Οι φυλακές χειροτερεύουν, η κοινωνία αγριεύει, το υπουργείο παίζει "στου κασίδη το κεφάλι"...
Βασίλης Καρύδης, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2009-03-01
Το σωφρονιστικό σύστημα βρίσκεται σε κώμα, η ελληνική κοινωνία σε κρίση και η κυβέρνηση σε νευρική κρίση. Η πολιτική που φαίνεται να προκρίνεται θέτει υπό αμφισβήτηση κρίσιμες αξίες και βασικές κατακτήσεις του νομικού και πολιτικού πολιτισμού, που θεωρούσαμε πριν από λίγα χρόνια ως αδιαπραγμάτευτες, στην ώριμη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Δύο κρατούμενοι απέδρασαν θεαματικά από τον Κορυδαλλό, υπό τις επευφημίες των συγκρατούμενων και (περίπου) της κοινής γνώμης. Πώς διαχειρίζεται αυτή τη (νέα) κρίση νομιμοποίησης των θεσμών η Πολιτεία; Με τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι η παρακολούθηση όλων ουσιαστικά των πολιτών δεν παραβιάζει κανένα δικαίωμα. Άλλωστε, όπως είπε, ένας νομοταγής πολίτης δεν έχει τίποτε να φοβηθεί, μόνο κάποιος που έχει παρανομήσει ή σκέπτεται να παρανομήσει, μπορεί να έχει αντιρρήσεις σε τέτοια μέτρα. Όποιος σκέπτεται να παρανομήσει! Το 1984 του Οργουελ στην καθημερινότητα με σάρκα και οστά, όχι ως παραβολή. Απλώς καθυστέρησε μία εικοσαετία.
Τα λοιπά μέτρα που ανακοινώθηκαν υποδηλώνουν την απόλυτη ένδεια κάθε έννοιας σωφρονιστικής πολιτικής. Το ωραιότερο είναι η πρόσληψη συμβούλου ασφαλείας με διεθνή διαγωνισμό! Η Ψωροκώσταινα αναζητά πάλι την ταυτότητα και τις ρίζες της!
Υπάρχει ένα λεγόμενο Κεντρικό Επιστημονικό Συμβούλιο Φυλακών (ΚΕΣΦ) που προβλέπεται από τον ισχύοντα Σωφρονιστικό Κώδικα, ως όργανο γνωμοδοτικό αλλά με ευρείες αρμοδιότητες για τη χάραξη της σωφρονιστικής πολιτικής.
Αναρωτιέμαι αν πράγματι λειτουργεί και αν τα μέλη του αντιλαμβάνονται τον ρόλο και την ευθύνη τους. Αναρωτιέμαι επίσης αν η πολιτική ηγεσία έχει στοιχειώδη επίγνωση του όρου «σωφρονιστική πολιτική». Ακόμη περισσότερο, την έννοια μίας σοβαρής αντεγκληματικής πολιτικής. Παίζουν «εν ου παικτοίς». Και «στου κασίδη το κεφάλι» -της κοινωνίας και κάθε πολίτη.
Οι φυλακές χειροτερεύουν, η κοινωνία αγριεύει, ο κοινωνικός ιστός συνεχώς δηλητηριάζεται. Και μας προτείνουν επιτήρηση και καταστολή. Δηλαδή -πέραν των άλλων- τη συμβολή σε μία κλιμακούμενη «στρατηγική έντασης». Τι παίζεται τελικά;
ΥΓ.: Είναι σχετικό: 109 πανεπιστημιακοί συνυπέγραψαν δήλωση συμπαράστασης στον καθηγητή Γ. Πανούση για την άθλια επίθεση που δέχθηκε επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι η λύση δεν βρίσκεται στην αδιέξοδη μεγαλύτερη καταστολή, αλλά στη δημοκρατική εγρήγορση, την ουσιαστική λειτουργία των θεσμών, το βάθεμα της δημοκρατίας, την κυριολεκτική και μεταφορική αποκάλυψη των δραστών. Αυτό ενόχλησε «επιφανή» παράγοντα των ΜΜΕ με δημοκρατικό πρόσημο, που μας χαρακτήρισε «στόκους» και δάσκαλους που μετατρέπουν τους φοιτητές σε τραμπούκους. Τόσο καλά.
* Ο Βασίλης Καρύδης, είναι αν. καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, εγκληματολόγος
Δύο κρατούμενοι απέδρασαν θεαματικά από τον Κορυδαλλό, υπό τις επευφημίες των συγκρατούμενων και (περίπου) της κοινής γνώμης. Πώς διαχειρίζεται αυτή τη (νέα) κρίση νομιμοποίησης των θεσμών η Πολιτεία; Με τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι η παρακολούθηση όλων ουσιαστικά των πολιτών δεν παραβιάζει κανένα δικαίωμα. Άλλωστε, όπως είπε, ένας νομοταγής πολίτης δεν έχει τίποτε να φοβηθεί, μόνο κάποιος που έχει παρανομήσει ή σκέπτεται να παρανομήσει, μπορεί να έχει αντιρρήσεις σε τέτοια μέτρα. Όποιος σκέπτεται να παρανομήσει! Το 1984 του Οργουελ στην καθημερινότητα με σάρκα και οστά, όχι ως παραβολή. Απλώς καθυστέρησε μία εικοσαετία.
Τα λοιπά μέτρα που ανακοινώθηκαν υποδηλώνουν την απόλυτη ένδεια κάθε έννοιας σωφρονιστικής πολιτικής. Το ωραιότερο είναι η πρόσληψη συμβούλου ασφαλείας με διεθνή διαγωνισμό! Η Ψωροκώσταινα αναζητά πάλι την ταυτότητα και τις ρίζες της!
Υπάρχει ένα λεγόμενο Κεντρικό Επιστημονικό Συμβούλιο Φυλακών (ΚΕΣΦ) που προβλέπεται από τον ισχύοντα Σωφρονιστικό Κώδικα, ως όργανο γνωμοδοτικό αλλά με ευρείες αρμοδιότητες για τη χάραξη της σωφρονιστικής πολιτικής.
Αναρωτιέμαι αν πράγματι λειτουργεί και αν τα μέλη του αντιλαμβάνονται τον ρόλο και την ευθύνη τους. Αναρωτιέμαι επίσης αν η πολιτική ηγεσία έχει στοιχειώδη επίγνωση του όρου «σωφρονιστική πολιτική». Ακόμη περισσότερο, την έννοια μίας σοβαρής αντεγκληματικής πολιτικής. Παίζουν «εν ου παικτοίς». Και «στου κασίδη το κεφάλι» -της κοινωνίας και κάθε πολίτη.
Οι φυλακές χειροτερεύουν, η κοινωνία αγριεύει, ο κοινωνικός ιστός συνεχώς δηλητηριάζεται. Και μας προτείνουν επιτήρηση και καταστολή. Δηλαδή -πέραν των άλλων- τη συμβολή σε μία κλιμακούμενη «στρατηγική έντασης». Τι παίζεται τελικά;
ΥΓ.: Είναι σχετικό: 109 πανεπιστημιακοί συνυπέγραψαν δήλωση συμπαράστασης στον καθηγητή Γ. Πανούση για την άθλια επίθεση που δέχθηκε επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι η λύση δεν βρίσκεται στην αδιέξοδη μεγαλύτερη καταστολή, αλλά στη δημοκρατική εγρήγορση, την ουσιαστική λειτουργία των θεσμών, το βάθεμα της δημοκρατίας, την κυριολεκτική και μεταφορική αποκάλυψη των δραστών. Αυτό ενόχλησε «επιφανή» παράγοντα των ΜΜΕ με δημοκρατικό πρόσημο, που μας χαρακτήρισε «στόκους» και δάσκαλους που μετατρέπουν τους φοιτητές σε τραμπούκους. Τόσο καλά.
* Ο Βασίλης Καρύδης, είναι αν. καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, εγκληματολόγος
