Μεταρρύθμιση με αριστερό πρόσημο και νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα

Eνα μόλις μήνα μετά την εκλογική αναβάπτιση της κυβέρνησης όλα δείχνουν ότι η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζοντας καλά, πόσο γρήγορα θα εξατμιστεί ο μήνας του μέλιτος με την κοινωνία, ανοίγει ως ντόμινο όλα τα καυτά θέματα της οικονομίας με το βαρύ πολιτικό κόστος επιχειρώντας να λειτουργήσει ως «μαξιλάρι» στις κοινωνικές αναταράξεις ο περίφημος κοινωνικός αυτοματισμός.

Κόκκινα δάνεια και πλειστηριασμοί με χαμηλές εμπορικές αξίες , ΕΝΦΙΑ με αντικειμενικές αξίες του 2007 που θυμίζουν λίγο την τακτική παλιού μπακάλη, αύξηση τελών κυκλοφορίας είτε κάποιος κατέχει παλιό ή νέο αυτοκίνητο. Κορωνίδα στην φοροεπιδρομή και τις οριζόντιες μειώσεις το ασφαλιστικό.

Η μακρά άσκηση στην άρνηση της πραγματικότητας έρχεται τώρα να γίνει πολιτικός κυνισμός και τα κυβερνητικά στελέχη που πρωτοστάτησαν στην καταγγελία κάθε μεταρρύθμισης τα προηγούμενα χρόνια υιοθετώντας κάθε πελατειακό αίτημα της όποιας συντεχνίας εμφανίζονται πλέον να στηρίξουν εμφατικά τις επώδυνες αλλαγές.

Οι κόκκινες γραμμές γρήγορα ξεθώριασαν. Οι εναλλακτικές μαγικές λύσεις εξαφανίστηκαν. Η επιστροφή της 13ης σύνταξης ξεχάστηκε σε κάποιο συρτάρι. Οι εξαγγελίες του προγράμματος της Θεσσαλονίκης είναι πια ένα μακρινό όνειρο. Αντίθετα στην καυτή πατάτα του ασφαλιστικού- η βάση για την δημοσιονομική προσαρμογή σύμφωνα με τους δανειστές την περίοδο 2016-18 – αποτελεί την μεγαλύτερο επικοινωνιακό εγχείρημα αναίμακτης οικονομικής αναδιανομής.

Ο αρμόδιος υπουργός Γιώργος Κατρούγκαλος έφτιαξε μια επιτροπή σοφών με σαφή γραμμή στο πόρισμα να καταγραφούν όλες οι αβελτηρίες του ασφαλιστικού συστήματος και να προδιαγράφεται η επιδοματοποίηση των συντάξεων. Ετσι όταν η κυβερνητική πρόταση έρθει να προτείνει μια γενική μείωση της τάξης του 15% όλοι να θεωρούν ότι τα χειρότερα αποφεύχθηκαν και οι αντιδράσεις να περιοριστούν στο ελάχιστο όπως στο γνωστό ανέκδοτο «καλά που δεν πάθαμε και τίποτα».

Ξεχνούν βέβαια ότι τα εισοδηματικά κριτήρια για την βασική σύνταξη που προτείνει η επιτροπή, μεταβάλλουν τη χώρα σε ένα μόνιμο «πειραματόζωο» – για τα ασφαλιστικά συστήματα της Ε.Ε. – προσπαθώντας να εισάγουν στοιχεία που ισχύουν στην Λατινική Αμερική και την Αυστραλία. Δεν καθορίζονται επίσης τα όρια εισοδήματος κινητής και ακίνητης περιουσίας για την επιβολή φόρου «πλούτου» στους συνταξιούχους που σχεδιάζει η κυβέρνηση «επιβραβεύοντας» με αυτό τον τρόπο όσους με αιματηρές θυσίες ετών έφτιαξαν ένα σπίτι για την οικογένεια τους ή δημιούργησαν ένα απόθεμα για τα τελευταία χρόνια της ζωής τους.

Μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις δείχνουν να αγνοούν προκλητικά την πραγματικότητα. Ο Υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων προαναγγέλλει έκτακτη εισφορά για το ασφαλιστικό «ξεχνώντας» πως ήδη οι εργαζόμενοι την πληρώνουν εδώ και τρία χρόνια.

Και είναι η δεύτερη έκτακτη εισφορά γιατί πληρώνουν και την κανονική επί των εισοδημάτων τους ή η τρίτη αν θυμηθούμε και τα περίφημα πέντε ευρώ που πλήρωναν οι ασφαλισμένοι μέχρι πρότινος στα νοσοκομεία. Πόσες ακόμη έκτακτες εισφορές και τέλη αλληλεγγύης;

Η λύση δεν είναι η πλήρης φορολογική αφαίμαξη του μισθού όσων ακόμη έχουν εργασία αλλά παράλληλα με τον εξορθολογισμό στις παροχές και ο εξορθολογισμός των ατελείωτων δαπανών στις πελατειακού τύπου διευκολύνσεις. Ο διαχωρισμός των βοηθημάτων πρόνοιας από τις υπόλοιπες συντάξεις που προέρχονται από εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών είναι πλέον μονόδρομος.

Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού ασφαλώς είναι αναγκαία για τη βιωσιμότητα του. Με ενιαίο σύστημα συντάξεων με ίδιους κανόνες για όλους, χωρίς προνόμια και εξαιρέσεις. Είναι όμως αναγκαία και η θέσπιση ασφαλιστικού πόρου που θα του δώσει την άνεση να λειτουργήσει.

Διαφορετικά πολύ σύντομα ο μήνας του μέλιτος κυβέρνησης- ψηφοφόρων θα τελειώσει. Για μια ακόμη φορά οι μεταρρυθμίσεις θα πάνε στις καλένδες και τα υπουργικά στελέχη θα αναζητούν επικοινωνιακές δικαιολογίες του τύπου «δεν ήξερα, δεν γνώριζα, δεν μου είπαν» εμπλέκοντας τελικά και την Αριστερά στο μηδενιστικό επιχείρημα « όλοι ίδιοι είναι».