Ολυμπιονίκες χωρίς ντόπες;

Ολόκληρη η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας τιμούσε τους Ολυμπιονίκες. Ακόμη και αν δεν ήξερε, δεν φρόντισε να ρωτήσει. Οι αναμενόμενες τιμές που θα αποδώσει, ακόμη και τώρα, η ίδια πολιτειακή και πολιτική ηγεσία στους Έλληνες ολυμπιονίκες της Αθήνας, απλώς επιβεβαιώνει τον κυνικό αμοραλισμό των Ιακώβου – Τζέκου, που συμπυκνώνεται στην φράση "ντοπαρισμένος είναι όποιος πιάνεται". Γιατί ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι μεταξύ των δαφνοστεφανωμένων νικητών δεν υπάρχει κάποιος που απλώς "δεν έχει πιαστεί"; Κακά τα ψέματα, όλοι μας θα πανηγυρίζαμε ένα μετάλλιο π.χ. από τον Ιακωβάκη, που απέτυχε να προκριθεί στον τελικό των 400μ μετ’ εμποδίων (προφανώς επειδή δεν ήταν ντοπαρισμένος) ακόμη και αν τελικά είχε πάρει "κάτι". Φτάνει να μην τον έπιαναν. Γελάγαμε με τις πρώτες φετινές εμφανίσεις της περίφημης Dream Team των ΗΠΑ και αναπολούσαμε την πραγματική Dream Team του ’92, ίσως και του ’96. Βέβαια τότε είχαν έναν Τζόνσον, έναν Τζόρνταν, έναν Πίπεν, έναν Σακίλ και μια πλειάδα άλλων μεγάλων παιχτών. Ασύγκριτα καλύτερων από εκείνους που συγκρότησαν την φετινή ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ. Όμως η αρχική Dream Team και η φετινή έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: οι παίχτες της δεν περνούν από έλεγχο ντόπινγκ. Με δεδομένο ότι η ντόπα, αλλά και η κόκα, κάνουν θραύση στο ΝΒΑ, αναρωτιέμαι πόσοι φίλαθλοι δεν θα προτιμούσαν να δουν χορευτικές φιγούρες στο παρκέ, ανάλογες των μαγικών του Τζόνσον - κι ας ήταν προϊόν (και) απαγορευμένων ουσιών. Μάλλον μόνο όσοι ελάχιστοι προτιμούν να βλέπουν ένα βαρετό και απολύτως προβλέψιμο παιχνίδι απ’ τους διαδόχους μιας ομάδας την οποία λάτρεψαν και οι πιο αντιαμερικανοί.
Αν θέλουμε θέαμα, επιδόσεις, ρεκόρ και μετάλλια, οφείλουμε, ως πολίτες και πολιτεία, να συμβιβαστούμε με το "επιστημονικό - ιατρικό ντοπάρισμα", το οποίο θα προστατεύει όσο είναι δυνατόν την υγεία του αθλητή. Αλλιώς θα πρέπει να δεχθούμε ότι οι Έλληνες τουλάχιστον πρωταθλητές, θα είναι κομπάρσοι στις μεγάλες αυτές αθλητικές γιορτές και ιδίως στα αθλήματα που απαιτείται ακραία μυϊκή δύναμη θα αποκλείονται από τα προκριματικά, μένοντας με την "χαρά της συμμετοχής". Αλλά ποιος είναι εκείνος που έκανε ερασιτεχνικό αθλητισμό στα 15 και τα 16 του και δεν ονειρεύτηκε να γίνει πρωταθλητής; Και ποιος πρωταθλητής δεν ονειρεύτηκε να γίνει ολυμπιονίκης, αρκούμενος ειλικρινά στην "αξία της συμμετοχής";