Πρέπει να πάμε ώς τη δίκη ενωμένοι

Τα Τέμπη είναι ακόμα μια ευκαιρία –η τελευταία μας– να απαιτήσουμε να αναλαμβάνεται ουσιαστική πολιτική ευθύνη για τα κρατικά εγκλήματα. Να πέφτει φως, να καθαρίζει ο δρόμος, να μην εκχωρούμε συνεχώς δικαιώματα και έργα σε οποιονδήποτε χωρίς να υπογράφουμε συμβόλαιο.

Αν ο κόσμος δεν είχε δει την Εξεταστική Επιτροπή, τις φιέστες του Κώστα Αχ. Καραμανλή, τη συμπερίληψή του στα ψηφοδέλτια, τη συνεχή μεταβολή της συζήτησης από την ουσία (άμεση αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών), την υποκριτική στάση πολιτικών και ΜΜΕ, δεν θα είχαν χρειαστεί ούτε η συναυλία ούτε οι κινητοποιήσεις. Που ήταν πάνδημες, δεν είχαν κομματικό χρώμα και είχαν μια συγκινητική, απελπισμένη ανθρωπιά και ομοψυχία.

Το τραγούδι «Δεν θα κάνω πίσω και δεν θα ξεχάσω» το έγραψα με την καρδιά μου, τιμώντας με τον τρόπο που μπορώ κάποιους ανθρώπους που με κάλεσαν, και αποφάσισα να μην το ηχογραφήσω ποτέ, ώστε να μην υπάρχει έστω και μια υπόνοια ότι θέλω να εκμεταλλευτώ οικονομικά την τραγωδία. Ζήτησα από την ΕΔΕΜ τα όποια χρήματα από τις ζωντανές του εκτελέσεις (από μένα και από άλλους) να πηγαίνουν στον Σύλλογο.

Δεν θεωρώ καλή ιδέα ένα κόμμα που θα ξεκινήσει από τους ανθρώπους των Τεμπών. Οχι γιατί δεν έχει όποιος θέλει το δικαίωμα, ούτε γιατί θεωρώ κάποιον από αυτούς ανέντιμο ή μη ικανό άνθρωπο, αλλά γιατί συσκοτίζεται από τις κομματικές ατζέντες και στρατηγικές αυτό που έφερε –για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια– όλους τους πολίτες κοντά.

Πρέπει να πάμε ώς τη δίκη ενωμένοι, όχι για να επηρεάσουμε τη Δικαιοσύνη –αυτό προσπαθούν άλλοι να το κάνουν– αλλά για να είναι το αίτημά μας ουσιαστικό (λογοδοσία και ανάληψη ποινικών ευθυνών από πολιτικά πρόσωπα), πεντακάθαρο και να ταράζει τους υπεύθυνους καθημερινά.

Θα είμαστε φυσικά και φέτος στην πορεία και θα είμαστε κοντά σε όλους –αλλά όλους– τους συγγενείς, στον αγώνα τους και στις επιθέσεις που δέχονται (και θα δέχονται) από ανθρώπους που δεν θέλουν να λειτουργεί σωστά η δημοκρατία μας και πιστεύουν –με ιερή λύσσα– πως δεν επιδέχεται