Ούτε στον Άδη ούτε και στους επτά ουρανούς...

Φώτης Κουβέλης: Συνεχής ανοιχτή πολιτική πρόκληση

Hπροώθηση ενός στρατηγικού πολιτικού σχεδίου του ΣΥΝ απαιτεί συγκέντρωση δυνάμεων της ευρύτερης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής Αριστεράς, δυνάμεων κοινωνικών και πολιτικών, που θα αγωνιστούν για τις προοδευτικές μορφές και το κοινωνικό περιεχόμενο ριζικών και εκτεταμένων

διαρθρωτικών αλλαγών, καθώς και ανάδειξη των δυνάμεων αυτών σε πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Απαιτεί επομένως τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας. Είναι φανερό ότι τα στοιχεία και οι προϋποθέσεις για την υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου δεν υπάρχουν σήμερα. Το ΠΑΣΟΚ, με τις επιλογές και τις προτάσεις του βρίσκεται μακριά από μια τέτοια πολιτική στόχευση. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται εφησυχασμό. Αντιθέτως, πρέπει να αποτελεί μια συνεχή ανοιχτή πολιτική πρόκληση – πρόσκληση, που θα απευθύνεται στους προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες, ενταγμένους ή μη στις πολιτικές δυνάμεις και κινήσεις που διακηρύσσουν την αντίθεσή τους στο νεοφιλελευθερισμό και θεωρούν ότι τους αφορά η μεγάλη προσπάθεια της σύγκλισης του συνόλου των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού
και της οικολογίας.

Μιχάλης Παπαγιαννάκης: Δεν βλέπω ακόμα μεγάλες πρωτοβουλίες

Mαθηματικά όσοι υποστηρίζουν πως δεν αλλάζει αλλιώς το σύστημα έχουν δίκιο. Είναι πολύ αμφίβολο, όμως, αν βγαίνει πολιτικά. Διότι η συνεργασία είναι για να κάνεις κάτι. Δεν υπάρχει προσώρας πολιτική και προγραμματική σύγκλιση. Και οι πολίτες, από την άλλη μεριά, μπορεί να εμφανιστούν ότι τους ελκύει ένα τέτοιο ενδεχόμενο και άλλοι πως τους απωθεί. Το ζήτημα θέλω να πω δεν είναι μαθηματικό. Αν υπάρχει πεποίθηση ότι κάτι πρέπει να γίνει σε αυτό τον τόπο που να απαιτεί ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συσπειρώσεις, και επομένως και εκλογικές, αυτό δεν μπορεί να προκύψει παρά από πολύ έντονες προσπάθειες σύγκλισης με μεγάλες πολιτικές
πρωτοβουλίες, που όμως δεν βλέπω τώρα.

Δημήτρης Χατζησωκράτης:Nα μη δώσουμε αφορμή να μας επιρρίψουν ευθύνες

Eίμαστε εναντίον των αυτοδυναμιών. Η οποιαδήποτε μορφή συνεργασίας ή ψήφος ανοχής
στο ΠΑΣΟΚ -σε περίπτωση που είναι πρώτο κόμμα χωρίς αυτοδυναμία- θα συνεκτιμηθούν με βάση και την πορεία που θα υπάρξει μέχρι τις εκλογές. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι με τα μέχρι στιγμής δεδομένα δεν υπάρχει η δυνατότητα συνεργασίας. Λείπουν οι προγραμματικές και πολιτικές συγκλίσεις. Το ζήτημα της ενδεχόμενης στήριξης κυβέρνησης μειοψηφίας θα μπορεί να

συνεκτιμηθεί με βάση τις δημόσιες δεσμεύσεις που θαδεχόταν να αναλάβει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει τη δυνατότητα να αγωνιστούμε για το συμφέρον των εργαζομένων. Σε καμία περίπτωση, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να δώσει τη δυνατότητα να επιρρίψουν σε αυτόν ευθύνες για νέες εκλογές, που πιθανόν με τον νέον εκλογικό νόμο θα αποδώσει μονοκομματική κυβέρνηση.

Στέφανος Μπαγεώργος:Η φλυαρία δυσφημεί την πρόταση!

Hσκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης θέτει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της απομάκρυνσης της Ν.Δ. από την εξουσία, καθώς και αυτό της εναλλακτικής μορφής διακυβέρνησης. Προϋπόθεση για ν’ ανοίξει ο δρόμος για μια εναλλακτική-προοδευτική διακυβέρνηση είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού σχεδίου για τη χώρα που θα αναφέρεται τόσο στο περιεχόμενο ενός ριζοσπαστικού και ρεαλιστικού προγράμματος μεταρρυθμίσεων όσο και στις πολιτικές δυνάμεις που θα το υλοποιήσουν. Η συζήτηση, όπως διεξάγεται, δυσφημεί την πρόταση, ακυρώνει το περιεχόμενό της και περιορίζεται μόνο στην επικοινωνιακή διαχείριση της ιδέας της

συνεργασίας. Οι προγραμματικές ασυμβατότητες ανάμεσα στον ΣΥΝ και το ΠΑΣΟΚ σε κρίσιμους τομείς (παιδεία, ιδιωτικοποιήσεις) εμποδίζουν τις αναγκαίες συγκλίσεις. Ταυτόχρονα, η επιδίωξη από το ΠΑΣΟΚ της αυτοδυναμίας ακυρώνει οποιαδήποτε προοπτική συνεννόησης. Η αυτοδυναμία βρίσκεται στον αντίποδα της συνεργασίας. Η σύγκλιση των δυνάμεων της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, ενώ αποτελεί σήμερα τη μοναδική ορατή διέξοδο για μια εναλλακτική ως προς τη Ν.Δ. διακυβέρνηση, δύσκολα μπορεί να πραγματοποιηθεί, στον βαθμό που κυριαρχούν ο ηγεμονισμός και η ιδεοληψία. Ο στόχος όμως της διαμόρφωσης μιας νέας πλειοψηφίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα αποτυπώνεται και σε κυβερνητικό επίπεδο είναι όσο
ποτέ άλλοτε επίκαιρος, καθώς η υλοποίησή του αμφισβητεί έμπρακτα την κυριαρχία του δικομματισμού και του νεοφιλελευθερισμού. 

Θόδωρος Μαργαρίτης:Δεν υπάρχουν οι όροι, αλλά...

Tο ζήτημα της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ δυστυχώς εξελίσσεται σε ένα επικοινωνιακό «σίριαλ» χωρίς πραγματική ουσία. Το κύριο πρόβλημα βρίσκεται κατ’ αρχήν στην ανάγκη να ξεκαθαριστεί η πολιτική βούληση από τους δύο χώρους. Να απαλλαγεί το ΠΑΣΟΚ από το «σύνδρομο» της αυτοδυναμίας και ο ΣΥΝ από το άγχος της ιδεολογικής καθαρότητας. Σήμερα απαιτείται η επί μέρους συνεργασία –στους μαζικούς χώρους και στη Βουλή– για να αναχαιτιστεί η νεοφιλελεύθερη επίθεση της Δεξιάς. Στη συνέχεια είναι χρήσιμο να διερευνηθούν οι δυνατότητες προγραμματικών συγκλίσεων. Είναι αλήθεια ότι σήμερα δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για ευρύτερη συμπόρευση. Όμως η Αριστερά δεν μπορεί απλά να φωτογραφίζει εικόνες του πολιτικού μας συστήματος, ούτε να μένει σε διαπιστώσεις. Οφείλει να συμβάλει ενεργά σε ευρύτερες ανακατατάξεις με νέους συσχετισμούς και μαχητικά μαζικά κινήματα – για μια νέα πλειοψηφία στον τόπο μας. Μόνο έτσι μπορεί να εφαρμοστούν αριστερές πολιτικές, για να βελτιωθεί η ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας. Σε αυτή την προοπτική ο ΣΥΝ πρέπει να αγωνιστεί. Αξιοποιώντας τα υψηλά ποσοστά των δημοσκοπήσεων και δίνοντας λογικές απαντήσεις στα ζητήματα που θα προκύψουν πιθανά από την έλλειψη αυτοδυναμίας. Πρόκειται για μια δύσκολη αλλά σημαντική εξέλιξη για το μέλλον της χώρας. Στο σημείο αυτό οφείλει να ξεκαθαρίσει και το ΠΑΣΟΚ: με τις φιλελεύθερες αντιλήψεις ή με τις αριστερές ριζοσπαστικές προσπάθειες;