Η αλκοόλη της εξουσίας

Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.

Τεκμήριο δεύτερο: Με την εξουσιόλη δεν υπάρχει υπερβολική δόση. Πίνεις όση τραβάει η ανάγκη ή η όρεξή σου. Διότι, τρίτον, όση Αλκοόλη Ισχύος κι αν τέρψει το λαρύγγι σου, ποτέ δεν θα ξυπνήσεις με πονοκέφαλο ή με γαστρεντερικές διαταραχές. Αγνότερη τσικουδιά από αυτήν ή, έστω, αγνότερη σαμπάνια, δεν διαθέτει η αγορά. Δεν χρειάζεσαι λοιπόν καταπραϋντικά ή ξεσουρωτικά μαντζούνια, αναδρομείς εξυπνοθεραπευτές ή μετακβαντικές προβιοαναδράσεις. Συνεχίζεις να πίνεις και την επομένη, και τη μεθεπομένη, κι όλα καλά, όλα ανθηρά, όλα ζάχαρη στην πιο ζαχαρένια χώρα του κόσμου.

Τέταρτον: Και πάλι, όσο κι αν πιεις, δεν υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσεις με κενό μνήμης ή με τη μελαγχολία που προκαλεί η υπερκατανάλωση τυπικών αλκοολούχων. Να ξεχάσεις; Ξεχνιέται η χαρά που σου προσφέρει η θρυλική «ενάσκηση των καθηκόντων σου», παναπεί η εκμετάλλευση της δύναμής σου, η αξιοποίηση του αξιώματός σου (μα ναι, για σύστοιχο αντικείμενο πρόκειται, για μοιραίο ζεύγος); Να μελαγχολήσεις, αν το «παράκανες», τη στιγμή που το «παρακάνω» δεν ισχύει στη χρήση της Εγωθανόλης, γνωστής και ως Ετσιγουσταρόλης; Μα τι, βλακέντιος είσαι ή «κακομοίρης» και καρμίρης; Ανώριμος και «ηθικολογάκος» ή «μιζερούλης» και μονομανιακός «γκρινιάρης»; Ρεαλιστής άνθρωπος είσαι, ταιριαστός με τους καιρούς σου, α, και με «τις ανάγκες του λαού και του τόπου», ή «λυρικούλης», που όλο εκείνον τον ποετάστρο τον Καβάφη ξεφουρνίζεις, για την «υπεροψίαν και τη μέθην» του Δαρείου;

Ελεος πια. Ελεος με τον Καβάφη, με τους υποκριτάς, με τους κρυφοκουμμουνιστάς. Αν δεν δικαιούμαστε να καρφώσουμε σαν μπαφιονισμένους τους ενοχλητικούς· αν δεν μας επιτρέπεται να ουρλιάξουμε «γούστο του και καπέλο του», υπερασπιζόμενοι τον εν παρατάξει αδελφό πρώην Περιφερειάρχη του Κιτς· αν πρέπει να εξηγούμε κάθε απευθείας ανάθεση, κάθε συγκάλυψη, κάθε νυχτερινή ντροπολογία προς απαλλαγή των ημετέρων Φραπέδων ή Τεμπομπαζάδων· αν δεν κλείνουμε καθοδηγητικά το μάτι στη Δικαιοσύνη, τι την έχουμε την εξουσία; Για τη μόστρα; Ασπρο πάτο, λοιπόν.