Πολλά τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας: το μεγάλο, βαθύ και αναποτελεσματικό κράτος, η αδιέξοδη δημοσιονομική διαχείριση, η αγκύλωση και δυσλειτουργία της αγοράς εργασίας… Αλλά τα προβλήματα αυτά δεν γεννήθηκαν χθες, ούτε προσδιορίζουν από μόνα τους την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Χαρακτηριστικό μιας υπερδύναμης είναι η ικανότητα να επιλέγει πού, πότε και με ποιο τρόπο μπορεί να χτυπήσει τον αντίπαλο (κάτι που, σήμερα, απ’ όλα τα εθνικά κράτη μπορούν να το κάνουν μόνο οι ΗΠΑ). Στην εποχή μας, όπως έδειξε σειρά κτυπημάτων μετά τις 11 του Σεπτέμβρη 2001, την ίδια ικανότητα διαθέτει και το υπερεθνικά οργανωμένο τρομοκρατικό δίκτυο.

Μηδαμινά περιθώρια έχει πλέον η κυβέρνηση να συγκρατήσει το δημόσιο έλλειμμα στα όρια που επεδίωκε με τον φετινό προϋπολογισμό, μετά την ανησυχητική επιδείνωση που σημειώθηκε το πρώτο εξάμηνο φέτος. Την έκταση της επιδείνωσης, που αυξάνει το έλλειμμα του τακτικού προϋπολογισμού τουλάχιστον κατά 1,5 δισ. ευρώ, ή κατά 18%, σε σύγκριση με το 2004, αποκαλύπτουν στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος.

Πριν από καιρό είχα γράψει σ’ αυτή τη στήλη ένα σημείωμα για το ρόλο της ανάπτυξης στην καταπολέμηση της ανεργίας. Σε μια από τις προτάσεις, έθετα το ζήτημα της έρευνας για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Σήμερα, με τις τιμές του πετρελαίου να έχουν φτάσει στα ύψη, αλλά και με τις ανόητες προτάσεις της κυβέρνησης για το φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης, βρίσκω χρήσιμο να εξειδικεύσω λίγο περισσότερο τις συγκεκριμένες θέσεις.

Έφθασε η 31η επέτειος του χουντικού πραξικοπήματος στην Κύπρο. Οι Ελληναράδες δράστες πέτυχαν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που υποτίθεται ότι επεδίωκαν: την τουρκική εισβολή και κατοχή του 40% του νησιού.

Σαν σήμερα, πριν από 31 χρόνια, η χούντα του Ιωαννίδη σε συνεργασία με την ΕΟΚΑ Β’ ανέτρεψε την κυβέρνηση του προέδρου Μακαρίου και έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο.

Δίκαια, η πράξη αυτή της χούντας θεωρείται η απαρχή των δεινών της Κύπρου και η κακοδαιμονία της Ελλάδας.

Μετά το κτύπημα στο Λονδίνο δύο τουλάχιστον ζητήματα για την τρομοκρατία ξεκαθάρισαν οριστικά: στόχος των τρομοκρατών δεν είναι μόνο οι Αμερικανοί· η ένταση της αστυνόμευσης εξάλλου δεν αποτελεί αποτελεσματική λύση για την πρόληψη των πληγμάτων. Ας δούμε όμως κάποια πράγματα αναδρομικά.

Πέρασε ήδη μια βδομάδα από την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο, και τα σημαντικά έχουν ήδη ειπωθεί. Συνεπώς θα ήταν άσκοπο να τα επαναλάβω. Επειδή όμως έτυχε να βρεθώ εκεί και να τα ζήσω από κοντά, θα ήθελα να επισημάνω μια συγκεκριμένη διάσταση, μολονότι δεν είναι η πιο σημαντική -κάθε άλλο μάλιστα.