Οι φοιτητές της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς έπεσαν στην παγίδα

ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΩΦΕΛΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Ηλίας Νικολακόπουλος, Τα Νέα, Δημοσιευμένο: 2008-05-31

Μέχρι τις αρχές Μαΐου η φετινή ακαδημαϊκή χρονιά είχε κυλήσει με απρόσμενη ομαλότητα. Οι χαμένες διδακτικές ώρες και οι ματαιωμένες εξετάσεις της περσινής χρονιάς είχαν αναπληρωθεί και στα πανεπιστήμια επικρατούσε κλίμα ηρεμίας και ανασύνταξης. Και ξαφνικά, σε δύο εβδομάδες, μέσα από μια αλληλοτροφοδοτούμενη κλιμάκωση, φτάσαμε στα πρόσφατα θλιβερά επεισόδια.

Αν για να προσδιορίσει κανείς τον ένοχο, θέσει το εύλογο ερώτημα ποιος ωφελείται, η απάντηση είναι προφανής: οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί και όσοι προωθούν τη διασταλτική ερμηνεία του Συντάγματος για να παρακάμψουν την αποτυχημένη αναθεώρηση του άρθρου 16. Και αν θέσει το επόμενο συναφές ερώτημα, ποιοι έπεσαν στην παγίδα των κυβερνητικών προκλήσεων και πάλι η απάντηση είναι προφανής: οι φοιτητικές παρατάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που δεν διαθέτουν την απαραίτητη πείρα ώστε να συνειδητοποιούν πως οι αγνότερες προθέσεις αποτελούν ορισμένες φορές τον συντομότερο δρόμο για την κόλαση.

*Αλλά και ορισμένοι αιθεροβάμονες πανεπιστημιακοί που ζουν ακόμη με την επαναστατική μέθη του περσινού μαζικού πανεκπαιδευτικού κινήματος. Αγνοώντας και αυτοί, χωρίς να διαθέτουν το ελαφρυντικό της νιότης, πως όταν ένα πλειοψηφικό κίνημα συρρικνώνεται σε ακραία μειοψηφικό κινδυνεύει να εμπλακεί στη σπειροειδή της βίας, που το καθιστά ακόμη μειοψηφικότερο. Γιατί ένα μαζικό και μαχητικό κίνημα, όπως το περσινό, προκύπτει από τη δυναμική της κοινωνίας και αρθρώνεται γύρω από απτά και κρίσιμα διακυβεύματα. Δεν προκύπτει ούτε από προσχηματικές αφορμές ούτε από εγκεφαλικές επεξεργασίες, που παραβιάζουν ακόμη και τους στοιχειώδεις κανόνες της λογικής (όπως, π.χ. ο ισχυρισμός ότι η καθολική ψηφοφορία αποτελεί αυταρχική επιλογή). Και εδώ αρχίζει το θέατρο του παραλόγου. Η καθολική ψηφοφορία των φοιτητών για την ανάδειξη των διοικητικών οργάνων του πανεπιστημίου πλήττει κυρίως τις κατεστημένες και συχνά διαπλεκόμενες φοιτητικές παρατάξεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ. Οι αντιπρόσωποι των φοιτητικών παρατάξεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς μέχρι τώρα απείχαν συστηματικά από τις αντίστοιχες διαδικασίες, οι οποίες άλλωστε είχαν σε μεγάλο βαθμό απονομιμοποιηθεί στα μάτια των φοιτητών. Γιατί η φοιτητική συμμετοχή η οποία, όταν καθιερώθηκε το 1982, αποτέλεσε σημαντική δημοκρατική κατάκτηση, έχει σήμερα εκφυλιστεί σε πελατειακές συναλλαγές, ορατές ακόμη και στον τρόπο συγκρότησης αρκετών πρυτανικών συνδυασμών. Α ντί όμως οι φοιτητικές παρατάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς να συνεχίσουν την τακτική της αποχής, καθιστώντας ορατή τη φοιτητική αδιαφορία, επέλεξαν με το πρόσχημα της μη εφαρμογής του νόμου τον δρόμο της βίαιης παρεμπόδισης της ψηφοφορίας. Για τη διολίσθηση αυτή χρειάστηκε βέβαια και η παρέμβαση του υπουργού Παιδείας. Οι δηλώσεις του για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων ως αναγκαίο σοκ για τη δημόσια παιδεία μοιράστηκαν ως φέιγ-βολάν σε όλες τις φοιτητικές συνελεύσεις και αποτέλεσαν το κορυφαίο επιχείρημα που πυροδότησε την αναταραχή. Με το τραγελαφικό αποτέλεσμα, οι φοιτητικές παρατάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς να υιοθετήσουν πρακτικές που στο παρελθόν είχε εφαρμόσει η ΔΑΠ. Όπως π.χ., την κλοπή της κάλπης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2002 από τον σημερινό πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ, ο οποίος δεν ήταν καν φοιτητής του τμήματος αλλά δυσφορούσε με την ανυπακοή ορισμένων μελών της οργάνωσής του. Στην πρακτική του αυτή άλλωστε απλώς είχε μιμηθεί τον βουλευτή της Ν.Δ. Ελευθέριο Καλογιάννη, ο οποίος μέσα στη Βουλή είχε κλέψει την κάλπη κατά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας το 1985.

Θα μπορούσε κανείς να περιοριστεί στις προηγούμενες παρατηρήσεις, αν τα πράγματα δεν κινδύνευαν να πάρουν έναν εξαιρετικά ολισθηρό δρόμο, τραυματίζοντας σοβαρά το δημόσιο πανεπιστήμιο. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το τμήμα της φοιτητικής νεολαίας που ακολουθεί τις παρατάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς- και το οποίο σήμερα στοχοποιείται από τις δικές του βέβαια επιλογές- αποτελείται από ιδιαίτερα προικισμένους φοιτητές, των καλύτερων συγκριτικά σχολών (Πολυτεχνείο, Ιατρική κ.τ.λ.). Μόνο στις θεωρούμενες σχολές πρώτης επιλογής τα ΕΑΑΚ διαθέτουν αξιόλογη και δυναμική παρουσία (στους Μηχανικούς Ηλεκτρονικών Υπολογιστών συγκεντρώνουν την απόλυτη πλειοψηφία) ενώ είναι πρακτικά ανύπαρκτα στις υποβαθμισμένες σχολές. Τα παιδιά αυτά «που σήμερα τα λένε αλήτες» πέτυχαν στις πανελλήνιες εξετάσεις με 18 ή 19 και γι΄ αυτό βιώνουν με ακραίο (και δυστυχώς ορισμένες φορές βίαιο) τρόπο τη συνεχή απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου. Αν αυτό δεν το αντιληφθούμε εγκαίρως, τότε γρήγορα θα διαπιστώσουμε πως και ο γιαλός είναι στραβός και στραβά αρμενίζουμε.

*Ο Ηλίας Νικολακόπουλος είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Θέματα επικαιρότητας: Παιδεία

Διονύσης-Χαράλαμπος Καλαματιανός

Ιδιωτικά πανεπιστήμια: Εξυπηρέτηση συμφερόντων σε βάρος των κοινωνικών αναγκών

Διονύσης-Χαράλαμπος Καλαματιανός, 2024-03-03

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ολοκληρώσει ένα ακόμα ιδεοληπτικό...

Περισσότερα
Γιώργος Σταθάκης

Η μάχη της ΝΔ για την ίδρυση ιδιωτικής Πανεπιστημιακής «παιδείας»

Γιώργος Σταθάκης, 2023-08-28

Η συζήτηση περί ιδιωτικών πανεπιστημίων έχει πολύ ποταπά...

Περισσότερα
Γιώργος Γιαννουλόπουλος

Το δικαίωμα στην παιδεία

Γιώργος Γιαννουλόπουλος, 2022-06-25

Πριν από δύο εβδομάδες και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα...

Περισσότερα

Ένα αυταρχικό σχέδιο νόμου για τα Πανεπιστήμια

Γρηγόριος Π. Καλφέλης, 2022-06-04

Ο πρωθυπουργός έβαλε στη Βουλή ένα αξιακό δίλημμα: Είναι...

Περισσότερα
Παναγιώτης Νούτσος

Πανεπιστημιακοί στον «τόπο» τους…

Παναγιώτης Νούτσος, 2021-10-05

Τι συνεπάγεται η ασκούμενη από τη Νέα Δημοκρατία πολιτική...

Περισσότερα

Κενά Δημοτικού

Άννα Δαμιανίδη, 2021-09-21

Τα δίδυμα της γειτόνισσας πήγαν φέτος νηπιαγωγείο κι εκείνη...

Περισσότερα
Ηλίας Κικίλιας

Μια επένδυση για τα παιδιά

Ηλίας Κικίλιας, 2021-09-20

Οι επιπτώσεις της πανδημίας στην εκπαίδευση ήταν σχεδόν...

Περισσότερα
Γιάννης Σπιλάνης

Πολιτεία, κοινωνία και εκπαιδευτική κοινότητα σε σύγχυση

Γιάννης Σπιλάνης, 2021-09-19

Κάθε χρόνο, η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εισαγωγικών...

Περισσότερα

Άρθρα/ Πολιτική

Η άθραυστη αλυσίδα των «αντιποίνων»

Παντελής Μπουκάλας, 2024-04-16

Στην επαληθευμένη από αμερόληπτες πηγές Ιστορία, το δόγμα...

Θόδωρος Τσίκας

Ιράν-Ισραήλ: Γόητρο, προσχήματα και ισορροπίες

Θόδωρος Τσίκας, 2024-04-14

Είναι γνωστό ότι το καθεστώς των φανατικών μουλάδων του...

Το δίλημμα της Τεχεράνης

Γιώργος Καπόπουλος, 2024-04-08

H ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας βρίσκεται σε ένα άβολο...

Πώς απαντούν στην Ακροδεξιά τα άλλα κόμματα

Ξένια Κουναλάκη, 2024-04-04

Aπό την εποχή της ανόδου της Χρυσής Αυγής τα συστημικά κόμματα...

Η ατιμωρησία των ελίτ

Τάσος Παππάς, 2024-04-01

Αντιγράφω από τη στήλη «ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ» στις Νησίδες της «Εφημερίδας...

Το νέο τουρκικό παζλ

Βαγγέλης Αρεταίος, 2024-04-01

Η «έκπληξη του CHP», όπως λένε από χθες το βράδυ Τούρκοι αναλυτές,...

Θόδωρος Τσίκας

Τουρκία: διαμαρτυρία για οικονομία και φθορά εξουσίας

Θόδωρος Τσίκας, 2024-04-01

Ακόμα μια φορά, η οικονομία έπαιξε ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις....

Διονύσης Τεμπονέρας

Άνθρακες ο θησαυρός της αύξησης του κατώτατου μισθού

Διονύσης Τεμπονέρας, 2024-03-28

Ανακοινώνεται στο υπουργικό συμβούλιο η αύξηση του κατώτατου...

Κουράστηκαν να λιβανίζουν

Τάσος Παππάς, 2024-03-26

Οταν τα μέσα ενημέρωσης όλων των κατηγοριών είναι ιμάντες...

Κώστας Καλλίτσης

Η κυριαρχία της Ν.Δ

Κώστας Καλλίτσης, 2024-03-23

Κάτι, αλήθεια, συμβαίνει εδώ; Μια πρόχειρη απάντηση θα ήταν...

Μερικές σκέψεις για τον «νέο κύκλο» του ΣΥΡΙΖΑ

Θανάσης Καρτερός, 2024-03-17

Για να πούμε την αλήθεια, δεν είναι εύκολο να συνηθίσει...

Πανηγυρίζοντας επί των ερειπίων του ΕΣΥ

Παντελής Μπουκάλας, 2024-03-17

Σημείο πρώτο: Με τις λέξεις μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε:...

×
×