Επικίνδυνος μάρτυρας
Τάσος Παππάς, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2010-06-13
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσφέρεται να καταθέσει στην Εξεταστική για το σκάνδαλο της Siemens.
Πρόσωπο αμφιλεγόμενο, πάνω από μισό αιώνα στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, πρωταγωνιστής σε σκοτεινές ιστορίες του δημόσιου βίου (αποστασία 1965, 1989, εταιρεία Mayo), θύμα ο ίδιος μιας αποστασίας (1993), άριστος γνώστης των παρασκηνίων, δεξιοτέχνης στην ίντριγκα, από τους αρχιτέκτονες του πελατειακού συστήματος, με φανατικούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς (σαφώς περισσότεροι), με γερή μνήμη αν και επιλεκτική και κυρίως με ειδικό ενδιαφέρον για τα πολιτικά πράγματα αφού ο γιος του παραμένει στη Ν.Δ., ενώ η κόρη του ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη της ως αρχηγός κόμματος.
Είναι βέβαιο ότι ο Κ. Μητσοτάκης ξέρει πολλά για την Siemens και όχι μόνο γιατί αυτός και τα μέλη της οικογένειάς του είχαν τη μερίδα του λέοντος στα ραντεβού (τηλεφωνικώς και διά ζώσης) με τον Χριστοφοράκο, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο της γραμματέως του, ούτε γιατί ήταν αποδέκτες δώρων, αλλά επειδή η περιρρέουσα φιλολογία θέλει τη συγκεκριμένη εταιρεία να πρωταγωνιστεί σε δύο περιπτώσεις που τον αφορούν.
Ηπαντοκρατορία του διδύμου Siemens-Ιντρακόμ στο χώρο του ΟΤΕ εδραιώθηκε το 1990 με την απόφαση του συμβουλίου αρχηγών την περίοδο της οικουμενικής κυβέρνησης. Σ’ εκείνη τη σύσκεψη υπό την προεδρία του Ξ. Ζολώτα είχαν πάρει μέρος ο Κ. Μητσοτάκης, ο Α. Παπανδρέου και ο Χ. Φλωράκης. Το τι ακριβώς ειπώθηκε είναι άγνωστο. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ξέρουν, ωστόσο αυτά που διακινούν ως αλήθειες είναι από δεύτερο χέρι. Ουδείς μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο οι αναμεταδότες να έχουν κάνει τις βολικές προσαρμογές για να εξωραΐσουν την κατάσταση σ’ ό,τι αφορά τον εκλεκτό τους ή για να ενοχοποιήσουν τους πολιτικούς αντιπάλους του.
Ο μόνος που ζει είναι ο Κ. Μητσοτάκης. Ο,τι κι αν ισχυριστεί δεν μπορεί να διαψευστεί ή να επιβεβαιωθεί. «Εις μάρτυς, ουδείς μάρτυς», πόσω μάλλον που ο συγκεκριμένος μάρτυς είναι εμπλεκόμενος. Εχει κάθε λόγο να προστατεύσει τον εαυτό του και επιπλέον βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση αφού δεν είναι δυνατόν να διατυπωθεί αντίλογος σε όσα θα υποστηρίξει.
Τα τελευταία χρόνια ο Κ. Μητσοτάκης επιχειρεί με συστηματικό τρόπο να σχετικοποιήσει τις ευθύνες του για όλα όσα του καταμαρτυρούν οι εχθροί του. Εργάζεται αόκνως για την υστεροφημία του. Το κάνει με επιμέλεια για το 1965, κόντρα στην ετυμηγορία της συλλογικής συνείδησης, και είναι απολύτως βέβαιο ότι θα το πράξει και για τα πρόσφατα γεγονότα για να διασκεδάσει τις εις βάρος του εντυπώσεις.
Το έτερο μεγάλο ζήτημα είναι η πτώση της κυβέρνησής του το 1993. Για το θέμα αυτό έχουν γραφεί πολλά, τίποτα όμως δεν έχει αποδειχθεί. Πλήθος οι υποψίες, οι εικασίες και οι ακριτομυθίες. Ο καθείς και η αφήγησή του. Αλλωστε οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν πέραση στην Ελλάδα. Γνωστό αυτό έκπαλαι. Ο Κ. Μητσοτάκης ισχυρίζεται ότι ο πρώην προστατευόμενός του κινήθηκε με δόλο συμμαχώντας με εξωθεσμικά κέντρα τα οποία χρησιμοποίησαν αθέμιτα μέσα για να τον υπονομεύσουν. Είναι προφανής η επιδίωξή του να χρεώσει στον Α. Σαμαρά το γκρέμισμα της κυβέρνησής του που είχε ως συνέπεια την εξορία της συντηρητικής παράταξης για έντεκα χρόνια από την εξουσία.
Από τα πέντε κόμματα που συμμετέχουν στην εξεταστική επιτροπή τα τέσσερα δεν τρελαίνονται με την ιδέα να καταθέσει ο Κ. Μητσοτάκης. Το ΠΑΣΟΚ γιατί φοβάται ότι θα μπλέξει τον Α. Παπανδρέου. Η Ν.Δ. γιατί υποψιάζεται ότι θα προσπαθήσει να βάλει στο κάδρο τον Α. Σαμαρά, τον οποίο αγωνίζεται να κρατήσει στο απυρόβλητο. Τα δύο κόμματα της αριστεράς για να μην ακυρωθεί η θεωρία τους ότι το σκάνδαλο είναι δικομματικό και για να μην ενισχυθεί η εκδοχή του Π. Κοροβέση, ο οποίος επιμένει να λέει ότι ο τότε Συνασπισμός είχε ευθύνη αφού συμμετείχε στην οικουμενική κυβέρνηση.
Ο μόνος που δεν έχει λόγους να ανησυχεί (τουλάχιστον με τα μέχρι τώρα δεδομένα) είναι ο Γ. Καρατζαφέρης, ο οποίος ψαρεύει στα θολά νερά, και ίσως η Ντόρα Μπακογιάννη γιατί τα σχέδιά της εξυπηρετούνται με την αποδόμηση του αρχηγού της Ν.Δ.
Ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. είναι επικίνδυνος για πολλούς. Ισως και για την αλήθεια. Η αξιοπιστία του αμφισβητείται.
Πρόσωπο αμφιλεγόμενο, πάνω από μισό αιώνα στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, πρωταγωνιστής σε σκοτεινές ιστορίες του δημόσιου βίου (αποστασία 1965, 1989, εταιρεία Mayo), θύμα ο ίδιος μιας αποστασίας (1993), άριστος γνώστης των παρασκηνίων, δεξιοτέχνης στην ίντριγκα, από τους αρχιτέκτονες του πελατειακού συστήματος, με φανατικούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς (σαφώς περισσότεροι), με γερή μνήμη αν και επιλεκτική και κυρίως με ειδικό ενδιαφέρον για τα πολιτικά πράγματα αφού ο γιος του παραμένει στη Ν.Δ., ενώ η κόρη του ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη της ως αρχηγός κόμματος.
Είναι βέβαιο ότι ο Κ. Μητσοτάκης ξέρει πολλά για την Siemens και όχι μόνο γιατί αυτός και τα μέλη της οικογένειάς του είχαν τη μερίδα του λέοντος στα ραντεβού (τηλεφωνικώς και διά ζώσης) με τον Χριστοφοράκο, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο της γραμματέως του, ούτε γιατί ήταν αποδέκτες δώρων, αλλά επειδή η περιρρέουσα φιλολογία θέλει τη συγκεκριμένη εταιρεία να πρωταγωνιστεί σε δύο περιπτώσεις που τον αφορούν.
Ηπαντοκρατορία του διδύμου Siemens-Ιντρακόμ στο χώρο του ΟΤΕ εδραιώθηκε το 1990 με την απόφαση του συμβουλίου αρχηγών την περίοδο της οικουμενικής κυβέρνησης. Σ’ εκείνη τη σύσκεψη υπό την προεδρία του Ξ. Ζολώτα είχαν πάρει μέρος ο Κ. Μητσοτάκης, ο Α. Παπανδρέου και ο Χ. Φλωράκης. Το τι ακριβώς ειπώθηκε είναι άγνωστο. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ξέρουν, ωστόσο αυτά που διακινούν ως αλήθειες είναι από δεύτερο χέρι. Ουδείς μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο οι αναμεταδότες να έχουν κάνει τις βολικές προσαρμογές για να εξωραΐσουν την κατάσταση σ’ ό,τι αφορά τον εκλεκτό τους ή για να ενοχοποιήσουν τους πολιτικούς αντιπάλους του.
Ο μόνος που ζει είναι ο Κ. Μητσοτάκης. Ο,τι κι αν ισχυριστεί δεν μπορεί να διαψευστεί ή να επιβεβαιωθεί. «Εις μάρτυς, ουδείς μάρτυς», πόσω μάλλον που ο συγκεκριμένος μάρτυς είναι εμπλεκόμενος. Εχει κάθε λόγο να προστατεύσει τον εαυτό του και επιπλέον βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση αφού δεν είναι δυνατόν να διατυπωθεί αντίλογος σε όσα θα υποστηρίξει.
Τα τελευταία χρόνια ο Κ. Μητσοτάκης επιχειρεί με συστηματικό τρόπο να σχετικοποιήσει τις ευθύνες του για όλα όσα του καταμαρτυρούν οι εχθροί του. Εργάζεται αόκνως για την υστεροφημία του. Το κάνει με επιμέλεια για το 1965, κόντρα στην ετυμηγορία της συλλογικής συνείδησης, και είναι απολύτως βέβαιο ότι θα το πράξει και για τα πρόσφατα γεγονότα για να διασκεδάσει τις εις βάρος του εντυπώσεις.
Το έτερο μεγάλο ζήτημα είναι η πτώση της κυβέρνησής του το 1993. Για το θέμα αυτό έχουν γραφεί πολλά, τίποτα όμως δεν έχει αποδειχθεί. Πλήθος οι υποψίες, οι εικασίες και οι ακριτομυθίες. Ο καθείς και η αφήγησή του. Αλλωστε οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν πέραση στην Ελλάδα. Γνωστό αυτό έκπαλαι. Ο Κ. Μητσοτάκης ισχυρίζεται ότι ο πρώην προστατευόμενός του κινήθηκε με δόλο συμμαχώντας με εξωθεσμικά κέντρα τα οποία χρησιμοποίησαν αθέμιτα μέσα για να τον υπονομεύσουν. Είναι προφανής η επιδίωξή του να χρεώσει στον Α. Σαμαρά το γκρέμισμα της κυβέρνησής του που είχε ως συνέπεια την εξορία της συντηρητικής παράταξης για έντεκα χρόνια από την εξουσία.
Από τα πέντε κόμματα που συμμετέχουν στην εξεταστική επιτροπή τα τέσσερα δεν τρελαίνονται με την ιδέα να καταθέσει ο Κ. Μητσοτάκης. Το ΠΑΣΟΚ γιατί φοβάται ότι θα μπλέξει τον Α. Παπανδρέου. Η Ν.Δ. γιατί υποψιάζεται ότι θα προσπαθήσει να βάλει στο κάδρο τον Α. Σαμαρά, τον οποίο αγωνίζεται να κρατήσει στο απυρόβλητο. Τα δύο κόμματα της αριστεράς για να μην ακυρωθεί η θεωρία τους ότι το σκάνδαλο είναι δικομματικό και για να μην ενισχυθεί η εκδοχή του Π. Κοροβέση, ο οποίος επιμένει να λέει ότι ο τότε Συνασπισμός είχε ευθύνη αφού συμμετείχε στην οικουμενική κυβέρνηση.
Ο μόνος που δεν έχει λόγους να ανησυχεί (τουλάχιστον με τα μέχρι τώρα δεδομένα) είναι ο Γ. Καρατζαφέρης, ο οποίος ψαρεύει στα θολά νερά, και ίσως η Ντόρα Μπακογιάννη γιατί τα σχέδιά της εξυπηρετούνται με την αποδόμηση του αρχηγού της Ν.Δ.
Ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. είναι επικίνδυνος για πολλούς. Ισως και για την αλήθεια. Η αξιοπιστία του αμφισβητείται.
