ΜΕ ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;
Δημήτρης Μπίρμπας, Αυγή, Δημοσιευμένο: 2007-09-26
Tώρα που ο απόηχος των εκλογών καταλαγιάζει, η δικαιολογημένη ευφορία μας για το εκλογικό αποτέλεσμα γίνεται ανάγκη διαχείρισης της νέας πολιτικής πραγματικότητας που μπορούμε και πρέπει με ψυχραιμία να αξιολογήσουμε.
Ξεκινάμε με ένα θετικό ότι οι στόχοι μας σε μεγάλο βαθμό ικανοποιήθηκαν. Κρίση του δικομματισμού (όχι τόση και πάντα προς την κατεύθυνση που θέλαμε), ενίσχυση της Αριστεράς με ουσιαστική αύξηση του ενωτικού εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ (παρ’ ότι οι εσωτερικοί συσχετισμοί της Αριστεράς δείχνουν αναλλοίωτοι).
Πρόβλημα η οριακή έστω πλειοψηφία της νερώνειας, νεοφιλελεύθερης ΝΔ και η ύπαρξη ,μετά το 1977, ξενοφοβικού εθνικιστικού σχηματισμού στην Ελληνική Βουλή. Το ποσοστό των Οικολόγων – Πράσινων (1,1 %) ως έκτου κόμματος, με μηδενική σχεδόν προεκλογική αναφορά στα ΜΜΕ, σηματοδοτεί την μια κατεύθυνση των μετεκλογικών συνεργασιών μας. Η άλλη κατεύθυνση, όπως σωστά επισημάνθηκε και από τον Αλέκο Αλαβάνο, είναι η διεύρυνση μας προς τον σοσιαλιστικό χώρο με την προσπάθεια διατήρησης και προσέλκυσης νέων ψηφοφόρων, που αποδεσμεύτηκαν και θα αποδεσμευτούν από το ΠΑΣΟΚ ,ανεξάρτητα από την μετεκλογική ηγετική εκδοχή του. Άλλωστε αυτοί ήταν και ο κύριος συντελεστής της ανόδου μας. Το 60-65% του συνόλου των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που απαιτεί αριστερή στροφή είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα ικανοποιηθεί στο σύνολό του από την πολιτική της όποιας νέας ηγεσίας που θα κινηθεί, ως φαίνεται, στη λογική της αυτοδυναμίας και της διεκδίκησης του κεντρώου χώρου που την εξασφαλίζει.
Άξιο λόγου και ανάλυσης είναι το πώς φτάσαμε σε αυτό το ποσοστό, σε αυτή την ψήφο επιλογής αλλά και δοκιμής ,όπως σωστά αναφέρθηκε, πέραν της πραγματικά ευνοικής για μας συγκυρίας. Η ορθή ανάγνωσή του θα βοηθήσει στην καλύτερη αξιοποίησή του.
Αναμφίβολα η κινηματική δράση του ΣΥΝ (άρθρο 16,24 προτάσεις και δράσεις για το περιβάλλον) μας έδωσε αυξημένα ποσοστά ιδιαίτερα στην νεολαία .Οι σταθερές θέσεις μας για την ανάγκη ισχυρής δημόσιας οικονομικής παρέμβασης κόντρα στο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, για ριζική φορολογική μεταρρύθμιση υπέρ της μισθωτής εργασίας , τον χωρισμό κράτους – εκκλησίας, προστασίας των ανθρώπινων και κοινωνικών δικαιωμάτων, τη μείωση των εξοπλισμών και την χρηματοδότηση των κοινωνικών αναγκών. Η διεθνιστική μας δράση (Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ – Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς) και η επιλογή μας για κοινή δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς απέναντι στις νεοφιλελεύθερες επιλογές, χωρίς υποστολή σημαιών και διαφορών, υπήρξαν οι σταθερές που εξασφάλιζαν για πρώτη φορά μετά το 1996 την σίγουρη είσοδό μας στη Βουλή.
Σημαντικό ρόλο έπαιξαν η στάση αλλά και οι δημόσιες παρεμβάσεις του προέδρου, η καλή παρουσία στο debate και η ορθά ελαστική διαχείριση του (καταγγελτικού και ισοπεδωτικού, κατά την γνώμη μου) πλαισίου διακήρυξης του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση τόσο με τον αντικυβερνητικό τονισμό και την μη ταύτιση των δυο μονομάχων, όσο και την πολιτική, προγραμματική αντιμετώπιση των πιθανών πολιτικών προβλημάτων που προκύπτουν από την εφαρμογή ενός σχετικά αναλογικού νόμου. Η μόνιμη αναφορά στην νεολαία των 400 και 700 Ευρώ και στην ανάγκη αριστερής ελπίδας για το μέλλον της, βοήθησε την επαφή μαζί της που είχε ξεκινήσει στους δρόμους για τη Δημόσια Παιδεία και το Περιβάλλον
Ένα άλλο στοιχείο που θέλω να επισημάνω είναι ότι η συγκυρία και το πλαίσιο παρέμβασης του προέδρου επέτρεψε μια ενιαιοποίηση, με αποχρώσεις, του δημοσίου λόγου του συνόλου σχεδόν των κεντρικών στελεχών ,τοποθετώντας τις υπαρκτές διαφορετικές –εσωτερικά- προσεγγίσεις στον κοινωνικά πραγματικό -και όχι στον εσωκομματικά δαιμονοποιημένο- πολιτικό χώρο διαλόγου και αντιπαράθεσης.
Ως Συνασπισμός οφείλουμε να αποφύγουμε τόσο την κομμουνιστοποιήση όσο και την αποκομμουνιστοποιήση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να υπάρξει ως ο άλλος ενωτικός και ανταγωνιστικός κομμουνιστικός πόλος προς το ΚΚΕ, αφορά ελάχιστους ενώ δεν μπορεί παράλληλα να εξορισθούν οι συνιστώσες με κομμουνιστικές αναφορές από αυτόν τον πολιτικό χώρο κοινής δράσης και διαλόγου.
Η επιβεβαίωση της στρατηγικής ανάπτυξης προς τον σοσιαλιστικό και οικολογικό χώρο, η πολιτική και προγραμματική αντιπαράθεση προς το ΚΚΕ, με παράλληλη επιδίωξη την κοινή δράση στα σημεία συμφωνίας στους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους.
Η σταθερά αντινεοφιλελεύθερη, αντιπολιτευτική στάση προς την ΝΔ και η πολιτική προγραμματική αντιπαράθεση προς το ΠΑΣΟΚ, με ταυτόχρονη επεξεργασία συγκεκριμένων προγραμματικών θέσεων και ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών ενάντια στις κυβερνητικές επιλογές, που θα τον καθιστούν βασικό αντιπολιτευτικό πόλο, αποτελούν κατά τη γνώμη μου επιλογές εκ των ων ουκ άνευ, για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι δυνατότητες υπάρχουν, τα περιθώρια και οι προκλήσεις της συγκυρίας μπορούν να αντιμετωπισθούν αν αναδείξουμε την σοβαρή και υπεύθυνη πλευρά μας (πλειοψηφία μετεκλογικών συνεντεύξεων) και όχι τα στοιχεία μικρομεγαλισμού και βερμπαλισμού μας , που πάντοτε υποβοηθούν οι επιτυχίες (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εκτιμήσεις των αποτελεσμάτων από τη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη των εκλογών, ελπίζω από τη μέθη των επινικίων).
Ξεκινάμε με ένα θετικό ότι οι στόχοι μας σε μεγάλο βαθμό ικανοποιήθηκαν. Κρίση του δικομματισμού (όχι τόση και πάντα προς την κατεύθυνση που θέλαμε), ενίσχυση της Αριστεράς με ουσιαστική αύξηση του ενωτικού εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ (παρ’ ότι οι εσωτερικοί συσχετισμοί της Αριστεράς δείχνουν αναλλοίωτοι).
Πρόβλημα η οριακή έστω πλειοψηφία της νερώνειας, νεοφιλελεύθερης ΝΔ και η ύπαρξη ,μετά το 1977, ξενοφοβικού εθνικιστικού σχηματισμού στην Ελληνική Βουλή. Το ποσοστό των Οικολόγων – Πράσινων (1,1 %) ως έκτου κόμματος, με μηδενική σχεδόν προεκλογική αναφορά στα ΜΜΕ, σηματοδοτεί την μια κατεύθυνση των μετεκλογικών συνεργασιών μας. Η άλλη κατεύθυνση, όπως σωστά επισημάνθηκε και από τον Αλέκο Αλαβάνο, είναι η διεύρυνση μας προς τον σοσιαλιστικό χώρο με την προσπάθεια διατήρησης και προσέλκυσης νέων ψηφοφόρων, που αποδεσμεύτηκαν και θα αποδεσμευτούν από το ΠΑΣΟΚ ,ανεξάρτητα από την μετεκλογική ηγετική εκδοχή του. Άλλωστε αυτοί ήταν και ο κύριος συντελεστής της ανόδου μας. Το 60-65% του συνόλου των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που απαιτεί αριστερή στροφή είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα ικανοποιηθεί στο σύνολό του από την πολιτική της όποιας νέας ηγεσίας που θα κινηθεί, ως φαίνεται, στη λογική της αυτοδυναμίας και της διεκδίκησης του κεντρώου χώρου που την εξασφαλίζει.
Άξιο λόγου και ανάλυσης είναι το πώς φτάσαμε σε αυτό το ποσοστό, σε αυτή την ψήφο επιλογής αλλά και δοκιμής ,όπως σωστά αναφέρθηκε, πέραν της πραγματικά ευνοικής για μας συγκυρίας. Η ορθή ανάγνωσή του θα βοηθήσει στην καλύτερη αξιοποίησή του.
Αναμφίβολα η κινηματική δράση του ΣΥΝ (άρθρο 16,24 προτάσεις και δράσεις για το περιβάλλον) μας έδωσε αυξημένα ποσοστά ιδιαίτερα στην νεολαία .Οι σταθερές θέσεις μας για την ανάγκη ισχυρής δημόσιας οικονομικής παρέμβασης κόντρα στο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, για ριζική φορολογική μεταρρύθμιση υπέρ της μισθωτής εργασίας , τον χωρισμό κράτους – εκκλησίας, προστασίας των ανθρώπινων και κοινωνικών δικαιωμάτων, τη μείωση των εξοπλισμών και την χρηματοδότηση των κοινωνικών αναγκών. Η διεθνιστική μας δράση (Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ – Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς) και η επιλογή μας για κοινή δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς απέναντι στις νεοφιλελεύθερες επιλογές, χωρίς υποστολή σημαιών και διαφορών, υπήρξαν οι σταθερές που εξασφάλιζαν για πρώτη φορά μετά το 1996 την σίγουρη είσοδό μας στη Βουλή.
Σημαντικό ρόλο έπαιξαν η στάση αλλά και οι δημόσιες παρεμβάσεις του προέδρου, η καλή παρουσία στο debate και η ορθά ελαστική διαχείριση του (καταγγελτικού και ισοπεδωτικού, κατά την γνώμη μου) πλαισίου διακήρυξης του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση τόσο με τον αντικυβερνητικό τονισμό και την μη ταύτιση των δυο μονομάχων, όσο και την πολιτική, προγραμματική αντιμετώπιση των πιθανών πολιτικών προβλημάτων που προκύπτουν από την εφαρμογή ενός σχετικά αναλογικού νόμου. Η μόνιμη αναφορά στην νεολαία των 400 και 700 Ευρώ και στην ανάγκη αριστερής ελπίδας για το μέλλον της, βοήθησε την επαφή μαζί της που είχε ξεκινήσει στους δρόμους για τη Δημόσια Παιδεία και το Περιβάλλον
Ένα άλλο στοιχείο που θέλω να επισημάνω είναι ότι η συγκυρία και το πλαίσιο παρέμβασης του προέδρου επέτρεψε μια ενιαιοποίηση, με αποχρώσεις, του δημοσίου λόγου του συνόλου σχεδόν των κεντρικών στελεχών ,τοποθετώντας τις υπαρκτές διαφορετικές –εσωτερικά- προσεγγίσεις στον κοινωνικά πραγματικό -και όχι στον εσωκομματικά δαιμονοποιημένο- πολιτικό χώρο διαλόγου και αντιπαράθεσης.
Ως Συνασπισμός οφείλουμε να αποφύγουμε τόσο την κομμουνιστοποιήση όσο και την αποκομμουνιστοποιήση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να υπάρξει ως ο άλλος ενωτικός και ανταγωνιστικός κομμουνιστικός πόλος προς το ΚΚΕ, αφορά ελάχιστους ενώ δεν μπορεί παράλληλα να εξορισθούν οι συνιστώσες με κομμουνιστικές αναφορές από αυτόν τον πολιτικό χώρο κοινής δράσης και διαλόγου.
Η επιβεβαίωση της στρατηγικής ανάπτυξης προς τον σοσιαλιστικό και οικολογικό χώρο, η πολιτική και προγραμματική αντιπαράθεση προς το ΚΚΕ, με παράλληλη επιδίωξη την κοινή δράση στα σημεία συμφωνίας στους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους.
Η σταθερά αντινεοφιλελεύθερη, αντιπολιτευτική στάση προς την ΝΔ και η πολιτική προγραμματική αντιπαράθεση προς το ΠΑΣΟΚ, με ταυτόχρονη επεξεργασία συγκεκριμένων προγραμματικών θέσεων και ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών ενάντια στις κυβερνητικές επιλογές, που θα τον καθιστούν βασικό αντιπολιτευτικό πόλο, αποτελούν κατά τη γνώμη μου επιλογές εκ των ων ουκ άνευ, για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι δυνατότητες υπάρχουν, τα περιθώρια και οι προκλήσεις της συγκυρίας μπορούν να αντιμετωπισθούν αν αναδείξουμε την σοβαρή και υπεύθυνη πλευρά μας (πλειοψηφία μετεκλογικών συνεντεύξεων) και όχι τα στοιχεία μικρομεγαλισμού και βερμπαλισμού μας , που πάντοτε υποβοηθούν οι επιτυχίες (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εκτιμήσεις των αποτελεσμάτων από τη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη των εκλογών, ελπίζω από τη μέθη των επινικίων).
