Ρεαλισμός

1. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των δημοτικονομαρχιακών εκλογών 2006 αποτέλεσε η διάχυτη λαϊκή δυσφορία που αναζητεί πολιτική διατύπωση.

Ο δικομματισμός δεν υπέστη ουσιαστικό πλήγμα. «Μήνυμα» δια μέσου μιας επιτυχίας του δευτέρου πολιτικού κόμματος δεν δόθηκε.

Τα άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια ήταν τριπλάσια σε σχέση με τις εκλογές του 2002. Η αποχή ήταν αυξημένη σε σχέση με προηγούμενες εκλογές. Και οι δύο συμπεριφορές αποτυπώνουν την δυσφορία και την απογοήτευση τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Τρία πρόσωπα στη κεντρική σκηνή: Αλέξης Τσίπρας, Γιάννης Μπουτάρης και Γιάννης Δημαράς εξέφρασαν την διάχυτη αμφισβήτηση της κοινωνίας στα πολιτικά στερεότυπα και στο κατεστημένο πολιτικό προσωπικό.

Πραγματικό διεμβολισμό στο δικομματικό πολιτικό σύστημα, δύο ψηφοδέλτια μόνο κατάφεραν. Αυτό του Γ. Δημαρά και του Γ. Μπουτάρη, που υποχρέωσαν την κάθοδο σε δεύτερο γύρο.

2. Οι εκλογές αυτές ήταν «περίεργες», με ιδιαιτερότητες και πολλά νέα στοιχεία:

-Το 42% παρωθούσε στον διπολισμό, διαστρέβλωνε το τοπίο και καθόρισε εν πολλοίς το χρώμα της διακυβέρνησης δήμων και νομαρχιών.

-Υπήρξαν πολλές ανεξάρτητες υποψηφιότητες. Αποδυναμώθηκε στην ευρύτατη συνείδηση η πρακτική των «χρισμάτων». Το αίτημα για κομματική απεξάρτηση, κυρίως στους δήμους, ενίσχυσε και η διαμόρφωση των αποτελεσμάτων.

-Υπήρξε εντονότατο το επικοινωνιακό στοιχείο και ο ρόλος των ΜΜΕ στη διαμόρφωση των αποτελεσμάτων και στο κέντρο αλλά κυρίως στις τοπικές κοινωνίες.

Μεταξύ πολίτη και κάλπης η παρέμβαση των ΜΜΕ, συμβούλων επικοινωνίας δημοσκόπων-δημοσκοπήσεων ήταν κυριαρχική και βαρύνουσα.

3. Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ έχει καταγράψει υπέρ του μια θετική εικόνα ως προς τα αποτελέσματα των εκλογών.

Η πολιτική ερμηνεία και τα συμπεράσματα που επιχειρούνται να εξαχθούν χρειάζονται ρεαλισμό, νηφαλιότητα και ιδιαίτερη ψυχραιμία.

Υπάρχει πάντα η ροπή της δικαίωσης της γραμμής και της στρατηγικής. Ο κίνδυνος ελλοχεύει στις αποτιμήσεις της ηγετικής ομάδας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως και η ανανεωτική πτέρυγα είναι απαλλαγμένη από την αντίστοιχη ροπή, αν όχι να υποτιμήσει τα αποτελέσματα, να δώσει τη δική της ερμηνεία.

Η κεντρική γραμμή που εμφανίζεται στις επίσημες ανακοινώσεις και τοποθετήσεις είναι ότι: δικαιώθηκε η γραμμή για τη συσπείρωση αριστερών ριζοσπαστικών κινηματικών και εναλλακτικών δυνάμεων στο χώρο της αυτοδιοίκησης. Και άρα δικαιώνεται και το πολιτικό παρακολούθημα στο χώρο της κεντρικής πολιτικής που προφανώς θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Πρωτοβουλία διαλόγου.

Υποστηρίζω ότι η ερμηνεία όλων των αποτελεσμάτων με βάση την επιτυχία του Αλ. Τσίπρα οδηγεί σε συμπεράσματα εντελώς παραμορφωτικά της πραγματικότητας. Και αυτό γιατί επιχειρείται να αποδοθεί η επιτυχία αποκλειστικά στον προγραμματικό λόγο, στον χαρακτήρα του συνδυασμού, στο πολύμορφο των δυνάμεων που συσπείρωσε και το στήριξαν. Αν είναι έτσι, τότε οι αντίστοιχης έμπνευσης και συγκρότησης συνδυασμοί του Θ Δρίτσα και του Τ. Κουράκη, που προϋπήρχαν και μια τετραετία και που σημείωσαν πτώση σε τι ακριβώς και που την οφείλουν; Είναι μόνο το νεαρό της ηλικίας που προφανώς αντιστοιχεί σε ισχυρό αίτημα για ανανέωση, αυτό που δίνει τη διαφορά; Μήπως είναι, τούτων όλων δοθέντων, και οι συγκεκριμένες συνθήκες όπου στους αντίστοιχους χώρους και οι ιδιαίτεροι όροι που διεξήχθη η αυτοδιοικητική μάχη; Εγώ ισχυρίζομαι πως ναι! Για να συνεχίσω.

Υποστηρίζω ότι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ πορεύτηκε με τον «αυτόματο πιλότο» της πείρας και της αυτοδιοικητικής παράδοσης και λειτουργίας των δυνάμεών του.

Οι τελικές επιλογές, πανελλαδικά, σε ισχυρότατο βαθμό δεν ακολούθησαν τον «κορσέ» της κεντρικής απόφασης για «αυτόνομες» καθόδους στις πρωτεύουσες και στις νομαρχίες και διολίσθησαν ευτυχώς και έγιναν με αυτοδιοικητικά κριτήρια και στη βάση των ιδιαιτεροτήτων των περιοχών.

Τα επιτυχή αποτελέσματα, ο ρόλος της προσωπικότητας των επικεφαλής και η ικανότητά τους να συσπειρώνουν γύρω από την υποψηφιότητά τους ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές τοπικές δυνάμεις είναι τα στοιχεία στα οποία οφείλουμε να συγκεντρώσουμε ιδιαιτέρως την προσοχή μας για να κατανοήσουμε τι ακριβώς συνέβη.

Η αυτοδιοικητική πολυμορφία είναι αυτή που επικράτησε! Ούτε αποκλειστικά ριζοσπαστικά, ούτε αποκλειστικά μεταρρυθμιστικά ψηφοδέλτια είναι αυτά που είχαν επιτυχίες. Και τα μεν και τα δε. Και ο Γ. Σταθόπουλος(Αγ. Παρασκευή) και ο Γ. Χελάκης(Καλλιθέα). Και η Ν. Σουμπασάκη(Ν. Ψυχικό) και η Ο. Γεροβασίλη(Άρτα). Και ο Αντ. Ανηψητάκης(Ν. Λασιθίου) και ο Θ. Πετράκος(Ν. Μεσσηνίας).