Ας σταματήσουμε να είμαστε όμηροι των εξτρεμιστών

Η απόσταση ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους είναι ακόμη μεγάλη. Γι΄ αυτόν τον λόγο η διάσκεψη της Αννάπολης δεν θα είναι κάτι παραπάνω από ένα επίσημο γεγονός, το οποίο θα συνοδευτεί από μια διακήρυξη ελπίδας για το μέλλον. Και στα δύο μέτωπα οι συμμετέχοντες στις διαπραγματεύσεις είναι σε μεγάλο βαθμό όμηροι των εξτρεμιστών. Κι όμως είναι καλό να θυμηθούμε ότι οι θέσεις των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων βρίσκονται πιο κοντά σήμερα απ΄ όσο βρέθηκαν ποτέ σε αυτά τα τελευταία εκατό χρόνια οργής και δυστυχίας. Αν ο Εχούντ Ολμέρτ επιλέξει να παραχωρήσει στους εξτρεμιστές τη δυνατότητα να σταματήσουν ολόκληρη την ειρηνευτική διαδικασία, το αποτέλεσμα θα είναι ότι πολύ σύντομα θα έχουμε τον Νετανιάχου. Αλλά όχι μόνο. Στην παλαιστινιακή πλευρά, επίσης, οι εξτρεμιστές θα αποκτήσουν πλεονέκτημα έναντι των μετριοπαθών και αντί για τον Μαχμούντ Αμπάς θα βρεθούμε να λύνουμε τους λογαριασμούς με ένα πολεμικό μέτωπο, το οποίο θα ελέγχει το Ιράν. Η κύρια ευθύνη της προόδου στις διαπραγματεύσεις βαραίνει τους ώμους της ισραηλινής κυβέρνησης και της ισραηλινής κοινής γνώμης γιατί το Ισραήλ έχει τον έλεγχο των παλαιστινιακών εδαφών και όχι το αντίθετο. Τι θα συμβεί αν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις; Η λύση των δύο κρατών για δύο λαούς θα μπορούσε να εξανεμιστεί για πάντα και τότε θα είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο καταστροφές ιστορικών διαστάσεων: Ένα μοναδικό κράτος όπου οι Αραβες θα είναι πλειοψηφία ή την ισραηλινή εκδοχή ενός απαρτχάιντ, το οποίο θα διαιωνίσει τη σύγκρουση.

Πρέπει να πάμε στην Αννάπολη και να συνεχίσουμε από εκεί με τη συνείδηση ότι οι δύο λαοί ξέρουν πάνω- κάτω ποια θα είναι η τελική συμφωνία: Ένα παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967 δίπλα στο εβραϊκό κράτος, χωρίς επιστροφή των προσφύγων στο Ισραήλ και την Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα των δύο κρατών. Όλοι το ξέρουν στα δύο μέτωπα- ακόμη και αυτοί που δηλώνουν αντίθετοι σε αυτή τη λύση.

Ο Άμος Οζ είναι Ισραηλινός συγγραφέας