Ο νέος καπιταλισμός βασίζεται σε τρία συνθήματα με βάση τα οποία αλλάζει ο κόσμος της εργασίας: ευελιξία, κινητικότητα, διακινδύνευση. Μερική απασχόληση, συχνές μετακινήσεις, ελαστικά ωράρια, νέες τεχνολογίες με κατ’ οίκον εργασία, -όλα αυτά προσφέρουν μόνο μιαν αυταπάτη ελευθερίας.

Αυτό που διακυβεύεται μέσα από το μετασχηματισμό του καπιταλισμού -ο οποίος άρχισε να παράγει τα αποτελέσματά του στις αρχές του ’70- είναι κατά βάση η προώθηση μιας γενικευμένης κινητικότητας των εργασιακών σχέσεων, των επαγγελματικών σταδιοδρομιών και της προστασίας που συνδεόταν με τις θέσεις απασχόλησης.

Για να κατανοήσουμε τι μπορεί να εννοεί όποιος αναφέρει τη λέξη «ευελιξία», μιλώντας κυρίως για την αγορά εργασίας, θα μας ήταν χρήσιμο ένα μικρό λεξικό. Φαίνεται λοιπόν πως όποιος ζητάει μεγαλύτερη ευελιξία προκειμένου να αυξηθεί η απασχόληση εννοεί κυρίως:

Ενδείξεις ανάκαμψης παρουσίασε τον Ιούλιο η ευρωπαϊκή οικονομία. Για πρώτη φορά από τον περασμένο Σεπτέμβριο, οι προβλέψεις και εκτιμήσεις των βιομηχανικών επιχειρήσεων κατέγραψαν βελτίωση στο δείκτη οικονομικού κλίματος που δημοσίευσε προχθές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τη μεταστροφή αυτή στο σύνολο σχεδόν των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η ελληνική οικονομία δεν την παρακολούθησε.

Ο νόμος για το εργασιακό είναι προσαρμοσμένος στις απαιτήσεις των επιχειρήσεων για μείωση του εργασιακού κόστους και αυτό επιβάλλεται με όρους ουσιαστικής απορρύθμισης της εργασίας

Η αυτοδιοικητική πολιτική, προεκλογική και μετεκλογική, έχει ή τουλάχιστον μπορεί να έχει μεγάλη γοητεία και πολιτικό ενδιαφέρον, γιατί είναι συγκεκριμένη, θέτει σε δοκιμασία τις γενικές αντιλήψεις και πεποιθήσεις, και υπό συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να έχει και αποτελέσματα άμεσα σε σχέση με την καθημερινή ποιότητα της ζωής των πολιτών...

Όλα αυτά με απασχολούσαν ανέκαθεν και βέβαια και σήμερα. Όταν θα ανοίξουν οι διαδικασίες για να δούμε τι θα κάνουμε στη σημερινή συγκυρία θα συμμετάσχω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά για να αναδειχθεί η ίδια ουσία. Πέρα από αυτά δεν έχω για την ώρα καμιά προειλημμένη απόφαση.

Φαίνεται ότι η πρωτοβουλία των «τεσσάρων» δημοτικών συμβούλων της Θεσσαλονίκης από τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης (Π. Aβραμόπουλος, Λ. Zαχαριάδης, από την παράταξη Bούγια, A. Kουράκης από την παράταξη T. Kουράκη και Γ. Mπουτάρης από την παράταξη A. Σαχίνη) τάραξε τα νερά του τοπικού μας βάλτου.

Η μάχη για το 8ωρο έχει από τα πράγματα θέσει σε δεύτερο πλάνο τον κίνδυνο της αποδιάρθρωσης της κουλτούρας της συλλογικής διαπραγμάτευσης των κοινωνικών ανταγωνιστών, που καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα από δύσβατους δρόμους την τελευταία δεκαπενταετία στη χώρα μας.