Τι τα θέλουμε τα όπλα…
Γιώργος Καπόπουλος, Η Εφημερίδα των Συντακτών, Δημοσιευμένο: 2023-01-24
«Τι τα θέλουμε τα όπλα, τα κανόνια τα σπαθιά, να τα κάνουμε εργαλεία να δουλεύει η εργατιά», τραγουδούσαν στην δεκαετία του 1920 οι οπαδοί των κομμάτων της Κομμουνιστικής Διεθνούς. «Τι τα θέλουμε τα όπλα;» αναρωτήθηκε η πολιτική ελίτ της Ενιαίας Γερμανίας μετά το 1990 και απάντησε στην πράξη με τον παροπλισμό των ισχυρότερων μετά τις ΗΠΑ ενόπλων δυνάμεων του ΝΑΤΟ.
Ο πρώτος λόγος του γερμανικού εθελούσιου αφοπλισμού ήταν η απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από την κεντρική Ευρώπη. Για πρώτη φορά μετά την πρώτη ενοποίηση της Γερμανίας από τον Μπίσμαρκ το 1871, το Βερολίνο δεν είχε αντίπαλο, δεν αντιμετώπιζε απειλή.
Ο δεύτερος λόγος είναι ο φόβος ότι μια ισχυρή Μπούντεσβερ θα ενέπλεκε τη Γερμανία ως συμπρωταγωνίστρια με τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία σε περιφερειακά μέτωπα συγκρούσεων όπου τον κύριο λόγο θα τον είχαν η Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι ως μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αλλά και ως πυρηνικές δυνάμεις.
Ο τρίτος λόγος είναι ότι η μια εμπλοκή ευρείας κλίμακας της Γερμανίας σε περιφερειακές συγκρούσεις θα δυσχέραινε τη μερκαντιλιστική εξωτερική πολιτική που ακολουθεί σταθερά η χώρα από το 1990 και μετά.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η Ουάσινγκτον συνάντησε ισχυρή αντίσταση στην προσπάθειά της να επανεξοπλιστεί η Δυτική Γερμανία. Τότε υπήρχε ο φόβος μιας νέας Βέρμαχτ στο σύνολο των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ. Σήμερα, αυτός που φοβάται μια ισχυρή στρατιωτικά Γερμανία δεν είναι άλλος από την ίδια τη Γερμανία.
Η δήλωση Σολτς ότι θα επενδυθούν πάνω από 100 δισ. ευρώ για να αποκτήσει η χώρα ένοπλες δυνάμεις που να αρμόζουν στην οικονομική της ισχύ δεν φαίνεται ούτε να ικανοποιεί ούτε να φοβίζει κανέναν, διότι όλοι γνωρίζουν πλέον ότι η Γερμανία φοβάται τη στρατιωτική της ισχύ το ίδιο αν όχι περισσότερο από τον κοινό δανεισμό και τη μεταφορά πόρων στην ευρωζώνη.
To Βερολίνο είχε και έναν άλλο λόγο να είναι αλλεργικό στην αύξηση των αμυντικών δαπανών, τον φόβο ότι έτσι θα άνοιγε ο δρόμος με πρόσχημα τη χειραφέτηση της Ευρώπης για τη χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, φτάσαμε σε ένα ιστορικό παράδοξο χωρίς προηγούμενο: να υπάρχει σε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων στο Βερολίνο συναίνεση για την υποβάθμιση των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.
Ο πρώτος λόγος του γερμανικού εθελούσιου αφοπλισμού ήταν η απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από την κεντρική Ευρώπη. Για πρώτη φορά μετά την πρώτη ενοποίηση της Γερμανίας από τον Μπίσμαρκ το 1871, το Βερολίνο δεν είχε αντίπαλο, δεν αντιμετώπιζε απειλή.
Ο δεύτερος λόγος είναι ο φόβος ότι μια ισχυρή Μπούντεσβερ θα ενέπλεκε τη Γερμανία ως συμπρωταγωνίστρια με τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία σε περιφερειακά μέτωπα συγκρούσεων όπου τον κύριο λόγο θα τον είχαν η Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι ως μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αλλά και ως πυρηνικές δυνάμεις.
Ο τρίτος λόγος είναι ότι η μια εμπλοκή ευρείας κλίμακας της Γερμανίας σε περιφερειακές συγκρούσεις θα δυσχέραινε τη μερκαντιλιστική εξωτερική πολιτική που ακολουθεί σταθερά η χώρα από το 1990 και μετά.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η Ουάσινγκτον συνάντησε ισχυρή αντίσταση στην προσπάθειά της να επανεξοπλιστεί η Δυτική Γερμανία. Τότε υπήρχε ο φόβος μιας νέας Βέρμαχτ στο σύνολο των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ. Σήμερα, αυτός που φοβάται μια ισχυρή στρατιωτικά Γερμανία δεν είναι άλλος από την ίδια τη Γερμανία.
Η δήλωση Σολτς ότι θα επενδυθούν πάνω από 100 δισ. ευρώ για να αποκτήσει η χώρα ένοπλες δυνάμεις που να αρμόζουν στην οικονομική της ισχύ δεν φαίνεται ούτε να ικανοποιεί ούτε να φοβίζει κανέναν, διότι όλοι γνωρίζουν πλέον ότι η Γερμανία φοβάται τη στρατιωτική της ισχύ το ίδιο αν όχι περισσότερο από τον κοινό δανεισμό και τη μεταφορά πόρων στην ευρωζώνη.
To Βερολίνο είχε και έναν άλλο λόγο να είναι αλλεργικό στην αύξηση των αμυντικών δαπανών, τον φόβο ότι έτσι θα άνοιγε ο δρόμος με πρόσχημα τη χειραφέτηση της Ευρώπης για τη χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, φτάσαμε σε ένα ιστορικό παράδοξο χωρίς προηγούμενο: να υπάρχει σε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων στο Βερολίνο συναίνεση για την υποβάθμιση των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.
