Λιγότερα έσοδα, μεγαλύτερη αδικία

Η υστέρηση κρατικών εσόδων -σε σχέση με τις δημοσιονομικές ανάγκες και τις προβλέψεις του μνημονίου- μπήκε επιτέλους στις συζητήσεις με την τρόικα και τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, αν και είναι σαφές πρόβλημα ήδη από τον Μάιο και δεν διορθώθηκε! Είχε επισημανθεί από πολλές πλευρές, και από τη σκοπιά της αποτελεσματικότητας των μέτρων και από τη σκοπιά της μεγάλης κοινωνικής αδικίας, της διεύρυνσης των ανισοτήτων. Αλλά μόνο διαβεβαιώσεις -και όχι έργα- έρχονταν από το υπουργείο και σιωπή από την τρόικα.



Αιφνιδίως ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας των Ε.Ε.-ΔΝΤ-ΕΚΤ στις ίδιες δηλώσεις αυτής της εβδομάδας ανακοινώνει ότι μισθωτοί και συνταξιούχοι συνέβαλαν πολλά και ότι τώρα είναι η σειρά των πλουσίων. Είχε προηγηθεί κινητοποίηση του κεντρικού μηχανισμού του ΣΔΟΕ με ανακοινώσεις για ιδιώτες μεγαλο-οφειλέτες που δεν εξοφλούν τις υποχρεώσεις τους αν και έχουν μεγάλη περιουσία.

Είναι πραγματική αλλαγή πολιτικής ή επικοινωνιακός σχεδιασμός; Το ερώτημα είναι και σημαντικό και εύλογο. Είναι σημαντικό γιατί αν δεν έχουμε αλλαγή πολιτικής, και μάλιστα με άλμα και γρήγορα αποτελέσματα για να καλυφθεί και η υστέρηση έως τον Ιούλιο, όσα λείπουν δεν μπορούν να βρεθούν με μεγαλύτερο δανεισμό. Με Μνημόνιο ή χωρίς Μνημόνιο, υστέρηση σημαίνει νέες μειώσεις κρατικών δαπανών. Και τώρα, κυρίως, θα πληγούν κι άλλο οι πιο ελαστικές -για τους κυβερνώντες- κοινωνικές δαπάνες. Ήδη υπάρχουν δύο πρόσφατα θύματα, τα στεγαστικά δάνεια του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας και οι μειώσεις προσωπικού -και επομένως παιδιών- στους βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Όποιοι καθυστερούν την είσπραξη με πράξεις ή παραλείψεις και όποιοι αρνούνται να πληρώσουν -ιδιώτες ή υπάλληλοι, στελέχη του κράτους όσο ψηλά και αν βρίσκονται- στρέφονται ευθέως κατά του δημοσίου συμφέροντος, κατά των συμφερόντων των πολλών, και με μέγιστη αυστηρότητα -όχι με την ανοχή του παρελθόντος- πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Το ερώτημα -θα σταματήσει η ανοχή στη φοροδιαφυγή ή μας δουλεύουν;- δεν είναι φθηνή καταγγελία, αλλά εύλογη σκέψη για κάθε λογικό άνθρωπο. Οι κυβερνητικές υποσχέσεις και εκείνες των τριών εκπροσώπων δεν συνοδεύτηκαν από καθαρές εξηγήσεις για τις επιλογές που έχουν ήδη γίνει: Γιατί δεν ξεκίνησαν τα μέτρα από τους έχοντες και κατέχοντες, αλλά από τους συνταξιούχους; Γιατί αφέθηκαν να περάσουν μήνες; Γιατί, παρά τα πολλά λόγια, δεν εισπράχθηκαν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές; Γιατί δεν κινούνται οι ΔΟΥ, αλλά μόνο ο κεντρικός μηχανισμός που γράφει πρόστιμα, τα οποία όμως μετά μειώνονται ή σέρνονται χρόνια στα δικαστήρια; Χωρίς αυτές τις απαντήσεις, χωρίς την ανάληψη ευθυνών δεν πείθονται εκείνοι που σήμερα πληρώνουν το υπέρογκο χρέος και βλέπουν άλλους, συνήθως εκείνους που έχουν ισχυρές γνωριμίες, να λουφάρουν.

Δεν αμφισβητούμε προθέσεις ούτε την ειλικρίνεια των δηλώσεων του επικεφαλής του ΣΔΟΕ κ. Καπελέρη, που τονίζει ότι υπάρχει η πολιτική απόφαση να πληρώσουν όσοι έχουν και δεν πληρώνουν. Επισημαίνουμε όμως ότι, για να μην εκφυλιστεί η υπόθεση της μάχης κατά της αδικίας της φορολογικής μας πραγματικότητας σε επικοινωνιακό σχέδιο, απαιτούνται όχι μόνο κεντρικές ανακοινώσεις και έλεγχοι, αλλά και συνεπής λειτουργία των υπηρεσιών σε όλα τα επίπεδα. Τι έγινε με τους γιατρούς του Κολωνακίου; Τι έγινε με τους εφοριακούς που δεν έκαναν δηλώσεις; Έχουμε περιθώριο χρόνων να περιμένουμε για τη δικαστική εκκαθάριση ληξιπρόθεσμων οφειλών; Δεν πρέπει να επιταχυνθούν οι δικαστικές διαδικασίες;

Αυτός είναι ο πυρήνας της αδικίας. Συνταξιούχοι, μισθωτοί του Δημοσίου έχασαν -πράγματι, χωρίς να ρωτηθούν- σημαντικά μερίδια των αμοιβών τους. Οι άλλοι -όσοι φοροδιαφεύγουν ξεδιάντροπα επειδή δεν θεωρούν ότι πρέπει να συμμετάσχουν- δεν θα υποχρεωθούν να πληρώσουν ούτε αυτά που οφείλουν στην εφορία;

Δεν είναι μόνο η υστέρηση εσόδων, είναι και ο ραγδαία αυξανόμενος πληθωρισμός μεγάλο πρόβλημα. Ορθότατα τα έχει προσδιορίσει η Δημοκρατική Αριστερά ως επείγουσες προτεραιότητες αλλαγής της οικονομικής πολιτικής. Πολύ περισσότερο όταν υπουργός και τρόικα δεν είχαν τίποτα να υποσχεθούν για τη συγκράτηση της ανόδου των τιμών. Θα επανέλθουμε στο θέμα την επόμενη Κυριακή.