Η πτώση της Χ.Α. και η μνήμη του χρυσόψαρου
Τάκης Μπατζελης, Η Εφημερίδα των Συντακτών, Δημοσιευμένο: 2020-10-14
Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής (Χ.Α.) ως εγκληματικής οργάνωσης και συνάμα της πολιτικής ηγεσίας της συνάντησε τη συνολική ή σχεδόν συνολική ικανοποίηση της κοινωνίας, του πολιτικού συστήματος των ΜΜΕ κ.λπ.
Ηταν μια δικαστική απόφαση που «ικανοποίησε το περί δικαίου αίσθημα των πολιτών» ειπώθηκε. Ολοι, με μνήμη χρυσόψαρου, προσποιούνται ότι δεν θυμούνται. Δεν θυμούνται ότι η Χ.Α. από ένα απόλυτα περιθωριακό ναζιστικό κόμμα απέκτησε σημαντικό εκλογικό ποσοστό και αναδείχθηκε τρίτο σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμμα στη Βουλή, ότι η επιρροή του στην ελληνική κοινωνία από το 2013-2018 ήταν σαφώς μεγαλύτερη από τα εκλογικά ποσοστά του, ότι όλα αυτά τα χρόνια βιαιοπραγούσε εναντίον ανυπεράσπιστων μεταναστών και όχι μόνο, με την Αστυνομία και το δικαστικό σύστημα απλώς να παρατηρούν.
Επρεπε να δολοφονήσουν έναν «κανονικό» άνθρωπο, δηλαδή Ελληνα, τον αείμνηστο Παύλο Φύσσα, για να κινητοποιηθεί η τότε κυβέρνηση και το δικαστικό σύστημα. Μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου 2013 ο τότε πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς και το επιτελείο του αδιαφορούσαν. Ο στενός συνεργάτης του Μπαλτάκος συνομιλούσε μαζί τους προσπαθώντας να τους «νουθετήσει». Αλλά ακόμα και τότε, παρά τη δολοφονία, τα δημοσκοπικά εκλογικά ποσοστά της Χ.Α. για πολύ καιρό έμειναν αναλλοίωτα!
Η Χ.Α. μαζικοποιήθηκε στην πλατεία των Αγανακτισμένων, αν και όχι φυσικά παρούσα. Εκεί όπου βασίλευε το αβυσσαλέο μίσος. Μοιρασμένη και η χωροταξία: στο επάνω μέρος αυτής η Ακροδεξιά, στο κάτω η Ριζοσπαστική Αριστερά.
Ιδεολογικά εκ διαμέτρου αντίθετες. Ομως τους συνέδεε ένα ευδιάκριτο εσωτερικό νήμα: το κοινό μίσος τους στο «πολιτικό σύστημα». Αμορφο, αχαλίνωτο, ανορθολογικό, επιθετικό. Οταν η Χ.Α. ξυλοκοπούσε και δολοφονούσε ανυπεράσπιστους φτωχούς μετανάστες, η Ριζοσπαστική Αριστερά προπηλάκιζε δημόσια εκπροσώπους του «σάπιου πολιτικού συστήματος», όπως τους αποκαλούσε.
Το αξέχαστο βράδυ της 31ης Μαΐου 2011, όταν ο όχλος είχε περικυκλώσει τη Βουλή με το γνωστό σύνθημα να δονεί την ατμόσφαιρα, τα αριστερίστικα γκρουπούσκουλα ήταν χέρι χέρι με τη φασιστική αλητεία στην προσπάθειά τους να εισβάλουν. Ετσι η Χ.Α. απέκτησε περπατησιά, ανάστημα και αυτοπεποίθηση, τα οποία ανταμείφθηκαν με ένα εξαιρετικό εκλογικό ποσοστό. Στη συνέχεια, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο 2015 έγινε κυβέρνηση, η στάση της ηγεσίας του έναντι της Χ.Α. εντός και εκτός Βουλής ήταν ελλειπτική. Επειδή η ύπαρξή της αφαιρούσε ψήφους από τη Ν.Δ.! Αλλωστε ήταν σε κυβέρνηση συνεργασίας με τους ΑΝ.ΕΛΛ., τη light εκδοχή της Ακροδεξιάς. Πλήρης η τύφλωση.
Ομως σημαντικότερο όλων είναι ότι η άνοδος και η πτώση της Χ.Α. σηματοδοτεί την πτώση του πολιτικο-οικονομικού συστήματος που οικοδομήθηκε σταδιακά από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν. Του συστήματος «η κυβέρνηση να ανοίξει το πουγκί», «όλα τα λεφτά όλα τα κιλά», της φοροδιαφυγής, της ανεύθυνης τραπεζικής δανειοδότησης και του ανεξέλεγκτου καταναλωτισμού.
Ετσι δημιουργήθηκαν επίπεδα ευμάρειας σε πλήρη αναντιστοιχία με τις πραγματικές δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας, τα οποία τροφοδοτούνταν από τον εξωτερικό δανεισμό. Τη μεγαλύτερη ευθύνη για αυτή την εξέλιξη έχουν τα τότε δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους και του εκλογικού αποτελέσματος δεν αντιστάθηκαν στις πιέσεις της κοινωνίας. Οταν κάποιοι πολιτικοί, μερικοί εξ αυτών κορυφαίοι, προσπάθησαν να εφαρμόσουν μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας, χλευαστικά αποκαλούνταν «λογιστές». Από κοντά και τα κόμματα της Αριστεράς, τα οποία μόνιμα αποκαλούσαν τις παροχές «ψίχουλα». Οταν αυτό χρεοκόπησε και η ανεργία εκτοξεύθηκε, το μίσος κυριάρχησε και άρχισε ο χορός των τεράτων με την προικοδότηση της Χ.Α. και άλλων παρόμοιων.
Δυστυχώς η Χ.Α. δεν είναι απλώς μια τρίχα στη ζύμη που πετάξαμε με τη δικαστική απόφαση και συνεχίζουμε ανέμελα. Αποτελεί παθολογικό σύμπτωμα της ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες και κοινωνικό υπόστρωμα. Το τελευταίο πρόσκαιρα μπορεί να έχει λουφάξει και εν μέρει να έχει μετακινηθεί σε άλλες ακροδεξιές αποφύσεις, όμως το βλέπουμε διάχυτο γύρω μας με την ξενοφοβία του, τη θρησκοληψία του και τις συνωμοσιολογικές συμπεριφορές του. Πρόσφατη δημοσκόπηση (Οκτώβριος 2020) που δημοσιεύτηκε στην «Εφ.Συν.» δείχνει ότι το 21% των ερωτηθέντων θεωρεί χρήσιμη την ύπαρξη της Χ.Α., υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα προβαίνει σε εγκληματικές πράξεις!
Σήμερα τα λαλίστατα ΜΜΕ που κατακεραυνώνουν τη Χ.Α. γιατί δεν μας δείχνουν πλέον πλάνα από τις τότε συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων και τις δηλώσεις τους; Ο λόγος μήπως είναι ότι, αν το κάνουν, θα είναι εξαιρετικά ενοχλητικό για πολλά πρόσωπα που τότε έκαναν καριέρα ως φανατικοί αντιμνημονιακοί και τώρα βρίσκονται είτε στη Ν.Δ. είτε στον ΣΥΡΙΖΑ έχοντας πλέον ψηφίσει και εφαρμόσει μνημόνια;
Υστερα από την πορεία, τη συμπεριφορά και την κατάληξη της Χ.Α. λογικό είναι να αναρωτηθούμε: βελτιώθηκε η αυτογνωσία στην ελληνική κοινωνία; Κατά τη γνώμη μας, εν μέρει. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί να το διαπιστώσουμε εν τοις πράγμασι.
Ηταν μια δικαστική απόφαση που «ικανοποίησε το περί δικαίου αίσθημα των πολιτών» ειπώθηκε. Ολοι, με μνήμη χρυσόψαρου, προσποιούνται ότι δεν θυμούνται. Δεν θυμούνται ότι η Χ.Α. από ένα απόλυτα περιθωριακό ναζιστικό κόμμα απέκτησε σημαντικό εκλογικό ποσοστό και αναδείχθηκε τρίτο σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμμα στη Βουλή, ότι η επιρροή του στην ελληνική κοινωνία από το 2013-2018 ήταν σαφώς μεγαλύτερη από τα εκλογικά ποσοστά του, ότι όλα αυτά τα χρόνια βιαιοπραγούσε εναντίον ανυπεράσπιστων μεταναστών και όχι μόνο, με την Αστυνομία και το δικαστικό σύστημα απλώς να παρατηρούν.
Επρεπε να δολοφονήσουν έναν «κανονικό» άνθρωπο, δηλαδή Ελληνα, τον αείμνηστο Παύλο Φύσσα, για να κινητοποιηθεί η τότε κυβέρνηση και το δικαστικό σύστημα. Μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου 2013 ο τότε πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς και το επιτελείο του αδιαφορούσαν. Ο στενός συνεργάτης του Μπαλτάκος συνομιλούσε μαζί τους προσπαθώντας να τους «νουθετήσει». Αλλά ακόμα και τότε, παρά τη δολοφονία, τα δημοσκοπικά εκλογικά ποσοστά της Χ.Α. για πολύ καιρό έμειναν αναλλοίωτα!
Η Χ.Α. μαζικοποιήθηκε στην πλατεία των Αγανακτισμένων, αν και όχι φυσικά παρούσα. Εκεί όπου βασίλευε το αβυσσαλέο μίσος. Μοιρασμένη και η χωροταξία: στο επάνω μέρος αυτής η Ακροδεξιά, στο κάτω η Ριζοσπαστική Αριστερά.
Ιδεολογικά εκ διαμέτρου αντίθετες. Ομως τους συνέδεε ένα ευδιάκριτο εσωτερικό νήμα: το κοινό μίσος τους στο «πολιτικό σύστημα». Αμορφο, αχαλίνωτο, ανορθολογικό, επιθετικό. Οταν η Χ.Α. ξυλοκοπούσε και δολοφονούσε ανυπεράσπιστους φτωχούς μετανάστες, η Ριζοσπαστική Αριστερά προπηλάκιζε δημόσια εκπροσώπους του «σάπιου πολιτικού συστήματος», όπως τους αποκαλούσε.
Το αξέχαστο βράδυ της 31ης Μαΐου 2011, όταν ο όχλος είχε περικυκλώσει τη Βουλή με το γνωστό σύνθημα να δονεί την ατμόσφαιρα, τα αριστερίστικα γκρουπούσκουλα ήταν χέρι χέρι με τη φασιστική αλητεία στην προσπάθειά τους να εισβάλουν. Ετσι η Χ.Α. απέκτησε περπατησιά, ανάστημα και αυτοπεποίθηση, τα οποία ανταμείφθηκαν με ένα εξαιρετικό εκλογικό ποσοστό. Στη συνέχεια, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο 2015 έγινε κυβέρνηση, η στάση της ηγεσίας του έναντι της Χ.Α. εντός και εκτός Βουλής ήταν ελλειπτική. Επειδή η ύπαρξή της αφαιρούσε ψήφους από τη Ν.Δ.! Αλλωστε ήταν σε κυβέρνηση συνεργασίας με τους ΑΝ.ΕΛΛ., τη light εκδοχή της Ακροδεξιάς. Πλήρης η τύφλωση.
Ομως σημαντικότερο όλων είναι ότι η άνοδος και η πτώση της Χ.Α. σηματοδοτεί την πτώση του πολιτικο-οικονομικού συστήματος που οικοδομήθηκε σταδιακά από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν. Του συστήματος «η κυβέρνηση να ανοίξει το πουγκί», «όλα τα λεφτά όλα τα κιλά», της φοροδιαφυγής, της ανεύθυνης τραπεζικής δανειοδότησης και του ανεξέλεγκτου καταναλωτισμού.
Ετσι δημιουργήθηκαν επίπεδα ευμάρειας σε πλήρη αναντιστοιχία με τις πραγματικές δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας, τα οποία τροφοδοτούνταν από τον εξωτερικό δανεισμό. Τη μεγαλύτερη ευθύνη για αυτή την εξέλιξη έχουν τα τότε δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους και του εκλογικού αποτελέσματος δεν αντιστάθηκαν στις πιέσεις της κοινωνίας. Οταν κάποιοι πολιτικοί, μερικοί εξ αυτών κορυφαίοι, προσπάθησαν να εφαρμόσουν μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας, χλευαστικά αποκαλούνταν «λογιστές». Από κοντά και τα κόμματα της Αριστεράς, τα οποία μόνιμα αποκαλούσαν τις παροχές «ψίχουλα». Οταν αυτό χρεοκόπησε και η ανεργία εκτοξεύθηκε, το μίσος κυριάρχησε και άρχισε ο χορός των τεράτων με την προικοδότηση της Χ.Α. και άλλων παρόμοιων.
Δυστυχώς η Χ.Α. δεν είναι απλώς μια τρίχα στη ζύμη που πετάξαμε με τη δικαστική απόφαση και συνεχίζουμε ανέμελα. Αποτελεί παθολογικό σύμπτωμα της ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες και κοινωνικό υπόστρωμα. Το τελευταίο πρόσκαιρα μπορεί να έχει λουφάξει και εν μέρει να έχει μετακινηθεί σε άλλες ακροδεξιές αποφύσεις, όμως το βλέπουμε διάχυτο γύρω μας με την ξενοφοβία του, τη θρησκοληψία του και τις συνωμοσιολογικές συμπεριφορές του. Πρόσφατη δημοσκόπηση (Οκτώβριος 2020) που δημοσιεύτηκε στην «Εφ.Συν.» δείχνει ότι το 21% των ερωτηθέντων θεωρεί χρήσιμη την ύπαρξη της Χ.Α., υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα προβαίνει σε εγκληματικές πράξεις!
Σήμερα τα λαλίστατα ΜΜΕ που κατακεραυνώνουν τη Χ.Α. γιατί δεν μας δείχνουν πλέον πλάνα από τις τότε συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων και τις δηλώσεις τους; Ο λόγος μήπως είναι ότι, αν το κάνουν, θα είναι εξαιρετικά ενοχλητικό για πολλά πρόσωπα που τότε έκαναν καριέρα ως φανατικοί αντιμνημονιακοί και τώρα βρίσκονται είτε στη Ν.Δ. είτε στον ΣΥΡΙΖΑ έχοντας πλέον ψηφίσει και εφαρμόσει μνημόνια;
Υστερα από την πορεία, τη συμπεριφορά και την κατάληξη της Χ.Α. λογικό είναι να αναρωτηθούμε: βελτιώθηκε η αυτογνωσία στην ελληνική κοινωνία; Κατά τη γνώμη μας, εν μέρει. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί να το διαπιστώσουμε εν τοις πράγμασι.
