Φταίνε οι άλλοι. Οι αντίπαλοι

Εδώ και 80 χρόνια κάθε γενιά Ελλήνων έπειτα από μια εθνική κρίση στρέφεται προς την Αριστερά. Και αυτή τους απογοητεύει.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο ελληνικός λαός, αναγνωρίζοντας τον αγώνα των κομμουνιστών κατά των Γερμανών κατακτητών, έστρεψε το βλέμμα του στο ΚΚΕ και οργανώθηκε μαζικά στην Εθνική Αντίσταση. Στην αρχή της Κατοχής το κόμμα είχε μερικές εκατοντάδες μέλη και στο τέλος της μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέλη.

Στη συνέχεια η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα της δυτικής Ευρώπης που εισήλθε σε εμφύλιο σπαραγμό, κάτι που δεν συνέβη στη Γαλλία και την Ιταλία όπου επίσης υπήρχαν ισχυρά κομμουνιστικά κόμματα και αστικές τάξεις. Το τι συνέβη μετά είναι γνωστό. Οι Ελληνες αριστεροί βρέθηκαν στην προσφυγιά και στα ξερονήσια και οι ηγέτες τους αποφάνθηκαν πως για όλα τα κακά φταίγαν αποκλειστικά και μόνο οι άλλοι. Οι αντίπαλοι.

Κάμποσα χρόνια μετά η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα της δυτικής Ευρώπης που βίωσε μεταπολεμικά μια δικτατορία και οι λιγοστοί αριστεροί που δεν συνελήφθησαν -δηλαδή οι νεότεροι - ξεκίνησαν την οργανωμένη αντίσταση. Με την πτώση της χούντας εκατοντάδες χιλιάδες νέοι της εποχής πλησίασαν την Αριστερά αναγνωρίζοντας πως ήταν με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Οι τότε ηγέτες της όμως είπαν πως υπάρχουν και καλές χούντες, άλλοτε στο Μπουένος Αϊρες, άλλοτε στο Βουκουρέστι και άλλοτε στη Μόσχα. Και οδηγήσαν μια γενιά στα πιο βαθιά χασμουρητά. Αλλά και γι’ αυτό, όπως είπαν, φταίγαν οι άλλοι. Οι αντίπαλοι.

Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα της δυτικής Ευρώπης που λόγω μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πτώχευσε και ο ελληνικός λαός έστρεψε, ίσως περισσότερο παρά ποτέ, το βλέμμα του στην παραδοσιακή Αριστερά. Μια Αριστερά που ώς τότε φυτοζωούσε. Το τι συνέβη στη συνέχεια θα το καταγράψει κάποια στιγμή ο ιστορικός του μέλλοντος. Προς το παρόν πάντως ακούμε αριστερούς ηγέτες να λένε πως φταίνε οι άλλοι. Οι αντίπαλοι.