Η βαλκανική μας πολιτική υπό την ομηρία μακεδονομάχων

Το Μακεδονικό πρόβλημα ήταν το μεγαλύτερο, μετά τις ελληνοτουρκικές διαφορές, αγκάθι στην εξωτερική πολιτική της χώρας, για σχεδόν 30 χρόνια.

Κόστισε ανυπολόγιστα στο διεθνές κύρος της χώρας. Κατασπατάλησε το πολύτιμο διπλωματικό της κεφάλαιο. Της στέρησε τον ηγετικό ρόλο του διαύλου-συνδέσμου στη φάση μετάβασης των βαλκανικών χωρών στη Δύση (Κοινοβουλευτισμό, ελεύθερη αγορά, Ε.Ε., ΝΑΤΟ).

Απέτρεψε την ανάπτυξη σημαντικών ελληνικών επενδύσεων στη Βόρεια Μακεδονία κτλ. Αντιθέτως η στάση μας βοήθησε τις εθνικιστικές δυνάμεις της να ενισχύσουν τον αλυτρωτισμό, δηλητηριάζοντας κυρίως τις νεότερες γενιές και διευκόλυνε την τουρκική διείσδυση κι επιρροή στην αδύναμη χώρα.

Ευτυχώς ο Αλέξης Τσίπρας δεν έβαλε το μικροκομματικό συμφέρον υπεράνω του εθνικού και στις 17/6/2018 συνυπέγραψε με τον Ζόραν Ζάεφ στις Πρέσπες την ομώνυμη ιστορική συμφωνία, παρουσία των αρχιτεκτόνων της, Ν. Κοτζιά και Ν. Ντιμιτρόφ.

Η συμφωνία αυτή εγγράφει τους συντελεστές της στην Ιστορία, αλλά βοηθά σημαντικά στην άνοδο στην εξουσία τον Κυριάκο Μητσοτάκη που δεν δίστασε να αγκαλιάσει τις πιο ακραίες εθνολαϊκιστικές και πατριδοκάπηλες φωνές στο κόμμα του και στην κοινωνία, παρά τον αυτοπροσδιορισμό του ως φιλελεύθερου ευρωπαϊστή.

Τρία χρόνια μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι εξόχως ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική μια σειρά γεγονότων των τελευταίων δυο μηνών, για τον τρόπο που κυβερνήσεις και πολίτες, ένθεν κακείθεν των συνόρων, αντιλαμβανόμαστε το εθνικό συμφέρον και τις διεθνείς μας υποχρεώσεις. Και για ό,τι μας αφορά, το πως γι’ άλλη μια φορά η εθνική μας τύφλωση επισκιάζει την αλήθεια που βοά! Στα μέσα Μαΐου με την ευκαιρία συμμετοχής του Ζόραν Ζάεφ στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης τον δέχεται στο Μέγαρο Μαξίμου. Στις δηλώσεις του που ακολούθησαν τον αναφέρει ως τον πρωθυπουργό της «γειτονικής χώρας», έκφραση που υιοθετείται από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ. Τρία χρόνια μετά την αναγκαστική αναθεώρηση του Συντάγματός της εξακολουθεί να είναι η «χώρα δίχως όνομα» που λέγαμε και στο «Μέτωπο Λογικής» πίσω στα ’90.

Στα μέσα Ιουνίου, με την έναρξη του EURO ’20, γίνεται ο κακός χαμός διότι παρά το ότι η διοργανώτρια UEFA αναφέρεται παντού, στα έντυπα ή στην τηλεόραση, στην Εθνική της Βόρειας Μακεδονίας, οι... επαΐοντες ανακαλύπτουν πως οι φανέλες των παικτών γράφουν FFΜ αντί FFΝΜ. Ετσι η κουτοπονηριά των θερμοκέφαλων της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας που επικαλείται τη μη κρατική της οντότητα, αφυπνίζει όλο τον εσμό πατριδεμπόρων και «μακεδονομάχων» που καταγγέλλουν ξανά τους... προδότες. Μέχρι και ο ΥΠΕΞ κ. Δένδιας έκανε διάβημα. Ο Ζάεφ άμεσα απάντησε στην Ομοσπονδία πως ως χρηματοδοτούμενη από το κράτος και ως εκπρόσωπός του οφείλει να ονομάζεται Ομοσπονδία της Βόρειας Μακεδονίας.

Ουδείς παρατήρησε πως αν η ελληνική κυβέρνηση είχε ενεργοποιήσει την προβλεπόμενη κοινή επιτροπή, θα είχαν ήδη δρομολογηθεί αρκετές από τις προβλέψεις της συμφωνίας, όπως επίσης τα πολύ πιο σοβαρά θέματα των εμπορικών σημάτων ή τα σχολικά βιβλία, η συμφωνία για τα οποία είναι έτοιμη από τον Ιούνιο του 2019.

Την 1η Ιουλίου διοργανώνεται στην Οχρίδα το 1ο Φόρουμ Διαλόγου των Πρεσπών, με θέμα «Δυτικά Βαλκάνια: το κομμάτι που λείπει για την ολοκλήρωση της Ευρώπης». Ο Ζάεφ μετατρέπει την τρίτη επέτειο υπογραφής της συμφωνίας σε συνάντηση κορυφής των Βαλκανίων. Σερβία, Αλβανία, Σλοβενία, Κόσοβο, Μαυροβούνιο συμμετέχουν με πρόεδρο ή πρωθυπουργό. Αυστρία, Κροατία, Ρουμανία με υπ. Εξωτερικών. Η Ε.Ε. με τον επίτροπο Προϋπολογισμού, η ΗΠΑ με δυο υφυπουργούς Εξωτερικών. Παρόντες και οι Μογκερίνι και Νίμιτς, ενώ η Τουρκία είναι εκεί διά του ΥΠΕΞ Τσαβούσογλου. Η ελληνική κυβέρνηση, δέσμια της σαμαρικής της πτέρυγας και των... προδομένων «μακεδονομάχων», στέλνει τον άξιο κατά τα λοιπά αλλά υποβαθμισμένου κύρους υφυπουργό Εξωτερικών για την οικονομική διπλωματία Κ. Φραγκογιάννη. (Η ειρωνεία είναι πως διαμαρτύρεται, και σωστά, για τον αποκλεισμό της χώρας από την αντίστοιχη πρωτοβουλία του Βερολίνου).

Η εμβληματική, σε συμβολισμό και ουσία, συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα δεν διορθώνει την εθνικά επιζήμια κυβερνητική αποκοτιά. Το πρωί της Δευτέρας 5 Ιουλίου, με την έναρξη υλοποίησης της υποχρέωσης -που απορρέει από τη Συμφωνία των Πρεσπών- αντικατάστασης των διαβατηρίων με αναγραφόμενη τη νέα συνταγματική ονομασία «Βόρεια Μακεδονία», ο πρωθυπουργός Ζάεφ έσπευσε να αιτηθεί, ίσως ο πρώτος, την αντικατάσταση του διπλωματικού του διαβατηρίου, όπως το είχε προαναγγείλει.

Την Πέμπτη 8 Ιουλίου ο Ζάεφ επισκέπτεται ξανά την Αθήνα για να μιλήσει στο συνέδριο του Economist και για να παρευρεθεί στην υπογραφή της συμφωνίας για την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου μεταξύ των δύο χωρών, συνοδευόμενος μάλιστα από τον αντιπρόεδρο και τον υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησής του.

Κι ενώ Ζάεφ και Βόρεια Μακεδονία δεν χάνουν ευκαιρία να αναγνωρίσουν στην Ελλάδα τον ρόλο του στρατηγικού εταίρου τους στον δρόμο για την Ευρώπη, την ασφάλεια και σταθερότητα στα πολύπαθα Βαλκάνια και την ανάπτυξη κι ευημερία του λαού τους, πώς ανταποκρίνεται η ελληνική κυβέρνηση;

Πολύ απλά, παγώνοντας τα Πρωτόκολλα Συνεργασίας που όφειλε η Βουλή των Ελλήνων προ πολλού να είχε κυρώσει. Και τι αφορούν αυτά τα Πρωτόκολλα;

● Το πρώτο, τη στρατιωτική συνεργασία που ήδη εφαρμόζεται και αφορά μεταξύ άλλων τη φύλαξη του εναερίου χώρου της από την ελληνική Πολεμική Αεροπορία. (Φαντάζεστε τι θα έδινε η Τουρκία για να μας αντικαταστήσει;).

● Το δεύτερο, οικονομική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών.

● Και το τρίτο, την παροχή εκ μέρους μας τεχνογνωσίας για την ενταξιακή πορεία τους στην Ε.Ε.

Ετσι δυστυχώς, με κυνική μικροκομματική υποκρισία, αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη την εξυπηρέτηση των εθνικών μας συμφερόντων. Κι αν ενδιαφερόταν πραγματικά για τα Βαλκάνια θα είχε ήδη αναλάβει πρωτοβουλία άρσης της βουλγαρικής αδιαλλαξίας που μπλοκάρει τη δρομολόγηση των ενταξιακών διαδικασιών για τη Βόρεια Μακεδονία. Αντί κάποιοι κύκλοι της να μην κρύβουν τη χαρά τους, όφειλε να αναλογιστεί ποιοι ωφελούνται από τη διαιώνιση της αστάθειας, πόσο εύθραυστες είναι οι εσωτερικές ισορροπίες με τους εθνικιστές του VMRO και βεβαίως πόσο έτοιμη είναι η Τουρκία να ενισχύσει τη διείσδυση κι επιρροή της στα ευρύτερα Δυτικά Βαλκάνια. Για να αποδειχτεί ακόμα μια φορά πως ο «πατριωτισμός» αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των πολιτικών απατεώνων.