Η Συρία, το Ιράκ και η αγωνία του Ερντογάν

Σήμερα το Ισλαμικό Κράτος ελέγχει μόνο το 10% του ιρακινού εδάφους και μια περίεργη «συμμαχία» πολιτικών αντιπάλων ετοιμάζονται να πολεμήσουν εναντίον του Ισλαμικού Κράτους για την ανακατάληψη της Μοσούλης. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος των Κούρδων Πεσμεργκά από το ημιαυτόνομο Κουρδιστάν στο Ιράκ έχει ενοχλήσει την Τουρκία, η οποία μάλλον υποψιάζεται πως μια ενίσχυσή τους θα αναβαθμίσει πολιτικά και στρατιωτικά και τους Κούρδους της Τουρκίας. Η Αγκυρα έχει ήδη αντιδράσει για τη συμμετοχή των Κούρδων του ΡΚΚ στη μάχη της Μοσούλης και επιμένει σε πρωταγωνιστικό ρόλο με 2.000 στρατιώτες.

Η επιμονή της αυτή προκάλεσε την αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών του Ιράκ Ιμπραήμ Τζαφέρι, που μίλησε για παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ, αφήνοντας ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα αντίδρασης από πλευράς Ιράκ, προκειμένου να αποκατασταθεί η κυριαρχία της χώρας.

Την ίδια στιγμή ετοιμάζονται τουλάχιστον 100.000 Ιρακινοί να διαφύγουν προς τη Συρία και την Τουρκία, προκειμένου να ξεφύγουν από τις συγκρούσεις του Ισλαμικού Κράτους και των ιρακινών στρατευμάτων που επιχειρούν να ανακαταλάβουν τη Μοσούλη.

Σε αυτό το σκηνικό πρέπει να εντάξει κανείς και τις «ιδιαίτερες» δηλώσεις του Ερντογάν περί Συνθήκης Λωζάνης. Μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου ο Ερντογάν εμφανίζεται ιδιαίτερα αγχωμένος.

Το πραξικόπημα όχι μόνο αποκάλυψε το βαθύτατο χάσμα το οποίο έχει δημιουργηθεί στο εσωτερικό του τουρκικού στρατού, αλλά και ενέτεινε την ανάγκη για αναδιάρθρωση και ανανέωση της ηγεσίας, τόσο στρατιωτικής όσο και πολιτικής.

Μάλιστα ο Ααρόν Στάιν, αναλυτής του Atlantic Council, είχε υποστηρίξει πως ο «τουρκικός στρατός διέρχεται μια κρίση, από την οποία θα χρειαστεί πολλά χρόνια να εξέλθει».

Αν στα παραπάνω προσθέσει κανείς και τις εξελίξεις στη Συρία που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το κουρδικό ζήτημα, μπορεί να ερμηνεύσει με μια άλλη γεωπολιτική ανάγνωση (λιγότερο ελληνοκεντρική) το αναθεωρητικό άγχος του Ερντογάν.