Ασκηση πολιτικής διά της αποφυγής

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δήλωσε σε συνέντευξή του ότι μέχρι το Πάσχα οι πρόσφυγες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη Λέσβο θα μεταφερθούν στην ενδοχώρα, περίπου 12.000 άνθρωποι. Αυτή η δήλωση εγείρει ερωτήματα και από την απάντηση των οποίων θα γίνει αντιληπτό το σχέδιο της κυβέρνησης για ένα εξαιρετικά πολύπλοκο ζήτημα που απασχολεί την παγκόσμια κοινότητα. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε: πού θα πάνε, πού θα μείνουν, με ποιον τρόπο θα ενταχθούν όσοι πάρουν άσυλο, πώς θα εξασφαλιστεί η πρόσβαση στην παιδεία, στην υγεία και άλλες βασικές υπηρεσίες κ.λπ.

Μερικά εμπειρικά γεγονότα μπορούν να δώσουν κάποια στοιχεία για την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών σε σχέση με την υποδοχή προσφύγων έχουν αυξηθεί, άρα υπάρχουν περιορισμένες επιλογές. Τα κέντρα φιλοξενίας δεν είναι κατάλληλες δομές, ειδικά για τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες, και επιπλέον δεν υπάρχει χώρος στα ήδη υπάρχοντα, με κίνδυνο να δημιουργηθούν πολλές μικρότερες Μόριες. Πολιτική ένταξης δεν υπάρχει και έχει επισημανθεί πολλές φορές. Η πρόσβαση σε σχολεία, νοσοκομεία δεν είναι δεδομένη και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

Στην ίδια συνέντευξη ο υπουργός είπε ότι όσοι πάρουν άσυλο και επομένως ταξιδιωτικά έγγραφα θα μπορέσουν να ταξιδέψουν για τρεις μήνες. Αυτό είναι το έμμεσο σύνθημα στους πρόσφυγες να φύγουν στην Ευρώπη.

Αυτή ακριβώς η δήλωση-υπενθύμιση είναι η βασική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησε τα ανοιχτά σύνορα του 2015 για να φύγουν οι πρόσφυγες, η ΝΔ χρησιμοποιεί τα ταξιδιωτικά έγγραφα το 2020 για να δώσει τη δυνατότητα στους πρόσφυγες να φύγουν. Η επιλογή είναι η ίδια, αλλάζουν τα μέσα και το αφήγημα.

Σε μια χώρα που θέλει να είναι σύγχρονη δημοκρατική και προοδευτική, το να ασκείς πολιτική διά της αποφυγής είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτικό. Η έλλειψη σχεδίου στο ζήτημα της μετανάστευσης σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο έχει μακροπρόθεσμα αρνητικές συνέπειες.