Πάθη και ανάσταση της χώρας

Αυτές τις μέρες ζούμε και πάλι το αρχέγονο δράμα του πάθους και της ανάστασης.

Ένα δράμα που συμπυκνώνει πολιτικές, κοινωνικές, υπαρξιακές, οντολογικές και μεταφυσικές πραγματικότητες.

Ένα τελετουργικό που παραπέμπει σε μια αισιόδοξα τραγική αντίληψη της ζωής και της πραγματικότητας.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα δεν είναι δυνατό φέτος να μη σκεφθούμε κατά προτεραιότητα τα πάθη και την ποθούμενη Ανάσταση της Πατρίδας μας.

Η χώρα βιώνει την πιο βαθειά και πολυεπίπεδη κρίση μετά την μεταπολίτευση και ίσως μετά τον πόλεμο.

Και από ότι φαίνεται βρίσκεται στην κορύφωση του πάθους και όχι κοντά στην Ανάσταση.

Όλα τα δεδομένα δείχνουν ότι η κατάσταση είναι ανησυχητική.

Το μνημόνιο φαίνεται ότι συγκράτησε μεν την χώρα από την χρεωκοπία και την καταστροφή, και γι’ αυτό ήταν αναγκαίο, δεν πέτυχε όμως τους στόχους του.

Η ύφεση της πραγματικής οικονομίας είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι ανέμεναν οι εμπνευστές του μνημονίου.

Οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες βρίσκονται σε νεκρό σημείο.

Τα λουκέτα επιχειρήσεων και το μέγεθος της ανεργίας παίρνουν εφιαλτικές διαστάσεις.

Μέτρα όπως η αύξηση του Φ.Π.Α. φέρνουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Ο δογματισμός και η μη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας από την τρόϊκα, η διστακτικότητα, υποχωρητικότητα και ατυχείς χειρισμοί της κυβέρνησης, η καταστροφική υπονόμευση από την αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, μέρος του ΠΑΣΟΚ και διάφορους αυτόκλητους κοινωνικούς «επαναστάτες», ο διαλυμένος κρατικός μηχανισμός έχουν οδηγήσει στο να βρισκόμαστε πάλι στο σημείο εκκίνησης.

Ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα προτείνει ως λύση μια αναδιάρθρωση του χρέους σε συμφωνία με τους δανειστές μας και τους εταίρους μας στην Ε.Ε. για να πάρει μια ανάσα η χώρα και η κοινωνία και να ξεκινήσει μια νέα εθνική προσπάθεια.

Η κυβέρνηση αποκλείει την αναδιάρθρωση.

Δεν έχω όλα τα στοιχεία ούτε είμαι οικονομολόγος για να μπορώ να πάρω θέση.

Πάντως ο Κώστας Σημίτης έχει μέχρι τώρα επιδείξει σοβαρότητα, μελετάει πολύ τα θέματα πριν πάρει θέση, έχει πείρα, γνώση και πληροφόρηση και οι μέχρι τώρα προβλέψεις του έπεσαν μέσα.

Και εν πάσει περιπτώσει μπορεί κανείς να διαφωνεί με την πρότασή του, είναι όμως απαράδεκτες και καταδικαστέες οι ανοίκειες επιθέσεις εναντίον του όπως π.χ. αυτή του Σπύρου Βούγια.

Σε κάθε περίπτωση πολλοί διαπιστώνουν το τέλμα και το αδιέξοδο και προτείνουν λύσεις διαφορετικές από αυτές του Κώστα Σημίτη όπως π.χ. ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο Γιώργος Φλωρίδης, ο Νίκος Χριστοδουλάκης κ.λ.π.

Αυτό λοιπόν που είναι αναγκαίο είναι να υπάρξει ένας διάλογος ανάμεσα στις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της ευρύτερης κεντροαριστεράς για να εκτιμηθεί η κατάσταση και να βρεθούν λύσεις.

Πρωτοβουλία διαλόγου πρέπει να πάρει κυβέρνηση και με όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας σε μια προσπάθεια εθνικής συνεννόησης.

Ιδιαίτερα πρέπει να υπάρξει πρωτοβουλία διαλόγου με πολιτικές δυνάμεις που έχουν επιδείξει πολιτική υπευθυνότητα όπως η Δημοκρατική Αριστερά, η Δημοκρατική Συμμαχία, οι Οικολόγοι Πράσινοι, η Δράση.

Η κρισιμότητα της κατάστασης δεν επιτρέπει ούτε προσωπικούς εγωϊσμούς, ούτε κομματικούς πατριωτισμούς, ούτε εσωκομματικούς υπολογισμούς.

Έτσι κι αλλιώς η αναδιάρθρωση ή η μη αναδιάρθρωση απαντούν στο πρόβλημα του χρέους και όχι στο πρόβλημα του ελλείμματος και άρα στην προοπτική ανάταξης της χώρας.

Γι’ αυτό η προσπάθεια πρέπει να συνεχισθεί με μεγαλύτερη ένταση.

Ανάσταση για την χώρα μπορεί να έλθει μόνο:

- Με ριζική μεταρρύθμιση του κρατικού μηχανισμού και του δημόσιου τομέα.

- Με αποφασιστική πάταξη της δημόσιας σπατάλης και της διαφθοράς.

- Με προώθηση της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας και των αποκρατικοποιήσεων.

- Με πάταξη της φοροδιαφυγής, διεύρυνση της φορολογικής βάσης και κατόπιν τούτων μείωση των φορολογικών συντελεστών.

- Ριζική μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος.

- Αλλαγή των καταναλωτικών προτύπων.

- Προώθηση ενός νέου πολιτισμού που να σπάει τα νεοελληνικά στερεότυπα της μιζέριας, του τσαμπουκά, του βολέματος, της επίπλαστης επιτυχίας, του κρατικοδίαιτου.

Καλό Πάσχα