Χαμένες ψευδαισθήσεις

Το διαχρονικό πλέον άσμα του Δ. Σαββόπουλου για τον χειμώνα ετούτο που άμα τον πηδήξουμε θα καθαρίσουμε για άλλα 10 χρόνια συνοψίζει με τον πιο δραματικό τρόπο την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και αυτή που μας περιμένει, όπως αποτυπώθηκε και στον προϋπολογισμό που κατατέθηκε στη Βουλή. Οσοι λοιπόν είχαν την ψευδαίσθηση ότι η κρίση μπορεί να ξεπεραστεί με τη συνηθισμένη δόση σφιξίματος και μερικά μπαλώματα στον ξεχαρβαλωμένο κρατικό μηχανισμό, καλό θα είναι να προσαρμοστούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα στην οδυνηρή πραγματικότητα που θα βιώσουμε...

Και δεν εννοούμε βέβαια μόνο τους πολίτες, οι οποίοι σε τελευταία ανάλυση έχουν κάποια ελαφρυντικά, αλλά κυρίως κυβερνητικά και κομματικά στελέχη που συμπεριφέρονταν σαν να μην έχουν συνείδηση της κατάστασης και θεωρούσαν ότι μπορούσαν με περισσή ευκολία να κάνουν αντιπολίτευση στο μνημόνιο με τα λαϊκίστικα καλπάκια του παρελθόντος. Υπάρχουν βέβαια και οι... επενδυτές της χρεοκοπίας. Που ενδημούν στην αξιωματική αντιπολίτευση και στην Αριστερά και δεν εννοούν να αντιληφθούν ότι οι αντιμνημονιακές κραυγές δεν οδηγούν πουθενά. Οτι, ακόμη και αν αποφέρουν κάποια πρόσκαιρα κομματικά οφέλη, μακροπρόθεσμα υπονομεύουν και την ίδια την κομματική τους υπόσταση. Γιατί δεν συνειδητοποιούν ότι ή μαζί θα αποτρέψουν τη χρεοκοπία ή μαζί θα βουλιάξουν. Γιατί είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητο ότι αν δεν ξεπεράσουμε την κρίση ο πρώτος που θα την πληρώσει θα είναι συνολικά το πολιτικό σύστημα, το οποίο θα χάσει μέσα σε ελάχιστο χρόνο το έδαφος κάτω από τα πόδια του.

Ολα τα δεδομένα του προϋπολογισμού που κατατέθηκε χθες οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το 2011 θα είναι η πιο δραματική χρονιά που έχουμε ζήσει εδώ και πολλά χρόνια. Με μια οικονομία σε βαθιά ύφεση, με την ανεργία σε ποσοστά εκτός ορίων, με το εισόδημα των νοικοκυριών σε κάθετη πτώση, το μέλλον μας προδιαγράφεται ζοφερό. Θέλοντας και μη θα περιορίσουμε τις απαιτήσεις μας αλλά και το επίπεδο ζωής που είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Γιατί είτε μας αρέσει είτε όχι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από τη σκιά της χρεοκοπίας είναι να αντιληφθούμε ότι έχει χρεοκοπήσει το υπερκαταναλωτικό πρότυπο με τα δανεικά που είχαμε επιλέξει...

Είναι προφανές ότι αυτή η ανατροπή δεν θα είναι ανώδυνη ούτε για την κοινωνία ούτε για το πολιτικό σύστημα. Το στοίχημα για όλους είναι αν μπορούμε να τη διαχειριστούμε με τις λιγότερες δυνατές συνέπειες. Ιδιαίτερα για τις κοινωνικές ομάδες που θα βρεθούν στη δίνη του κυκλώνα. Γιατί μια ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη μπορεί να δίνει προσωρινά διέξοδο στον θυμό και στην αγανάκτησή μας αλλά ούτε την κρίση μπορεί να ξεπεράσει ούτε, πολύ περισσότερο, να βοηθήσει τους άνεργους ή τους συνταξιούχους.