιστούν καχεκτική και ελάχιστα αποδοτική την αντιπολιτευτική δράση.

Αν στην εικόνα αυτή συνυπολογιστούν και τα ατυχέστατα περί «εσχάτης προδοσίας», ο Μητσοτάκης και η μετριότατη κυβέρνησή του ευνοούνται σκανδαλωδώς. Ναι, από την συμπεριφορά και τις επιλογές της αντιπολίτευσης…