Ερχονται οι Μπολσεβίκοι;
Γιώργος Καπόπουλος, Η Εφημερίδα των Συντακτών, Δημοσιευμένο: 2021-09-09
Ερχονται οι Μπολσεβίκοι ή καλύτερα οι Σπαρτακιστές στην εξουσία στο Βερολίνο;
Το ερώτημα, ρητορικό, νομιμοποιείται από την προχθεσινή αγόρευση της Μέρκελ στην Ομοσπονδιακή Βουλή στην τελευταία της εμφάνιση ως καγκελαρίου. Η Αριστερά στη Γερμανία, το κόμμα Linke, τριάντα δυο χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, δεν μπορεί να ταυτίζεται ούτε με τους Μπολσεβίκους ούτε με τους Σπαρτακιστές, καθώς έχει όλα τα γνωρίσματα μιας Ριζοσπαστικής Σοσιαλδημοκρατίας που ήδη συγκυβερνά σε μια σειρά από ομόσπονδα κρατίδια.
Η Μέρκελ προχθές, με το λάβαρο του κινδύνου από τα αριστερά, μας θύμισε τον Μπερλουσκόνι ο οποίος αποκαλούσε το Δημοκρατικό Κόμμα «κομμουνιστές» και «μπολσεβίκους» αγνοώντας τη μετάλλαξη του ΙΚΚ σε Σοσιαλδημοκρατία από το 1991.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σολτς στην περίπτωση που οι Σοσιαλδημοκράτες αναδειχθούν πρώτο κόμμα θα προτιμούσε πέραν των Πρασίνων να έχει ως δεύτερο κυβερνητικό εταίρο τους Φιλελεύθερους και όχι την Αριστερά.
Με δεδομένη την υποχρεωτική διεξαγωγή εσωκομματικού δημοψηφίσματος στο SPD για την έγκριση ή όχι του κυβερνητικού συνασπισμού που θα προκύψει από τις μετεκλογικές διαπραγματεύσεις, η προτίμηση του Σολτς έχει σχετική σημασία.
Με ποιο επιχείρημα ο Σολτς θα δικαιολογήσει στα μέλη και τους ψηφοφόρους του κόμματος τη συγκυβέρνηση με τους Φιλελεύθερους που δεν είναι πια το κεντρώο κόμμα-μπαλαντέρ, αλλά μια σκληρή Δεξιά στα δεξιά της Χριστιανοδημοκρατίας;
Ο Σολτς δεν θα διακινδυνεύσει απερίσκεπτα μια εσωκομματική εξέγερση που θα ζητά συνασπισμό «R2G» (Σοσιαλδημοκράτες, Αριστερά και Πράσινοι).
Εάν συγκυβερνήσει με την παραπάνω φόρμουλα, ο Σολτς θα είναι πιστός στην παράδοση του SPD να προσαρμόζεται στην πολιτική πραγματικότητα της στιγμής.
Ο ηγέτης του SPD το 1918 Εμπερτ δήλωνε οπαδός της Συνταγματικής Μοναρχίας και αναφερόμενος στην Αβασίλευτη Δημοκρατία έλεγε ότι τη σιχαίνεται όπως τις αμαρτίες του.
Η ειρωνεία της Ιστορίας τού επιφύλαξε μετά την ήττα της χώρας στον Αʼ Παγκόσμιο Πόλεμο τον ρόλο του ηγέτη που για να ηρεμήσει τα εξεγερμένα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά στον Πύργο του Βερολίνου, αναγκάστηκε να κηρύξει έκπτωτο τον αυτοκράτορα Γουλιέλμο τον 2ο και να ανακηρύξει την Γερμανία Δημοκρατία, με τον εαυτό του πρώτο πρόεδρο…
Η μετεκλογική διαπραγμάτευση που θα αρχίσει το πρωί της Δευτέρας 27/9 προαναγγέλλεται ήδη ως πολιτικό θρίλερ.
Το ερώτημα, ρητορικό, νομιμοποιείται από την προχθεσινή αγόρευση της Μέρκελ στην Ομοσπονδιακή Βουλή στην τελευταία της εμφάνιση ως καγκελαρίου. Η Αριστερά στη Γερμανία, το κόμμα Linke, τριάντα δυο χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, δεν μπορεί να ταυτίζεται ούτε με τους Μπολσεβίκους ούτε με τους Σπαρτακιστές, καθώς έχει όλα τα γνωρίσματα μιας Ριζοσπαστικής Σοσιαλδημοκρατίας που ήδη συγκυβερνά σε μια σειρά από ομόσπονδα κρατίδια.
Η Μέρκελ προχθές, με το λάβαρο του κινδύνου από τα αριστερά, μας θύμισε τον Μπερλουσκόνι ο οποίος αποκαλούσε το Δημοκρατικό Κόμμα «κομμουνιστές» και «μπολσεβίκους» αγνοώντας τη μετάλλαξη του ΙΚΚ σε Σοσιαλδημοκρατία από το 1991.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σολτς στην περίπτωση που οι Σοσιαλδημοκράτες αναδειχθούν πρώτο κόμμα θα προτιμούσε πέραν των Πρασίνων να έχει ως δεύτερο κυβερνητικό εταίρο τους Φιλελεύθερους και όχι την Αριστερά.
Με δεδομένη την υποχρεωτική διεξαγωγή εσωκομματικού δημοψηφίσματος στο SPD για την έγκριση ή όχι του κυβερνητικού συνασπισμού που θα προκύψει από τις μετεκλογικές διαπραγματεύσεις, η προτίμηση του Σολτς έχει σχετική σημασία.
Με ποιο επιχείρημα ο Σολτς θα δικαιολογήσει στα μέλη και τους ψηφοφόρους του κόμματος τη συγκυβέρνηση με τους Φιλελεύθερους που δεν είναι πια το κεντρώο κόμμα-μπαλαντέρ, αλλά μια σκληρή Δεξιά στα δεξιά της Χριστιανοδημοκρατίας;
Ο Σολτς δεν θα διακινδυνεύσει απερίσκεπτα μια εσωκομματική εξέγερση που θα ζητά συνασπισμό «R2G» (Σοσιαλδημοκράτες, Αριστερά και Πράσινοι).
Εάν συγκυβερνήσει με την παραπάνω φόρμουλα, ο Σολτς θα είναι πιστός στην παράδοση του SPD να προσαρμόζεται στην πολιτική πραγματικότητα της στιγμής.
Ο ηγέτης του SPD το 1918 Εμπερτ δήλωνε οπαδός της Συνταγματικής Μοναρχίας και αναφερόμενος στην Αβασίλευτη Δημοκρατία έλεγε ότι τη σιχαίνεται όπως τις αμαρτίες του.
Η ειρωνεία της Ιστορίας τού επιφύλαξε μετά την ήττα της χώρας στον Αʼ Παγκόσμιο Πόλεμο τον ρόλο του ηγέτη που για να ηρεμήσει τα εξεγερμένα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά στον Πύργο του Βερολίνου, αναγκάστηκε να κηρύξει έκπτωτο τον αυτοκράτορα Γουλιέλμο τον 2ο και να ανακηρύξει την Γερμανία Δημοκρατία, με τον εαυτό του πρώτο πρόεδρο…
Η μετεκλογική διαπραγμάτευση που θα αρχίσει το πρωί της Δευτέρας 27/9 προαναγγέλλεται ήδη ως πολιτικό θρίλερ.
