«ΣΚΟΠΙΑΝΟ»: Ουσία ή τακτική;

Μετά από αρκετά χρόνια φαίνεται ότι κάτι κινείται στην υπόθεση της FYROM και των σχέσεων Αθήνας-Σκοπίων. Πρόκειται για ένα ζήτημα που η επίλυση του μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στον ρόλο της χώρας μας στο ευρύτερο πεδίο των Βαλκανίων και να ενισχύσει τις σχέσεις συνεργασίας με τη μικρή γειτονική χώρα ακόμα και με οικονομικά δεδομένα.

Το λεγόμενο «Μακεδονικό» ζήτημα αποτέλεσε μια σοβαρή εμπλοκή με τον ακραίο αλυτρωτισμό από την πλευρά των Σκοπίων και την εθνικιστική αναδίπλωση από την πλευρά της Αθήνας στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η εικόνα του Ζόραν Ζάεφ δείχνει έναν πολιτικό που δεν περιορίζεται σε ιστορικές παραχαράξεις και σε εμμονές για το παρελθόν αλλά επιδιώκει με έναν πιο σύγχρονο τρόπο να προωθήσει τα συμφέροντα της χώρας του με το βλέμμα στο μέλλον και σε διεθνείς συνεργασίες είτε πρόκειται για τις σχέσεις με την Ελλάδα είτε για την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Σε κάθε περίπτωση με μια αποφασιστική αναθεώρηση των εθνικιστικών αφηγημάτων στα οποία στηρίχτηκε ο προκάτοχός του αγγίζοντας τα όρια της γελοιότητας.

Στη δική μας πλευρά εμφανίζεται και πάλι η γνωστή δειλία. Ένα φαινόμενο άσκησης εξωτερικής πολιτικής με όρους εσωτερικότητας και αυτό-αναφορικότητας. Η κυβέρνηση κινείται με διαφορετικές προσεγγίσεις και η αντιπολίτευση κινδυνεύει να εμπλακεί στη συνήθη εκλογιστική διάσταση-που παγιδεύει συνήθως τις όποιες αντιπολιτεύσεις-στο όνομα του περίφημου «πολιτικού κόστους»!

Η αλήθεια είναι βεβαια ότι η κυβέρνηση Τσίπρα ανοίγει ένα θέμα χωρίς καθαρές προθέσεις, με τα γνωστά βήματα επικοινωνιακού τακτικισμού στηριγμένη σε μια αντιφατική κοινοβουλευτική πλειοψηφία με το ιδεολογικό ακροδεξιό στίγμα των ΑΝΕΛ. Επομένως εύλογα διευκολύνει τις αμφιβολίες και τις ενστάσεις της αντιπολίτευσης.

Η αλήθεια είναι όμως επίσης, ότι η δημοκρατική αντιπολίτευση σε ένα τέτοιο σοβαρό εθνικό ζήτημα δεν μπορεί να περιοριστεί στην άσκηση κοινοβουλευτικών ελιγμών προκειμένου να ξεπεράσει την ουσία ενός προβλήματος εξωτερικής πολιτικής.

Η θέση της ΝΔ περί επίλυσης του ζητήματος των Σκοπίων από μια «άλλη κυβέρνηση» σε «μία άλλη χρονική στιγμή» έχει κάτι από το άρωμα της στείρας αντιπολιτευτικής γραμμής όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση στο πρόσφατο παρελθόν ακολουθούσε παραπλήσια μονοπάτια στα δικά του κομματικά παιχνίδια για την κατάκτηση της εξουσίας.

Όμως, οι εθνικές προτεραιότητες, τα μείζονα θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν πρέπει να γίνονται πιόνια σε μια σκακιέρα ατελείωτων κομματικών ανταγωνισμών. Η χώρα μας έχει πληρώσει ακριβά αυτές τις επιλογές.

Ούτε βέβαια η παράδοση των εθνικιστικών συνθημάτων που δίχασε τη χώρα στις αρχές του ’90 μπορεί να έχει συνέχεια. Τα κόμματα με δημοκρατική και προοδευτική συνείδηση δεν αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως πελάτες για ψηφοθηρικούς λόγους. Υποστηρίζουν την αλήθεια χωρία να χαϊδεύουν αυτιά!

Είναι επομένως η ώρα ενός σοβαρού συμβιβασμού για την ονομασία της FYROM με ένα σύνθετο όνομα για όλες τις χρήσεις «erga omnes» χωρίς μονομερείς εθνικιστικές και γεωγραφικές αγκυλώσεις. Οι αυταπάτες των προηγούμενων χρόνων, ο στρουθοκαμηλισμός με τη διπλή ονομασία δεν έχουν νόημα. Δυστυχώς για τη χώρα μας η FYROM αναγνωρίζεται ως «Μακεδονία» στο διεθνές περίγυρο και δυστυχώς για τα Σκόπια οι ενστάσεις και τα εμπόδια της Ελλάδας μπλοκάρουν τη διεύρυνση των διεθνών σχέσεων της γειτονικής χώρας.

Αυτό το «θέατρο του παραλόγου» πρέπει κάποτε να σταματήσει. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οφείλει να διατυπώσει με σαφήνεια τη θέση της. Να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα από αυτή την ετερόκλητη συγκατοίκηση. Η αντιπολίτευση από τη μεριά της πρέπει να συμβάλλει στην επίλυση ενός σοβαρού εθνικού θέματος με ανοιχτούς όρους, χωρίς τακτικισμούς, χωρίς να περιορίζει την ορατότητα στον μικρόκοσμο των ΑΝΕΛ. Στο κάτω-κάτω η θετική εξέλιξη στο ζήτημα αυτό δεν μπορεί να πιστωθεί σε μια διχασμένη κυβερνητική παράταξη αν η δημοκρατική αντιπολίτευση ασκήσει με συναίσθηση ευρύτερης ευθύνης το ρόλο της.

Εκτός, αν περιμένουμε τις κωλοτούμπες και τις πιρουέτες του Π. Καμμένου και των βουλευτών του… Αλλά δεν μας αξίζει μια τέτοια πολιτική…