Πριν από λίγες εβδομάδες αναρτήθηκε στον χώρο του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου μια αφίσα της ΠΑΣΚΕ, της φοιτητικής παράταξης του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ., στην οποία ένα ανθρωπάκι κρατούσε μια βαριοπούλα και έσπαγε με αυτήν τις «50 αποχρώσεις του κομμουνισμού στη σχολή». Η αφίσα αποσύρθηκε πάραυτα, τα αποκαλυπτήρια όμως είχαν γίνει. Αποκαλυπτήρια ενός ψυχροπολεμικού αντικομμουνισμού που θύμιζε την αισθητική της Χούντας.

Οι «ακροκεντρώοι» έσπευσαν να την εγκρίνουν, αν και μάλλον θα ήθελαν να την έχει βγάλει η ΟΝΝΕΔ. Μα δεν ήταν ολοκληρωτισμός ο κομμουνισμός που κατέρρευσε, κάτι που έσπασαν οι λαοί του ανατολικού συνασπισμού; ρωτούσαν δήθεν με αφέλεια, αλλά με υψηλές δόσεις υστεροβουλίας. Λες και αυτό ήταν το θέμα, το αν ήταν ή όχι ολοκληρωτισμός ο κομμουνισμός.

Εδώ και λίγο καιρό ο Θανάσης Καρτερός (ΘΚ), με καθημερινά άρθρα από τις στήλες της Εφημερίδας των Συντακτών, έχει αναλάβει τη στήριξη του εγχειρήματος του Αλέξη Τσίπρα για επιστροφή στην εθνική πολιτική. Απολύτως σεβαστή η επιλογή του. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο.

Πολλοί από εμάς θυμόμαστε πώς υπερασπιζόταν τον τότε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε όσους τυχόν διαφωνούσαν σε συγκεκριμένα θέματα. Η αλήθεια είναι βέβαια πως τότε, όπως και τώρα, ο τρόπος του ενοχλούσε.

Στο άρθρο του της 21/2, ο ΘΚ ασχολείται (πάλι) με τη Νέα Αριστερά. Εύλογο, αφού στο κόμμα αυτό υπάρχουν ισχυρές διχογνωμίες γύρω από τη στάση απέναντι στον Τσίπρα.

...Eπειδή κοινός στόχος μας είναι η συγκρότηση ενός ισχυρού προοδευτικού πόλου απέναντι στη Νέα Δημοκρατία πιστεύω ότι η απόφαση της πλειοψηφίας του κόμματός μας για συμπόρευση και παράλληλη πορεία με τον Αλέξη Τσίπρα είναι στη σωστή κατεύθυνση. Ευελπιστώ ο Αλέξης να παίξει ένα κεντρικό ρόλο.

Στο διεθνές πεδίο, το 2025 ήταν χρονιά αναταραχής και αστάθειας. Ηταν το έτος Τραμπ. Στην Ελλάδα, όμως, το 2025 ήταν έτος μεγάλης πολιτικής σταθερότητας. Παρά τις κινητοποιήσεις και τα σημαντικά κινήματα, παρά τις αυξομειώσεις της επιρροής πολλών κομμάτων, η σταθερότητα έδωσε τον τόνο. Στον πυρήνα της σταθερότητας βρίσκεται ένα πρωτοφανές γεγονός: το τεράστιο κενό εκπροσώπησης στον χώρο της Κεντροαριστεράς – Αριστεράς, χωρίς αντίστοιχο στον μισό αιώνα ζωής της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η«Ομάδα Αλήθειας» και η Νέα Δημοκρατία, η κομματική λειτουργία και η στρατηγική συμμαχιών, η περίοδος Κασσελάκη και η αρχηγία Φάμελλου, και τέλος, η σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων –αυτά είναι τα θέματα που συζητούμε με τον Θανάση Θεοχαρόπουλο, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και διευθυντή του πολιτικού γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

...Εάν τα βασικά κόμματα της Κεντροαριστεράς δεν εκσυγχρονιστούν και δεν πιάσουν τον παλμό της κοινωνίας, ο Μητσοτάκης θα παίζει χωρίς αντίπαλο. Ας αφήσουν λοιπόν τις παλιές αναχρονιστικές πολιτικές που απλώς εκφωνούνται από νέους με κοστούμι και γραβάτα. Δεν κάνουν τα ράσα τον παπά. Ας εκσυγχρονίσουν την πολιτική τους συμβαδίζοντας με τους καιρούς. Με ριζική αλλαγή των πολιτικών τους. Τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης πρέπει να αλλάξουν ριζικά. Διαφορετικά θα μείνουν στο περιθώριο μιας κοινωνίας όπου έχει εισβάλει η τεχνική νοημοσύνη.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμελλος μιλώντας στο ΜEGA για το θέμα των συνεργασιών είπε μεταξύ άλλων: «Η πλειοψηφία των πολιτών λέει “βρείτε τα” για να έχουμε μiα λύση απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε μία πρωτοβουλία και είπαμε ότι είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε. Από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά υπήρξε άρνηση ή καθυστέρηση προκειμένου να διαμορφωθεί προοδευτική απάντηση. Αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων».

…Ας σκεφτούμε και την προοπτική για την πρόοδο της χώρας, αν μετά τα αδιέξοδα των πρώτων εκλογών ο Κυρ. Μητσοτάκης προκηρύξει και δεύτερες και απειλεί και…τρίτες, έως ότου κατακτήσει την αυτοδυναμία.

Οι προοδευτικές δυνάμεις θα συνεχίσουν τους σημερινούς δισταγμούς, τις αρνήσεις συμπόρευσης και …τις περίεργες αριθμητικές πράξεις;

Θα μένουν αδιάφορες;

Να επιλέξει ο κόσμος της παράταξης την ηγεσία του κόμματος για την απαλλαγή από την ΝΔ και τις πολιτικές της - Το αίμα νερό δεν γίνεται με τη Νέα Αριστερά - Η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας έχει μετατραπεί σε σύγχρονο Δον Κιχώτη που για λογαριασμό του κ. Μητσοτάκη περιπολεί σε υπαρκτά και ανύπαρκτα λαγούμια και υπονόμους κυνηγώντας τους δικούς της ανεμόμυλους.

«Η συνεργασία στο Δήμο, όντως είναι το πιο πετυχημένο παράδειγμα νίκης και διοίκησης από τον προοδευτικό χώρο τα τελευταία χρόνια», δηλώνει στο Dnews ο Κώστας Ζαχαριάδης, που τάσσεται υπέρ ενιαίου ψηφοδελτίου των προοδευτικών δυνάμεων στις προσεχείς εκλογές.

Η ΝΔ φθίνει πολιτικά και εκλογικά. Και η ισχυρή πρωθυπουργική εικόνα του κ. Μητσοτάκη, αποσυντίθεται.

Το θεμελιακό υπόβαθρο, αυτής της καθίζησης, είναι η αναξιοπιστία και η απονομιμοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Παράλληλα όμως δημιουργείται, μια ευρύτερη και διάχυτη κοινωνική και πολιτική δυσπιστία, που φέρνει στην επιφάνεια σταδιακά, μια «νέα πολιτική σκηνή», με ασύμμετρες εκλογικές συμπεριφορές και επιλογές των πολιτών.

...Η παραδοσιακή «πολυσυλλεκτικότητα» πέθανε μαζί με την «οικογενειακή ηγεμονία». Σήμερα το διακύβευμα είναι ένα ενιαίο κομματικό ή εκλογικό σχήμα, σχετικά ομοιογενές και αξίοπιστο με ένα πρόγραμμα Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης. Ριζοσπαστικό εκ των πραγμάτων. Πέρα από το παραδοσιακούς διαχωρισμούς. Με δυνάμεις από όλα τα κόμματα. Και με δυνάμεις που θα μείνουν στο περιθώριο. Ή θα το τολμήσουν, με υπερβάσεις, οι κομματικές ηγεσίες και ηγεμονικές ομάδες στο Κέντρο και την Αριστερά ή θα συνεχίσουν την πολιτικά αδιάφορη, εν συνόλω, πορεία τους. Και κυρίως δεν θα αποτελέσουν το κατεπείγον του «φραγμού κατά της Ακροδεξιάς» και της επίθεσης «στη δημοκρατία και τους θεσμούς» της.

Δεδομένων του κατακερματισμού, της απώλειας επιρροής και της απαξίωσης των συριζογενών κομμάτων, η Αριστερά δεν θα είναι κόμμα εξουσίας για απροσδιόριστο διάστημα. Τι θα μπορούσαν, όμως, να κάνουν για να επιβιώσει ο αριστερός πολιτικός χώρος;

Προϋπόθεση είναι να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη. Να αφήσουν πίσω τους τη μνησικακία όλες οι πλευρές. Γιατί, τελικά, όλοι ανεξαιρέτως μοιράζονται κοινές ευθύνες, αλλά και κάποιους κοινούς στόχους. Σε αυτούς πρέπει να επικεντρωθούν, δημιουργώντας πρωτοβουλίες στον ελάχιστο κοινό παρανομαστή.