Είναι μακρυά η Κίνα;

Γεωγραφικά, το Πεκίνο απέχει από την Αθήνα περίπου 10.500 χλμ. Πολιτικά όμως βρίσκεται δίπλα μας και μας αφορά άμεσα, αφού η στάση μας απέναντι στα οικονομικά, κοινωνικά, οικολογικά και πολιτικά εγκλήματα της κινεζικής "κομμουνιστικής" ηγεσίας, αποτελεί κριτήριο και μέτρο της προσήλωσης και της πραγματικής πίστης της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας με δημοκρατία και ελευθερία.

Τι λέμε για το ακραία νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο που εφαρμόζει δογματικά η κυβέρνηση της Κίνας, τη στιγμή που ορθώς καταδικάζουμε με βαρύτατους χαρακτηρισμούς την εφαρμογή του στην Ευρώπη και στη χώρα μας; Έχει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον η αριστερά για τις "ανοιχτές αγορές" της Κίνας;

Τι λέμε για τις φυλακές, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις χιλιάδων αντιφρονούντων, για την παντελή έλλειψη κάθε είδους δικαιωμάτων, για την ακραία καταπίεση του κινεζικού λαού και των εργαζομένων, όταν αντίστοιχα ξεσηκωνόμαστε - και σωστά - για την παραμικρή περιστολή τους στην Ευρώπη και στη χώρα μας;

Τι άποψη έχουμε για το μονοκομματικό υπό "κομμουνιστική" ηγεσία κινεζικό κράτος, όταν δεν χάνουμε ευκαιρία να κατακεραυνώνουμε το "συναινετικό δικομματισμό" και την αδιέξοδη εναλλαγή δύο κομμάτων στην εξουσία και όταν επαναλαμβάνουμε περισπούδαστα την ορθότατη αποφθεγματική ρήση του Πουλαντζά ότι "ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρχει";

Γιατί δεν αντιδρούμε για τους 7.000.000 Κινέζους εποίκους και τους 300.000 Κινέζους στρατιώτες στο Θιβέτ (Δ. Γουσέτης, "Αυγή" 29.3.08), τη στιγμή που θεωρούμε - και σωστά - ότι υπάρχει θέμα με τους έποικους στην Κύπρο και επιμένουμε ότι το κυπριακό είναι κυρίως πρόβλημα εισβολής και κατοχής;

Γιατί δεν λέμε τίποτα για τη βαρύτατη οικολογική επιβάρυνση που προκαλεί στον πλανήτη το κινεζικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης και για τα πυρηνικά απόβλητα που εναποθέτει η Κίνα στο Θιβέτ;

Γιατί σιωπούμε για τους ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου, ενώ είχαμε πει τόσα για την αντίστοιχη διοργάνωση της Αθήνας, τη στιγμή μάλιστα που ακόμα και οι "συντηρητικές" ηγεσίες των κρατών-μελών της Ε.Ε. συζητούν - υπό την πίεση των κινητοποιήσεων για το Θιβέτ - να μην παραστούν τουλάχιστον στην τελετή έναρξης; Γιατί η ευαισθησία μας εξαντλείται μόνο στο θέμα του ντόπινγκ;

Είναι απορίας άξιο γιατί επιμένουμε να προσκαλούμε το κυβερνητικό ΚΚ Κίνας στις διεθνείς διοργανώσεις και στα συνέδρια της αριστεράς. Ας αφήσουμε να το κάνει - όπως και το κάνει - το ΚΚΕ που δεν έχει μεταβάλει την αντίληψή του για το σοσιαλισμό από εποχής υπαρκτού και δεν πολυκόπτεται για θέματα δημοκρατίας και ελευθερίας, επειδή προφανώς τα θεωρεί απορριπτέες αστικές επινοήσεις.

Όμως, κλονίζει σοβαρά τις συνειδήσεις μας και είναι θλιβερή η διαπίστωση ότι συχνά και για τη δική μας αριστερά η δημοκρατική ευαισθησία είναι επιλεκτική και αντιστρόφως ανάλογη της γεωγραφικής απόστασης. Ελάχιστη αντίδραση αποτέλεσε η ανακοίνωση του Τμήματος Δικαιωμάτων, (25.3.08), που προκλήθηκε όμως καθυστερημένα και μετά από τα γεγονότα με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα, κατά την τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας στη χώρα μας.

Μπορεί ως σύγχρονη αριστερά να μην μπορούμε ακόμα να προσδιορίσουμε τι ακριβώς είναι ο σοσιαλισμός. Σίγουρα όμως δεν έχει καμιά σχέση με το ολοκληρωτικό καθεστώς της Κίνας. Απεναντίας, γνωρίζουμε με επαρκή σαφήνεια τι είναι η δημοκρατία και η ελευθερία και επ αυτών, καλό είναι να μην κάνουμε εκπτώσεις, γιατί θα τις βρούμε μπροστά μας ως νοοτροπία ακόμα και μέσα στο κόμμα μας.