Το αδύνατο άθροισμα

Η πρόσφατη ήττα του Ορμπαν στην Ουγγαρία ύστερα από δεκαέξι χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης είναι η αρχή του τέλους του ακροδεξιού λαϊκιστικού ρεύματος που ονομάζεται «τραμπισμός»; Τα σύννεφα στο επικοινωνιακό ειδύλλιο Τραμπ-Μελόνι λόγω Ιράν υπάρχει κίνδυνος να περιπλέξουν-να παρερμηνεύσουν κόμματα, κινήματα και κάθε λογής μορφώματα προσδίδοντάς τους μια ιδιότητα που δεν έχουν και δεν διεκδικούν, την εναλλακτική διαχείριση της παγκοσμιοποίησης. Λεπέν-Μπαρντελά στη Γαλλία, Φάρατζ στη Βρετανία, Εναλλακτική στη Γερμανία είναι μέτωπα δυσαρεστημένων από τη διαχείριση της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Οι προτάσεις τους δεν αθροίζονται και ο όποιος κοινός παρονομαστής τους είναι η καλλιέργεια της ψευδαίσθησης ότι μια επιστροφή στα σκληρά εθνικά σύνορα είναι η μαγική συνταγή διά πάσαν νόσον, από τη μετανάστευση μέχρι και την ανεργία. Λεπέν και Εναλλακτική δεν αποτελούν αντίπαλο δέος στον Γαλλογερμανικό Αξονα, πρώτον, γιατί σε μια παρόμοια περίπτωση θα κινδύνευε ο μύθος της επιστροφής στον απολεσθέντα παράδεισο της εθνικής κυριαρχίας και, δεύτερον, γιατί το γαλλογερμανικό δίδυμο είναι σήμερα σκιά του εαυτού του. Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να πείσει για μια ευρωπαϊκή επιστροφή στον κεϊνσιανισμό, την ώρα που ολοκληρώνεται η βίαιη προσαρμογή της Γηραιάς Ηπείρου στην παγκοσμιοποίηση. Η επικεφαλής της Κομισιόν πανηγυρίζει για την ήττα του Ορμπαν ενώ γνωρίζει ότι το βραχυκύκλωμα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση το έφερε η πολιτική της Γερμανίας στη διαχείριση της κρίσης στην ευρωζώνη μετά το 2010.

Η Ακροδεξιά στη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Βρετανία πλέει πλησίστια προς την εξουσία, χωρίς ούτε την πρόθεση ούτε τη δυνατότητα να τερματίσει τη σκληρή δημοσιονομική λιτότητα που αν παραταθεί θα εγκλωβίσει την Ευρώπη σε ύφεση μακράς διαρκείας. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα απαξιώσει ή μάλλον θα προσπεράσει τους πανηγυρισμούς για την ήττα του Ορμπαν στη σκιά της επελαύνουσας προς την εξουσία Ακροδεξιάς. Ο ορίζοντας είναι θολός επιλεκτικά στην Ευρώπη, καθώς στο τέρμα του δρόμου προς την εξουσία η Ακροδεξιά θα κάνει παρέλαση και όχι επέλαση.Ούτως ή άλλως όποια και αν είναι η συνέχεια της πολιτικής καριέρας του Ορμπαν είχε τη μοναδική εμπειρία να αποτελέσει στο ξεκίνημα της πρωθυπουργικής του θητείας απομονωμένη ευρωπαϊκή εξαίρεση και σήμερα να απέρχεται ως μέρος, αν όχι υπόδειγμα, της νέας ευρωπαϊκής κανονικότητας, που δεν είναι άλλη από την ενότητα του ελάχιστου κοινού παρονομαστή. Ετη φωτός μοιάζει να μας χωρίζουν από το 2000, όταν ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Σιράκ, ζήτησε να τεθεί η Αυστρία σε συμβολική πολιτική απομόνωση λόγω της συμμετοχής της Ακροδεξιάς του Χάιντερ στην κυβέρνηση.

Η βελούδινη άνοδος στην εξουσία της Μελόνι δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα στις ευρωπαϊκές ισορροπίες καθώς υπήρχε η δέσμευσή της ότι δεν πρόκειται να αμφισβητήσει τη μόνιμη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική που επιβάλλουν τα πλαφόν του Συμφώνου Σταθερότητας. Το φαινόμενο Ορμπαν δεν ήταν εξαίρεση αλλά η προαναγγελία του νέου κανόνα.